Εμείς, το ανοιχτό Πανεπιστήμιο, το λειτουργούμε με τη συνδρομή της εφημερίδας μας, ΕΒΔΟΜΗ.

Και τούτο άτυπα, ήδη από πέρυσι τον Μάη, όταν ο φίλος καθηγητής της πολιτικής φιλοσοφίας Θεόδωρος Γεωργίου, μου έκανε την τιμή να διατυπώσει μια κριτική, απάντηση στα επιστημονικού επιπέδου, άρθρα μου «Τάξεις και ΕΘΝΟΣ», φ. 1123/22.2.20 και το δεύτερο «Κοινωνικές ΤΑΞΕΙΣ ή ΔΙΑΣΤΡΩΜΑΤΩΣΗ» (7η, φ. 1131/9.5.20) και να δεχθεί μια διευκρινιστική ανταπάντηση στο ίδιο φύλλο (7η φ. 1133/23.5.20).

Εισαγωγικά να επισημάνω για να δικαιολογήσω και τον επίτιτλο του παρόντος, «Ανοικτό Πανεπιστήμιο», πως στον επίλογο του παραπάνω άρθρου του, ο Θ. Γεωργίου έγραφε: «Και μια τελευταία παρατήρηση (...) μ’ αυτόν τον επιστημονικό διάλογο, ο Βενετσάνος και ο Γεωργίου υπερασπίζονται το πολιτικό δικαίωμα για το δημοτικό Πανεπιστήμιο το οποίο, δυστυχώς δεν ιδρύεται τόσα χρόνια στην πόλη μας».

Ακριβώς γι’ αυτόν τον επιστημονικό, θεωρητικοπολιτικό διάλογο αποτολμώ κι εγώ μια κριτική απάντηση, γενικά καταφατική, πάνω στο άρθρο του Θ. Γεωργίου, «Εκκλησία και το επενδυτικό πρόγραμμά της, στη Βουλιαγμένη» (7η, φ. 1177/10.4.21).

Αρχικά να διευκρινίσω ότι ταυτιζόμαστε στη θέση του πως οι φερόμενες, ως «εκκλησιαστική περιουσία», εκτάσεις στη Βουλιαγμένη, πρέπει να χαρακτηρισθούν ως «κοινωνικό αγαθό», γιατί τέτοιο είναι! Οχι όμως ως δημόσιο, διότι δεν μας εμπνέουν εμπιστοσύνη οι αντιλήψεις των διαχειριστών της δημόσιας περιουσίας ως προς την αξιοποίησή της (εκμίσθωση, για επιχειρηματική εκμετάλλευση στα πλαίσια της αθηναϊκής «Ριβιέρας»). κ.τ.τ.

Όπου το «κοινωνικό αγαθό», μεταλλάσσεται de facto... σε οικονομικό και ταξικό αγαθό, για τα υψηλά εισοδήματα. Εκτός και μεταβιβαστεί μ’ αυτήν, η δέσμια υποχρέωση του κοινόχρηστου και κοινόκτητου, εκτός εμπορικής συναλλαγής.

Η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία ήδη από την επανάσταση του γένους, που «εορτάζουμε» τα 200 χρόνια, με το ΙΑ’ ψήφισμα της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης1, «δίδεται πάσα δύναμις και πληρεξουσιότης εις την Κυβέρνησιν να συνάξη, όπως κρίνει ασφαλέστερον και καταλληλότερον, όλας τα κληροδοσίας (...) Β΄. Να διευθετήσει (...) τα εντός της επικρατείας ευρισκόμενα ιερά και φιλανθρωπικά καταστήματα ώστε να συνεισφέρουν (...) Γ΄. Η Κυβέρνησις θέλει συστήσει γαζοφυλάκιον2 (θησαυροφυλάκιο)...».

Για όσους κατανοούν τη γλώσσα της εποχής «αι κληροδοσίαι» και τα «ιερά καταστήματα» είναι η μοναστηριακή και εκκλησιαστική περιουσία από δωρεές, βεβαίως, και κληροδοσίες, που «ακούμπαγε» ο λαός (προς διαφύλαξη από την αρπαγή των Οθωμανών), προς τους «ιερούς» ναούς και τα μοναστήρια, δηλαδή η εκκλησιαστική περιουσία!

Και μη φανταστείτε πως ήταν μόνο αυτό το νομικό κείμενο, που θα ’πρεπε να το σεβόμαστε ιδιαιτέρως γιατί ήταν η θέληση των επαναστατών, αυτών που μας έδωσαν την ελευθερία με το αίμα τους, για να μην έχουμε τώρα τον κάθε Ερντογάν να μας κατονομάζει «τρομοκράτες», σαν τους Κούρδους κ.ά. Δεν ήταν μόνο το ΙΑ’ ψήφισμα της Δ’ Εθνοσυνέλευσης. Ήταν κι άλλα νεότερα, εγγύτερα και πιο σύγχρονα:

Αναφέρω μερικά σε συντομία, για να βοηθηθούν όσοι τα χρειάζονται, με μια επιπλέον υπόμνηση όχι μόνον δική μου, αλλά πολύ - πολύ εγκυρότερη, του Ιωάννη Καποδίστρια: και της επιστήμης βεβαίως του Δημοσίου Δικαίου:

Το Σύγχρονο Ελληνικό Κράτος γεννήθηκε με επανάσταση, γι’ αυτό και ισχύει το επαναστατικό ΔΙΚΑΙΟ (μετά αναγνωρίστηκε με Διεθνείς Συμβάσεις. ΔΕΝ χαρίστηκε από κανέναν). Για το λόγο τούτο δεν έχει καμιά «συνέχεια» με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τα «χοτζέτια», ούτε με το Βυζάντιο και τα «χρυσόβουλα».

Τα νομικά κείμενα

Μετά το το ΙΑ΄ ψήφισμα της Δ’ Εθνοσυνέλευσης, ακολουθεί το Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα της 25/9/1833.: Α’«... τα μοναστήρια και τα μοναστηριακά κτήματα... Θ΄«Η διαχείρισις(...) ανήκει αποκλειστικώς εις την Ημετέραν επί των εκκλησιαστικών και της παιδείας Γραμματείαν» (Υπουργείο)

― Β.Δ. του 1834 (εκκλησιαστικό ταμείο). Δεν προβλεπόταν όπως και πρότερον μισθοδοσία για τους εφημέριους και η επιβίωσή τους καλυπτόταν από τους πιστούς.

― Β.Δ. 29/4/1843: Όλη η κινητή και ακίνητη εκκλησιαστική περιουσία Περιέρχεται στο Δημόσιο, το οποίον αναλαμβάνει τις οικονομικές υποχρεώσεις «...εις την βελτίωσιν του κλήρου...».

― Με τους νόμους του 1909 και του 1910 (3596) οι μισθοί των διακόνων κ.λπ. Καταβάλλονται από τα έσοδα του ενοριακού ναού.

― Με το Νόμο 2677/1921, οι ενορίες αποδίδουν τα έσοδά τους από όποια προέλευση, στο Δημόσιο Ταμείο, από το οποίο μισθοδοτούνταν οι κληρικοί κ.λπ.

― Νόμος 4684/1930, ιδρύεται ο Οργανισμός Διαχείρισης Εκκλησιαστικής Περιουσίας (ΟΔΕΠ).

― Ακολουθούν διάφοροι νόμοι για τη μισθοδοσία και τη διαχείριση των διαφόρων εσόδων των ενοριών.

― Το 1952 υπεγράφη «Σύμβαση Εξαγοράς από το Δημόσιο, κτημάτων της Ορθόδοξης εκκλησίας της Ελλάδος» προς αποκατάστασιν Ακτημόνων Καλλιεργητών κλπ. (Β.Δ. 26.9/1952 ΦΕΚ 299 Α΄) (άρχισαν οι χάρες).

(Εδώ υπάγεται και το μεγάλο πάρτι των «Ακτημόνων» της Βούλας ΣΑΑΚ και η ακολουθήσασα πώληση των δασών του Υμηττού – Πανόραμα, Καλύμνικα, «Κτήματα Κόνιαρη» κ.λπ. τα τελευταία των οποίων μας ταλανίζουν και στις μέρες μας).

― 1987: Νόμος του Αντ. Τρίτση ρύθμιζε για 100 χρόνια το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας και της μισθοδοσίας των ιερέων. Με το άρθρο 3 ουσιαστικά μεταβιβαζόταν όλη η εκκλησιαστική περιουσία στο κράτος (εκεί δηλαδή που ανήκε).

Ο Νόμος αυτός ...ατύχησε. Το Συμβούλιο της Επικρατείας υπό την επήρειαν προφανώς του ...Αγίου Πνεύματος (καλά, νομικά ερείσματα βρίσκονται, όταν θέλουμε) ΑΚΥΡΩΣΕ το νόμο αυτό, ακυρώνοντας και το επαναστατικό Δίκαιο του 1821 και κάθε εκσυγχρονιστική προοπτική αυτού του κράτους.

Όμως, υπό την επήρειαν του «Αγίου Πνεύματος», και το λέω με όλη τη θρησκευτική σοβαρότητα, έπρεπε να λάβουν υπ’ όψιν τους και οι Δικαστές και κυρίως το ιερατείο τις ευαγγελικές οδηγίες, θέσφατα, υπέρτερα των θεσμών για τους πιστούς!

Δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώτε (Ματθ. Γ’8).

Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης!... θησαυρίζετε δε υμίν θησαυρούς εν ουρανώ. Όπου γαρ έστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών (Ματθ. κεφ. ΣΤ΄ 19.21).

Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και Μαμωνά (δαίμονας του αθέμιτου πλούτου), ως άνω 24.

Και μια κατάθεση ακόμη, αγαπητέ φίλε Θεόδωρε, επειδή λες, «Αφού η εκκλησία έλαβε την απόφαση να μετατρέψει την αμφισβητούμενη περιουσία της στη Βουλιαγμένη σε επενδυτικό κεφάλαιο, γιατί δεν κάνει και το επόμενο βήμα: Να συμμετέχει στο χρηματοπιστωτικό σύστημα» Δηλαδή Τράπεζα!

Σε διαβεβαιώ ότι αυτό θέλει, αλλά δεν το τολμά (προς το παρόν).

Σε επίσκεψή μου, το 1978, στον διοικητή του ΟΔΕΠ, κατ’ εντολήν του Αρχιεπισκόπου, τότε, Σεραφείμ, για στέγαση αστέγων, ο Διευθυντής του ΟΔΕΠ, Μητροπολίτης Ιωαννίνων μας πρόσφερε τσιγάρο από χρυσή ταμπακιέρα («τριαντάφυλλο»), μας άναψε με χρυσό αναπτήρα και μας είπε: «Με εξυπηρετεί το αίτημά σας, για τη συζήτηση που κάνω με την κυβέρνηση για την εκκλησιαστική περιουσία. Εγώ θέλω να έρθεις και να μου πεις, «θέλω ένα οικοπεδάκι ή ένα κτήμα, αλλά δεν έχω λεφτά». Ωραία, θα σου πω, πήγαινε δίπλα στην τράπεζα της εκκλησίας, να πάρεις ένα μακροχρόνιο δάνειο, με μικρό επιτόκιο, όπως κάνει το Βατικανό»!

Ας μη βαττολογούμε5, λοιπόν.


1. Αρχεία Εθνικής Παλιγγενεσίας τομ. 4, (σελ. 190-1): paligenesia.parliament.gr.
2. Λεξ. Liddell & Scott, Ευαγγ. Λουκάς κα1.
3. Στοιχεία αντληθέντα από το διαδίκτυο και ο Pronews
4. Εφημ. «Αδέσμευτη ΔΗΜΑΡΧΙΑ», φύλλο 2.
5. Βαττολογώ = φλυαρώ, περιττολογώ (Ματθ. s΄7).
 
Κώστας Βενετσάνος

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 228 guests και κανένα μέλος