ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ («Ο τελευταίος οραματιστής»), μετά τη Σύνοδο Κορυφής στις Κάννες, το 1995.

«Πάμε σε ένα είδος συρρίκνωσης της εθνικής δύναμης. (σ.σ.. δηλαδή της εθνικής κυριαρχίας). Αλλά όχι στο βωμό μιας συλλογικής δημοκρατικής διαδικασίας. Στο βωμό των κρίσεων και των συμφερόντων. Συμφερόντων, όταν λέω, ρ η τ ά, που δεν θέλω να αποκαλύψω ονόματα... Σας λέω όμως ότι εδώ υπάρχει σαφές σχέδιο για την μηδενοποίηση των εθνικών κυβερνήσεων, οι οποίες δεν θα μπορούν να παίξουν, δημοκρατικά, αποτελεσματικό ρόλο, αλλά θα υπόκεινται στις κατευθύνσεις που θα τις δίνει το διευθυντήριο. (σ.σ. Το Διευθυντήριο των Βρυξελών, όπως συνήθιζε να λέει, κι εκείνοι που κινούν αφανώς τα νήματα, πίσω απ’ αυτό). (δείτε το video)

 

Ξεκίνησα με την μαρτηρία του τελευταίου Έλληνα ηγέτη, του τελευταίου, μέχρι στιγμής, πολιτικού. Και στα λεγόμενά του, όπως τ’ αναφέραμε παραπάνω, δεν χωρούν κρίσεις για τα λάθη του ή τις αδυναμίες του. Δεν χωρούν αμφιβολίες και μεμψιμοιρίες.

Τα λόγια του Α. Παπανδρέου δεν ήταν προφητεία. Ήταν συμπέρασμα, που επαληθεύθηκε από τα γεγονότα.

Κι όταν λέω «τα γεγονότα», δεν αναφέρομαι μόνο στα πρόσφατα, από το 2010 και δώθε.

Αναφέρομαι στην πρ. Πρόεδρο της Βουλής Άννα Ψαρούδα – Μπενάκη όταν ανακοίνωσε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια την εκλογή του από τη Βουλή, στο ανώτατο αξίωμα, το 2005:

«... τα εθνικά σύνορα κι ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της ειρήνης, και της ευημερίας (!) και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη...

...Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές(;) καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά ίσως και να παραβιάζονται, από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων...

...και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης»!!!

Τώρα επιβεβαιώνεται και η Μπενάκη. Δεν ήταν και αυτά προφητείες, αλλά ούτε συμπεράσματα. Ήταν γνώση της δρομολογημένης και επερχόμενης πραγματικότητας.

Ήταν επίσημες επισημάνσεις, σε μια επίσημη στιγμή ενώπιον και προς εκείνον τον πολιτειακό παράγοντα, που ανελάμβανε το υπέρτατο αξίωμα της χώρας, ενώπιον επισήμων «μαρτύρων» (Σούρλας, Πετσάλνικος – μετέπειτα πρόεδρος της Βουλής, επί Γιώργου Παπανδρέου). Άκουγαν ο ένας σύννους, ο άλλος μειδιών και ένας τρίτος άνω θρώσκων) – (Κοίτα σχετικό video στην ιστοσελίδα www.ebdomi.com).

Καμμία αντίδραση – καμμία απάντηση του Προέδρου! Καμμία αντίδραση ουδενός!

Κανένας εισαγγελέας κανένας πολιτικός, κανένας πολίτης, κανένα ΜΜΕ, κανένας στρατιωτικός, που έχουν ορκιστεί πίστη στο Σύνταγμα και τους νόμους και να υπερασπίζονται την πατρίδα (τας σημαίας) μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός τους!

Ας έρθουμε τελικά, να δούμε πού στηρίζονται τα συμπεράσματα του Ανδρέα, στο «κύκνειο άσμα» του, το 1995, οι επίσημες – επισημότατες – ανακοινώσεις της Α. Μπενάκη, προς τον Παπούλια, το 2005 και τα «Μνημόνια» του 2010 και του 2011, 2012 της αντισυνταγματικής συγκυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμα – Γ. Παπανδρέου, Ευάγγ. Βενιζέλου, Αντ. Σαμαρά, με τη σύμπραξη των Βουλευτών που έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης και υπερψήφισαν τους εφαρμοστικούς, του «Μνημονίου», νόμους.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, η Ψαρούδα – Μπενάκη και οι «παθητικοί» ακροατές της, ΔΕΝ ήσαν ...συνωμοσιολόγοι!

Ο Αντρέας κατήγγειλε, οι άλλοι υπήκοντες στις νέες μορφές διακυβέρνησης’’, εφάρμοζαν αυτά που αναφέρονται στο «ευαγγέλιο» του θεωρητικού της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και Γενικού Διευθυντή του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικο – Στρατιωτικών Υποθέσεων, Ρόμπερτ Κούπερ1.

Λέει λοιπόν αυτός ο κύριος: «Το μετά – νεοτεριστικό σύστημα (κρατών – ενώσεων) δεν [...] δίνει έμφαση στην κυριαρχία ή στο διαχωρισμό εσωτερικών και εξωτερικών θεμάτων.

Η Ε.Ε. αποτελεί ένα άκρως ανεπτυγμένο σύστημα, όπου το ένα κράτος – μέλος αναμιγνύεται στα εσωτερικά θέματα του άλλου ακόμη και όσον αφορά τις ...μπύρες και στα λουκάνικα! (σ.σ. πόσο μάλλον στο ύψος των μισθών και των συντάξεων, το όριο συνταξιοδότησης, τον αριθμό των Δημ. Υπαλλήλων, το ύψος και το είδος των φόρων, τους πλειστηριασμούς κλπ, κλπ). [...] Η κυριαρχία του κράτους δεν θεωρείται πλέον απόλυτη»2.

Σκοπός και όραμα του Κούπερ, - και προφανέστατα εφαρμοζόμενης πολιτικής - είναι αυτό που επιλέγει και ως τίτλο του βιβλίου του: “Η Διάσπαση των Εθνών”. Και είναι ταυτόσημα με το μέσον που χρησιμοποιεί ο Νεο-φιλελευθερισμός της παγκοσμιοποιημένης εταιριοκρατίας.

»[...] Η αποδόμηση του νεωτεριστικού κράτους (του κράτους - έθνους) δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, αλλά προχωρά ταχύτατα - με διαφορετικούς τρόπους. Η Ευρωπαϊκή Ενωση, το κίνημα που έχει αναπτυχθεί σε πολλές χώρες για μεγαλύτερη περιφερειακή αυτονομία και η - λίγο έως πολύ - καθολική πορεία προς τις ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν μέρος μιας διαδικασίας η οποία έχει στόχο να δημιουργήσει πιο πλουραλιστικά κράτη. Η κοινωνία είναι λιγότερο εθνικιστική, [...] αφθονούν οι πολλαπλές ταυτότητες (σ.σ. που ενισχύουν και επιταχύνουν την απο-συνεκτικότητα) και οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν θέσει ως κεντρικό στόχο της ζωής τους την προσωπική τους εξέλιξη και την προσωπική κατανάλωση [...] ο καταναλωτισμός είναι ένας στόχος [...] το μετα-νεωτεριστικό κράτος τοποθετεί πάνω απ’ όλα το άτομο»3.

Εθνολογική “σούπα”, “πολιπολιτισμικότητα και μετατροπή του πολήτη - του κοινωνικοποιημένου ανθρώπου - σε παραγωγό - πωλητή - πελάτη - καταναλωτή [...].

Οπως διαπιστώνουμε η εταιριοκρατία του θεσμοθετημένου με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, νεοφιλελευθερισμού αυτό ακριβώς επιδιώκει: Αποσύνθεση της κοινωνίας - των οργανικά συντεθειμένων ανθρώπων σε διασπασμένες και μεμονωμένες ατομικότητες, ώστε ν’ αποδυναμωθεί η όποια συλλογική τους αντίδραση. Μια - μια τρίχα κόβεται ευχερέστατα. Τα μαλλιά μιας πλούσιας κόμης πλεγμένης σε κοτσίδα σηκώνουν βάρος 5 τόνων! Αυτή είναι η απόδειξη της ρήσης “η ισχύς εν τη ενώσει” σε αντίθεση με την πολιτική του “διαίρει και βασίλευε”.

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 193 guests και κανένα μέλος