ΚΥΡΩΣΗ της ΝΕΑΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ από τη ΝΕΑ ΒΟΥΛΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ του ΧΡΕΟΥΣ χωρίς επιτροπείες και ΧΩΡΙΣ ΜΕΙΩΣΗ της ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ


Η κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες ημέρες με τις καταιγιστικές εξελίξεις, με τα γεγονότα να τρέχουν κι εμείς να τα παρακολουθούμε “ζωντανά”, είναι σε όλους πλέον γνωστά κι αν τα επαναλαμβάναμε, θα γινόμασταν πληκτικοί και αδιάφοροι.

Ο σχολιασμός τους όμως ενδιαφέρει και δεν μπορεί ν’ αφήνει κανέναν αδιάφορο.

Στις δημοκρατίες, το πολιτικό σύστημα στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία. Το ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδος ορίζει ότι «θεμέλιο του πολιτεύματος - της προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας -είναι η λαϊκη κυριαρχία» (Σ. αρθρο 1 §2).

Η δυσαρμονία - η πλήρης αναντιστοιχία, ορθότερα - μεταξύ εκλογικού σώματος και αντιπροσώπων, καθώς και της σύνθεσης των κοινοβουλευτικών ομάδων είναι καταφανέστατη. Δεδομένη όχι μόνο από τις δημοσκοπήσεις, τις λαϊκές, οξείες μερικές φορές, αντιδράσεις, αλλά και από τις επίσημες διαγραφές, ανεξαρτητοποιήσεις, μεταπηδήσεις, παραιτήσεις βουλευτών, αλλά και τις διάφορες κατά καιρούς δηλώσεις επιφυλάξεων ή διαφωνίας τους, που πυκνώνουν όλο και περισσότερο.

Είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, δεδομένη και καταγεγραμμένη στο κοινό αίσθημα.

Υποκρίνεται ή εθελοτυφλεί όποιος αμφισβητεί την ύπαρξη καταφανούς και σοβαρούς αναντιστοιχίας Βουλής και εκλογικού σώματος.

 

Στην ερμηνευτική δήλωση του αρθρ. 37 του Συντάγματος του 1952, για τη διάλυση της Βουλής λέει μεταξύ άλλων: «...Η διάλυση αποτελεί μέτρο δημοκρατικό, διότι, με τη διάλυση της Βουλής, καλείται ο κυρίαρχος λαός να επαναφέρει την αρμονία μεταξύ του εκλογικού σώματος και της Βουλής, οσάκις αυτή έπαυσε ν’ αντιπροσωπεύει τα αισθήματα της κοινής Γνώμης. Η διάλυση έτσι, αποτελεί εγγύηση της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας. [...] Εξ’ άλλου η διάλυση συμβιβάζεται προς την αρχή της διακρίσεως των εξουσιών» (Χρ. Σγουρίτσα, Συνταγμ. Δίκ. α’ σελ. 337 επ.)1.

 

Η νέα αντίληψη όμως που καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε με το Πρωθυπουργο-κεντρικό σύστημα που καθιερώθηκε με την αναθεώρηση του Σ. το 1986 αποβλέπει στην εξασφάλιση της εξαντλήσεως της τετραετίας, ή της επιλογής από τον Πρωθυπουργό του καταλληλότερου χρόνου, για την επανεκλογή του, λόγω συγκυριών, παροχών κλπ. αδιαφορώντας παντελώς για την πιθανή δυσαρμονία βουλής και λαού. Αυτό όμως εγκυμονεί κινδύνους κοινωνικής διατάραξης, αναταραχής, απεργίες, οικονομική ζημία κλπ., πράγμα που καθιστά και διαβλητό το νομοθετικό έργο της Βουλής, ενώ περικλείει και εθνικούς κινδύνους.

Ενεργό παράδειγμα η νέα δανειακή σύμβαση της 27ης Οκτώβρη:

Οι “εταίροι” μας, οι “φίλοι” μας και “σύμμαχοί” μας, χωρίς δική μας αίτηση - πρόταση αναθεώρησης της συνθήκης της 21ης Ιουλίου, αποφάσισαν, μετά από διαβουλεύσεις και πολύ παρασκήνιο, ότι το “κούρεμα” κατά 21% του Ιουλίου δεν ήταν επαρκές, για να καταστεί το χρέος της Ελλάδος εξυπηρετήσιμο και το αύξησαν στο 50% (η Μέρκελ και οι δικοί της ήθελαν 60-65%, οι τραπεζίτες 40 και με επιμονή του Σαρκοζί, που είχε την καούρα της δικιάς τους, γαλλικής, τράπεζας, “κλείδωσε” τελικά στο 50%).

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν μας έκαναν καμμία χάρη. Τα ελληνικά ομόλογα, με τα παιχνίδια του χρηματοπιστωτικών παπατζήδων και το ξεφτίλισμα της ελληνικής οικονομίας, που έγινε ευθύς όταν ανέλαβε ο Γ.Α.Π. με τις δηλώσεις αυτού και του Παπακωνσταντίνου, μεταβιβάζονταν στην ελεύθερη αγορά στο 50% και στο 40% της αξίας τους. Αρα, μάλλον χάρη έκανε στους δανειστές ο ΓαλλοΓερμανικός άξονας, που τους διασφαλίζει, κι όχι στην Ελλάδα, που την θέτει υπό επιτροπεία, υπό επιτήρηση και στενό έλεγχο, φορτώνοντάς μας με υπέρογκα δάνεια, όχι για την πληρωμή μισθών - συντάξεων, αλλά για την αποπληρωμή παλαιότερων δανείων και τόκων, που έφτασαν φέτος τα 16,5 δις μόνο οι τόκοι και που ‘σαι ακόμη. Την θέλουν δέσμια και υποτελή για την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών της πηγών. Για την εξαγορά τσάμπα του πλούτου της χώρας.

 

Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ - ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ και το ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

 

Διακαής διακηρυγμένη επιδίωξη του διευθυντηρίου της Ε.Ε., ευθύς εξ’ αρχής, ήταν να δεσμευτεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κυρίως, ότι δεν θ’ αμφισβητήσει τις συμφωνίες που επέβαλαν στον άνθρωπό τους.

Προσπάθησαν με κάθε τρόπο γι’ αυτό: Με δηλώσεις διαφόρων αξιωματούχων της Ε.Ε. και διαπλεκόμενα ΜΜΕ με εκβιαστικά διλήμματα και τρομοκρατία. Προσπάθησαν και προσπαθούν να δημιουργήσουν «Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας», «συνεργασίας», «πρωσοπικοτήτων», κλπ., με συγχορδία δηλώσεων, συνεντεύξεων, αρθρογραφίας, δηλώσεις αρχηγών μικρών αστικών κομμάτων, εν χορδαίς και οργάνοις και μ’ όλα τα εξαπτέρυγα, για ν’ αποφύγουν τη γνήσια λαϊκή έκφραση, τις εκλογές.

Ο Γ.Α.Π. - εν γνώσει μιας πλευράς του διευθυντηρίου – που στη συνέχεια τον “άδειασαν”, προσπάθησε αρχικά να τις αποφύγει και χρησιμοποίησε το ισχυρό χαρτί της «δημοκρατικής» έκφρασης ενός δημοψηφίσματος! Δηλαδή η προσφυγή κατ’ ευθείαν στο λαό δια του απατηλού τρόπου της τοποθετήσεώς του μπροστά σε εκβιαστικά απατηλά σύνθετα διλήμματα.

Αν πετύχαιναν – πράγμα αμφίβολο, για να μη πω απίθανο – αν πετύχαιναν τη δημοψηφισματική συγκατάθεση του λαού, δηλαδή πρωτογενή συναίνεση του κυρίαρχου λαού, οι όποιες αρνήσεις των κομμάτων θα ήταν πλέον ανίσχυρες. Υπερακοντίζονταν και ο Σαμαράς και οι άλλοι. Αυτός ήταν ο σκοπός, λοιπόν, του συστήματος και της τρόικα. Η υπερπήδηση των εμποδίων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ιδιαίτερα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και βεβαίως, των εκλογών.

Ο Σαμαράς λοιπόν, ασχέτως κινήτρων και αντιλήψεων, ενώ αρχικά αντιστάθηκε και δεν ενέδωσε στις “νουθεσίες” και στις πιέσεις, τελικά, μετά τις Κάννες, υπέκυψε στον εκβιασμό.

«Εδώ που έφτασαν τα πράγματα με την πολιτική της κυβέρνησης, η νέα δανειακή σύμβαση έχει γίνει αναπόφευκτη. Και πρέπει να διασφαλιστεί.

Προφανώς, διατηρούμε τις διαφωνίες μας με τα μέτρα πολιτικής που σήμερα εφαρμόζονται. Δεν διαφωνούμε, όμως, με τους στόχους της σύγκλισης, όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, αλλά με το μίγμα της πολιτικής που μας έχει, άλλωστε, οδηγήσει μακριά από τους στόχους αυτούς».

Η τελευταία παράγραφος είναι αμφήσημη. Δεν είναι ξεκάθαρη. Κι ακόμα, η υπογραφή της νεάς σύμβασης δεν μπορεί να προκύψει από καμμιά κυβέρνηση της παρούσας Βουλής. Το πολιτικό σύστημα σήμερα, Παρασκευή 4/11/11, βρίσκεται στα όρια της κοινοβουλευτικής εκτροπής, αν δεν τα έχει υπερβεί ήδη.

Η θέση του Σαμαρά ότι «το αίτημα για άμεση διεξαγωγή εκλογών είναι αδιαπραγμάτευτο» είναι μειωμένης αξίας, αφού δέχεται να υπογραφεί η δανειακή σύμβαση από μια κυβέρνηση της εμπιστοσύνης της παρούσας Βουλής, που δεν τυγχάνει της εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος.

Η μόνη διέξοδος, η μόνη απάντηση στον εκβιασμό της Μέρκελ-Σαρκοζί - που μας υπαγόρευσαν και το περιεχόμενο και την ημερομηνία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος, που απεσύρθη τελικά από τον Παπανδρέου - είναι μία, έντιμη, γνήσια και εθνικά όχι απλά συμφέρουσα, αλλά επιβεβλημένη:

Η άμεση προσφυγή στις κάλπες για εθνικές εκλογές στις 4 Δεκεμβρίου, με ξεκάθαρες προεκλογικές δεσμεύσεις των κομμάτων και του ανανεωμένου σε μεγάλο ποσοστό πολιτικού προσωπικού τους.

Δεν τους ψηφίζουμε για τα ωραία τους τα μάτια, τα φρύδια και το μπούστο. Τους ψηφίζουμε γι’ αυτά που υπόσχονται και για τις ιδεολογίες που εκφράζουν.

Ένα τέτοιο ανανεωμένο πολιτικό προσωπικό θα έχει το απαιτούμενο κύρος και νομιμοποίηση ν’ αποδεχθεί ή όχι τη νέα δανειακή σύμβαση ή να ζητήσει από την Ε.Ε. τη βελτίωσή της, με βάση τις ευρωπαϊκές αρχές, τις αποφάσεις, τις διακηρύξεις και τις Συμβάσεις, που διακηρύσσουν κατοχυρώνουν και αναγνωρίζουν την ισότιμη Εθνική Κυριαρχία των κρατών μελών, με όρους αμοιβεότητας και αλληλεγγύης και ΔΕΝ γίνονται σε καμμία περίπτωση αποδεκτές πρακτικές επικυριαρχίας, όπως αυτές εκφράστηκαν και στο περιεχόμενο των δανειακών συμβάσεων και ιδιαίτερα όπως εκφράστηκαν στις Κάννες από την Μέρκελ και ιδιαίτερα το Σαρκοζί.

Από μια τέτοια Κυβέρνηση που θα προκύψει, πρέπει να γίνει σαφές ότι δεν δεχόμαστε καμμία επιτροπεία, κανέναν περιορισμό εθνικής Κυριαρχίας, κανέναν εξευτελισμό!

Οφείλουν να σεβαστούν την Ελλάδα και το λαό της για την προσφορά της, τις θυσίες της, την ιστορία της.

Το ύψος της αναδιάρθρωσης του χρέους, ο χρόνος αποπληρωμής, το επιτόκιο κλπ., παρ’ όλη τη σπουδαιότητα τους είναι δευτερεύοντα, αλλά βέβαια, σημαντικά.

Εάν μας εκβιάζουν, παρ’ όλο που απορρίπτουμε, για λόγους αρχών, τους εκβιασμούς, να τους εκβιάσουμε:

Θα χορέψουμε μαζί το χορό του Ζαλλόγγου. Εάν δεν μας δώσουν “ούτε σεντς”, όπως απήλησε ο Σαρκοζί, ΑΝΑΣΤΕΛΟΥΜΕ την εξόφληση των δανειακών ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων. Από τα 9,5 δις που πρέπει να εξοφλήσουμε το προσεχές δίμηνο, δεν καταβάλουμε ούτε λεπτό. Προέχει η σωτηρία της Πατρίδας και του λαού. Κι αυτό, με μεγάλη μας λύπη για τις συνέπειες που θα προκληθούν στο ευρώ, στις “αγορές” και τα χρηματηστήρια, στο χρηματοπστωτικό ευρωπαϊκό και διεθνές σαθρό, εικονικό και άδικο οικονομικό σύστημα. “Αποθανέτω η ψυχή μας μετά των αλλοφύλων”.

Αρκετές θυσίες υποστήκαμε στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, κι όχι μόνο μας έριξαν” (εμφύλιος, Κυπριακό, δικτατωρία, Ελληνοτουρκικά), αλλά ΔΕΝ πληρώνουν και τα χρέη τους που θα υπερκάλυπταν τις δανειακές μας υποχρεώσεις και τις κεφαλαιουχικές μας ανάγκες. Αρκετά. Φτάνει πια ο ραγιαδισμός! Δεν θέλουμε “ρεαλιστές”. Σόφρωνες αλλά τολμηρούς θέλουμε.



1. “Το Σύνταγμα της Ελλάδος” (1952): Εκδ. Σάκουλα, Αθήνα, 1962, σελ. 47, β. πρακτικά επιτροπής του Συντάγματος 27/12/1947, (Ε’ 1604).

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 299 guests και κανένα μέλος