Θα ήθελαν να έχουν αυτή την «τύχη», για να την «εκμεταλλευτούν πολιτικά»!
του Κώστα Βενετσάνου
«Όταν η επιστήμη και οι θεσμοί γίνονται θεραπαινίδες της Πολιτικής,
χάνουν το κύρος τους, την αυτοδυναμία και ανεξαρτησία τους και είναι ακριβώς αυτό που επέλεξαν, να γίνουν υπηρέτρες της πολιτικής».
«…το δίδυμο(!) Κωνσταντοπούλου – Καρυστιανού(…) μοναδικός στόχος τους είναι η πολιτική εκμετάλλευση μιας ποινικής διαδικασίας…», κατά την εκφρασθείσα άποψη της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων1.
Αυτό λοιπόν διέγνωσαν - και μάλιστα ως «μοναδικό στόχο» - οι δικαστές και Εισαγγελείς: Ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Μαρία Καρυστιανού, δυο γυναίκες, τολμώ να πω, σύμβολα, η μία πρώην Πρόεδρος της Βουλής, με επίγνωση της θεσμικής της θέσης, μαχόμενη δυναμική Δικηγόρος και αρχηγός κόμματος της Βουλής, και η άλλη ιέρεια του Ασκληπιού - Παιδίατρος, μαχόμενη πολίτης (ακτιβίστρια) χαροκαμένη μάνα στο εγκληματικό δυστύχημα των Τεμπών και αρχηγός εκκολαπτόμενου πολιτικού κόμματος. Οι δικαστές συμπέραναν και αποφάσισαν, ως μη έδει,
…Ότι κάνουν «πολιτική εκμετάλλευση». Ότι βρήκαν την ευκαιρία δηλαδή, ν’ αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, από ένα τραγικό γεγονός, ένα αληθινό δράμα, «για να το εκμεταλλευτούν» πολιτικά!
Η μεν πρώτη, ως πολιτικός, που έχει καθήκον να επιλαμβάνεται θεμάτων που ενδιαφέρουν τους πολίτες, την ελληνική κοινωνία, στη διερεύνησή τους και την επίλυσή τους, και τον καταλογισμό των ευθυνών, ιδιαίτερα το τελευταίο και ως νομικός και δικηγόρος πληγέντων. Αυτά, ασχέτως των ανθρωπίνων ευαισθησιών.
Αλλά πως τόλμησαν να το σκεφθούν και να το εκφράσουν για τη Μαρία Καρυστιανού, για το θύμα! Γιατί θύμα είναι κυρίως, η μάνα που χάνει το παιδί της, απρόσμενα και τόσο άδικα, από μια βαριά και εγνωσμένη εγκληματική αμέλεια!
Πώς τόλμησαν να το σκεφθούν αυτό; Κρίνοντες, ίσως, εξ ιδίων ή παρομοίων, γνωστών εν πολλοίς περιπτώσεων. Διερωτώμαι θα ήθελαν αυτοί να χάσουν το παιδί τους, τη μάνα τους, την αγαπημένη τους γυναίκα για να ωφεληθούν, τυχόν, παντιοτρόπως;
Θα ήθελαν να έχουν αυτή την «τύχη», για να την «εκμεταλλευτούν πολιτικά»!
Το απεύχομαι βεβαίως.
Και δεν εκφράστηκαν έτσι μόνον οι δικαστικοί. Έχουν εκφραστεί και Υπουργοί και Βουλευτές και πολιτικοί και πολίτες! Πλαγίως, διπλωματικά, «μ’ όλο το σεβασμό» ή χαμηλόφωνα και φωναχτά, και δημοσιογράφοι, και σκόπιμα και απερίσκεπτα. Έτσι, μετά το έγκλημα των Τεμπών, η επικάλυψη των στοιχείων και η ύβρις κατά των θυμάτων και των πληγέντων συγγενών, με τις ειρωνείες, τα υπονοούμενα, τον εμπαιγμό, τις απειλές και τους χαρακτηρισμούς οδηγηθήκαμε σ’ ένα σύγχρονο άγος.
Αλλά, οι νομικοί, οι δικαστές κυρίως, πως αποσυνέδεσαν την πολιτική από καθαυτά, ή έστω κατ’ εξοχήν, πολιτικά θέματα!...
Η πεζή καθημερινότητα, η επαγγελματική ανέλιξη, οι ισορροπίες, οι πολιτικές ή άλλες επιδιώξεις, οι ιδεοληψίες ή οι δογματικές προσκολλήσεις, οι επαγγελματικές φοβίες μήπως μας απομάκρυναν από τη φιλοσοφία του δικαίου και μας προσέδεσαν στην «γραφειοκρατική» απονομή της δικαιοσύνης, εναρμονίζοντάς την με την πολιτική και την κοινωνική «πραγματικότητα».
Αλλά πως ορίζουν αλήθεια, οι δικαστικοί ιδίως, τον όρο «πολίτης»; Ως υπήκοο - «ευπειθή στους… άρχοντες και στους νόμους «τους», κατά τις επιθυμίες τους – ή όπως ορίζεται από τον Αριστοτέλη, «ο μετέχων κρίσεως και αρχής»2, διότι «…ούτινος δούλοι κέκληνται φωτός, ούδ’ υπήκοοι»!3
Και αν ο Πολίτης είναι μονοδιάστατος, όπως θεωρείται από τον Υπουργό Δικαιοσύνης (Γ. Φλωρίδης)4, δηλαδή έχει μόνο μια ιδιότητα, πλχ. του Ιατρού, ή του συγγενούς, ή του π9ολιτικού πως θα επιλέξουμε την ιδιότητά του, εάν τυχόν έχει περισσότερο της μιας όπως στις πλείστες των περιπτώσεων και εν προκειμένω; Οι άνθρωποι συνήθως παρίστανται κατά περίπτωση με μια ιδιότητα και επικουρικά με μια-δυο ακόμη. Εν προκειμένω η Μ. Καρυστιανού παρίσταται με την ιδιότητα της μάνας του θύματος, και επικουρικά, της ακτιβίστριας του θέματος (ποιος αχρείος* μπορεί να το αμφισβητήσει).
Τώρα, επί του θέματος της ίδρυσης νέου κόμματος από την Μαρία Καρυστιανού έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής: Η democracy δυτικού τύπου, επιδιώκει την ύπαρξη δύο – τριών το πολύ κομμάτων, ώστε να εναλλάσσονται στην εξουσία και με διάφορα τερτίπια εκλογικών νόμων το επιτυγχάνουν ή και με νομοθετήματα ακόμη τύπου 3% ή 5% και παραπάνω, με μπόνους κ.λπ., να αποκλείεται η συμμετοχή άλλων κομμάτων (απαιτεί τη μελέτη άλλης αρθρογραφίας). Η ανακοίνωση λοιπόν, της ίδρυσης κόμματος από την Μ. Καρυστιανού συντάραξε τα υπάρχοντα, κυρίως, «μεγάλα» κόμματα, ή κόμματα εξουσίας, ή συνεργασίας – τσόντας. Γιατί;
Γιατί να ιδρύσει κόμμα η Μ. Καρυστιανού και γιατί, τώρα.
Γιατί, απλούστατα δεν την ικανοποιούν (υποθέτω) με τη δράση τους ή την αποτελεσματικότητά τους, τα υπάρχοντα. Δεν προσδοκά, ή δεν νομίζει ότι δύνανται, ή θέλουν πρωτίστως ως κύρια επιδίωξή τους, την απονομή δικαιοσύνης. Μην ξεχνάτε ότι κατά καιρούς είχαμε τέτοια κόμματα, και ορισμένα αρκετά ισχυρά π.χ. «Αγροτικό κόμμα» κ.λπ.
Γιατί λοιπόν να μην έχουμε κόμμα που θα προτάσσει ως κύρια επιδίωξη τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ; Εξ’ άλλου, η δικαιοσύνη δεν είναι μόνον η δικαστική. Δικαιοσύνη απαιτείται και στην Οικονομία και παντού.
Επιπλέον οι Έλληνες πολίτες εκτός από το δικαίωμα του εκλέγειν, έχουν και το δικαίωμα του «εκλέγεσθαι»! Δεν το έχουν μονάχα οι …γόνοι. «Κόμμα ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ» λοιπόν.
Μα γιατί τα κόμματα της αντιπολίτευσης να μη θέλουν να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση και να μην επιδιώκουν να δικαιωθούν ηθικά οι συγγενείς των θυμάτων, ενός προαναγγελθέντος δυστυχήματος, που διέψευδε κατηγορηματικά και αυστηρότατα ο αρμόδιος πρώην Υπουργός. Και δεν είναι μόνο το δυστύχημα της σύγκρουσης των αμαξοστοιχιών, είναι και η πυρόσφαιρα και είναι, και κυρίως, η συγκάλυψη!
Γιατί να μη θέλουν, λοιπόν, τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Είναι θέμα συνυπευθυνότητας του συστήματος. Είναι θέμα επιδιωκόμενων και προσδοκώμενων συνεργασιών. Είναι θέμα γενικότερων επιδιώξεων ή κωλυμάτων ακτιβιστικής δράσης. Είναι θέμα …ενός κι άλλου άρθρου.
Πολλοί θα ήθελαν τη Μαρία Καρυστιανού στο κόμμα τους, ως υποψήφια βουλευτή, αλλά όχι ως πολιτική αντίπαλο.
–––––––
1. ΕΝΩΣΗ ΔΙΚΑΣΤΩΝ & ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ, δ.τ., 20/3/26, αρ. πρ. 109.
2. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ: «Πολιτικά», βιβλ. Γ’, 1275α 26), εκδ. «Νομική βιβλιοθήκη», τ.2α, σελ. 238.
3. Αισχύλος: «Πέρσαι», 242.
4. ΦΛΩΡΙΔΗΣ Γ.: «Στις δίκες δεν προβλέπονται ειδικές θέσεις για υποψηφίους αρχηγούς κομμάτων», MME 28.3.26
- Αχρείος = άχρηστος (Θουκιδίδη «Ιστορία», βιβλ. Β, 40.1)
