Τα «πιράνχας» και η Ζαν ντ’ Αρκ
του Κώστα Βενετσάνου
Όρμησαν τα «πιράνχας» να κατασπαράξουν την Μαρία Καρυστιανού
– «Τί; Ήρθε μια άσχετη που άδραξε την ''ευκαιρία'', να μπει στα χωράφια μας; Να διεκδικήσει όχι απλώς μια βουλευτική έδρα, αλλά αρχηγιλίκι με πιθανότητα πρωθυπουργίας;
Δεν είμαστε καλά!
Ποια είν’ αυτή; Δεξιά, ακροδεξιά, (μας βολεύει καλύτερα), αριστερά, Σιριζέα; Η άσχετη!
Τί ξέρει από οικονομία, εξωτερική πολιτική. Με ποιους φωτογραφήθηκε, ποιους βλέπει, ποιοι έσπευσαν να την ’'βοηθήσουν'';
Ο δημοσιογράφος, ευγενικός, με «σεβασμό» στην πονεμένη μητέρα, κάνει τη στοχευμένη, …σημαντική ερώτηση, που …καίει σήμερα την ελληνική κοινωνία και δεν το είχα αντιληφθεί:
– «…Με τις αμβλώσεις όμως, ποια είναι η θέση σας;»
– «Σέβομαι την ελεύθερη βούληση, είναι πολύ σημαντική και είναι κατοχυρωμένη συνταγματικά (νομικά, ήθελε να πει) και ακολούθως την ''πατάει'', η Μαρία Καρυστιανού, συμπληρώνοντας: «… θεωρώ ότι είναι ένα θέμα δημόσιας διαβούλευσης…».
Κι έγινε το θέμα συζητήσεων και …διαβουλεύσεων πολλών ημερών, πολλών τηλεοπτικών εκπομπών, πολλών καναλιών, πολλών δημοσιογράφων και πολλών πολιτικών, που έδειξαν την προχειρότητα που αντιμετωπίζονται τα διάφορα θέματα, την άγνοια που υπάρχει, την επιφανειακή, έστω, γνώση των θεμάτων και, κυρίως, την ανάγκη της στοιχειώδους έστω επίσκεψης εξέτασης και γνώσης του αντικειμένου.
Καλά, η Καρυστιανού έχει δικαιολογημένη απειρία, έκδηλη τουλάχιστον μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα, υπό την πίεση, μάλιστα, του τηλεοπτικού χρόνου.
Οι έμπειροι, τα πιράνχας, να κάνουν τη …δουλειά τους (μπροστά στις τελίτσες, βάλτε όποιο πρώτο συνθετικό σας αρέσει).
Δεν είναι «δικαίωμα» η άμβλωση· είναι συγγνωστή πράξη και προστασία
Το Νομικό Δικαίωμα, αναφέρεται κυρίως σε εξουσίες ή ελευθερίες επιλογής που παρέχει ο νόμος σε κάποιο πρόσωπο ή πρόσωπα.
Η άμβλωση, σε άλλες εποχές ή σε άλλες κοινωνίες – κράτη απαγορεύεται ρητά και αυστηρά, σε άλλες όχι. (π.χ. στην Πολωνία, τώρα, στην Ελλάδα πριν 40 χρόνια).
Στην Ελλάδα, με τον Ποινικό Κώδικα (Π.Κ.) του 1950 που ίσχυε και μετά τη μεταπολίτευση του 1974, η έγκυος που εκ προθέσεως προέβαινε σε έκτρωση ή συναινούσε σ’ αυτό, ετιμωρείτο (αρ. 304) ο ισχύων τώρα νόμος (1609/1986) και το ίδιο άρθρο του αναθεωρημένου Π.Κ. βάζει τον όρο, «χωρίς συναίνεση της εγκύου», και βάζει τα χρονικά όρια και τις προϋποθέσεις της άμβλωσης, πάντα με τη συναίνεση της εγκύου. (Για τις πρώτες 12 εβδομάδες της κύησης, έχει πλήρη δικαιώματα επιλογής).
Η νομιμοποίηση της άμβλωσης δεν διατυπώνεται θετικά (επιτρέπεται…), αλλά αποθετικά: «Η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης (άμβλωσης) τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι 12 ετών όταν διενεργείται χωρίς τη συναίνεση της εγκύου. Σε κάποιες περιπτώσεις τιμωρείται και με τη συναίνεση της εγκύου»
Δεν είναι άδικη πράξη, εάν ενεργείται με τη συναίνεση της εγκύου κ.λπ., κάτω από ειδικές συνθήκες (Π.Κ. άρθρ 304 §4). Πρόκειται επομένως για συγγνωστή πράξη μάλλον, όχι για λόγους πλάνης βεβαίως, αλλά …αποπλάνησης, βιολογικούς λόγους υγείας, κοινωνικούς, ψυχολογικούς, οικονομικούς κ.λπ.
Αλλ’ όμως τι «ωραία» και έντεχνα εξετράπη το θέμα και το πρόβλημα της Μ. Καρυστιανού και όλων μας, ώστε το «κυοφορούμενο» «κόμμα» για δικαιοσύνη σε όλα, να εκτρωθεί (να υποστεί έκτρωση) ύπουλα και να εκτραπεί σ’ ένα ανύπαρκτο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, εδώ και δεκαετίες.
Πώς θα χαρακτηρίζαμε λοιπόν το κόμμα της δικαιοσύνης της Μ. Καρυστιανού ως ακροδεξιό; Η συνταγή είναι γνωστή· συντήρηση, αναχρονισμός, θρησκεία…
Πρόοδος είναι η woke ατζέντα, ο γάμος των ομοφυλοφίλων, η παγκοσμιοποίηση που δεν έχει καμμιά σχέση με τον διεθνισμό και τα παρόμοια, που βολεύουν τα πιράνχας της οικονομίας.
Μιας κι αναφέραμε τη θρησκεία, η «Αγία Γραφή» δεν αναφέρει τίποτα για το θέμα. Κάποιοι μοναχοί ανά τας μονάς, που δεν έχουν κάνει παιδιά ή τα έχουν εγκαταλείψει, «δεν δικαιούνται δια να ομιλούν», γιατί ομιλούν ανεύθυνα. Η Εκκλησία της Ελλάδος, με απόφαση της Δ.Ι.Σ. και σχετική εγκύκλιο τον Αύγουστο το 2022 τάσσεται κατά των αμβλώσεων, γιατί «…θεωρεί την εκούσια έκτρωση ως φόνο και δεν την αποδέχεται».
Οι ιεράρχες, για δικαιοσύνη ουδέν αναφέρουν (να μη συγχέουμε την έννοια της δικαιοσύνης με τις δικαστηριακές αποφάσεις. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων, βεβαίως, πρέπει να συμπλέουν με το κοινό περί δικαίου αίσθημα).
Όμως να ξαναγυρίσουμε στην αξιοθαύμαστη μητέρα, που αγωνίζεται σθεναρά τρία χρόνια τώρα για τη δικαίωση του παιδιού της και τη δικαίωση όλων των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών, και συνεπώς για τη δικαίωση της αλήθειας!
Η Μαρία Καρυστιανού είναι αγωνίστρια, είναι πεισματάρα, πιστεύει στον αγώνα της, συνεγείρει την κοινωνία των πολιτών. Είναι κάτι σαν Ζαν ντ’ Αρκ!
Όσοι την αντιπαλεύουν θα σπάσουν τα μούτρα τους, όποιοι κι αν είναι. Δεν περνάει πια ο όρος «Δεξιά – Αριστερά»! Σε πολλά πράγματα συμφωνεί ο Δεξιός μαζί μου· εγώ μ’ αυτόν. Εάν βεβαίως τα θέματα δεν τίθενται με τρόπο αντιπαράθεσης.
Η αρπαγή της Κύπρου και η αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων είναι θέμα «δεξιών» και «αριστερών»;
Η οικονομία, η ανεργία, η ακρίβεια, ο αγροτικό – κτηνοτροφικός τομέας κ.λπ. είναι θέμα της «δεξιάς» ή της «αριστεράς».
Η κατανομή του εισοδήματος και ο τρόπος διακυβέρνησης ΝΑΙ είναι θέμα «αριστεράς» και «δεξιάς».
Η απονομή του δικαίου και η συγκάληψη της ανομίας και των υπευθύνων, η «δικαιοσύνη» της σκοπιμότητας ΔΕΝ είναι θέμα «δεξιάς» και «αριστεράς».
(προφανώς εννοούμε πάντα τoυς έντιμους δεξιούς και αριστερούς).
