σχολιάζοντας την επικαιρότητα
Αντεπίθεση στην αντεπίθεση
Η ιστορία δεν αρχίζει μ’ εμάς. Πρέπει να κοιτάμε λίγο πίσω και κάτω από τα επιφαινόμενα. Το σημερινό θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν προέκυψε από μια λαϊκή επανάσταση, το 1979. Ο Σάχης της Περσίας (Ιράν), Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί κάτω από το βάρος της λαϊκής εξέγερσης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα κι ο εξόριστος μέχρι τότε στο Παρίσι, Αγιατολάχ Χομεϊνί ανέλαβε την ηγεσία του Ιράν εγκαθιστώντας ένα θεοκρατικό καθεστώς.
Είχαν όμως προηγηθεί και τα άλλα γεγονότα που ανάγονται στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο και μετά: Μέχρι το 1941, Σάχης (βασιλιάς) ήταν ο Ρεζά Σαχ Παχλαβί, θαυμαστής του Χίτλερ που κρατούσε την Περσία ουδέτερη, διατηρώντας ισχυρούς οικονομικούς κ.λπ. δεσμούς με τη Γερμανία.
Το 1941, οι σύμμαχοι (Άγγλοι και Σοβιετικοί), επειδή η ουδετερότητα της Περσίας ήταν αντίθετη προς τα συμφέροντά τους (κυρίως πετρέλαια και ανεφοδιασμούς της ΕΣΣΔ, που υφίστατο επίθεση από το Γ’ Ράιχ) ανέτρεψαν τον Σάχη και τον αντικατέστησαν με τον γιό του, Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η Περσία τελούσε κατ’ ουσίαν υπό συμμαχική κατοχή.
Μετά το τέλος του πολέμου, ασκήθηκε διπλωματική πίεση, από τις ΗΠΑ, για την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από το Βόριο Ιράν.
Το 1951 εξελέγη ως Πρωθυπουργός του Ιράν, ο εξαιρετικά δημοφιλής Μοχάμεντ Μοσαντέκ, πολιτικός επιστήμονας και νομικός.
Την ίδια χρονιά το περιοδικό Time, τον ανακήρυξε «πρόσωπο της χρονιάς».
Χαρακτηρίστηκε ως χαρισματικός ηγέτης, προσηλωμένος στην αρχή της Συνταγματικής Διακυβέρνησης. Όσον αφορά τον Σάχη, θεωρούσε ότι έπρεπε να βασιλεύει κατά τα πρότυπα των Ευρωπαίων βασιλέων, της Βρετανίας, του Βελγίου κ.λπ. και νομοθετικά περιόρισε τη βασιλική εξουσία, περιορίζοντας παράλληλα σημαντικά τις δαπάνες της βασιλικής οικογένειας.
Αντίπαλος νούμερο 1 λοιπόν ο Σάχης!
Παράλληλα προώθησε νόμο για την εθνικοποίηση της Αγγλο-Ιρανικής πετρελαϊκής εταιρείας.
Εχθρός νούμερο 2, οι Αγγλοαμερικάνοι, η ΒΡ και τα ντόπια συμφέροντα.
Η αντίστροφη μέτρηση για τον νόμιμα εκλεγμένο, έντιμο και συνεπή πρωθυπουργό είχε αρχίσει.
Η συνταγή γνωστή: Απεργίες, συλλαλητήρια, αναρχία. Πάντα βρίσκονται ζημιωμένοι, αντιφρονούντες, μπαχαλάκηδες, πληρωμένοι, στρατευμένοι και…βλάκες. Και βέβαια πράκτορες ντόπιοι και ξένων δυνάμεων.
Ακολούθως λειτουργεί η «ψυχολογία των όχλων»*, που ακολουθεί τους νόμους της. Τελείως διαφορετική από την «ατομική ψυχολογία»!
Το 1953 ο Μοσαντέκ ανετράπη με πραξικόπημα. «Την αποστολή» είχε αναλάβει ο πράκτορας της CIA Κέρμιτ Ρούσβελτ δρώντας με πανουργία και αποτελεσματικότητα. Με δωροδοκίες και απειλές (…) οργανώνοντας μια σειρά από βίαιες διαδηλώσεις και εξεγέρσεις πολιτών του Ιράν, που έδωσαν την εντύπωση στην κοινή γνώμη πως ο Μοσαντέκ ήταν όχι μόνον μισητός στον λαό του, αλλά και ανίκανος…»1. Και ανέλαβε την δικτατορική διακυβέρνηση της χώρας ο φιλοαμερικανός Σάχης για 26 ακόμη χρόνια, για να τον διαδεχθεί το θεοκρατικό καθεστώς των Αγιατολάχ, 46 χρόνια! Τώρα, ο Τραμπ πιο ωμός και με απροκάλυπτες κινήσεις (όχι πάντα), πιο τραχύς και σκαιός, εκφράστηκε απεριφράστως: «Συνεχίστε τις διαδηλώσεις· ερχόμαστε!» Ανοιχτή υποκίνηση ταραχών. Απροκάλυπτη ανάμειξη στα εσωτερικά τρίτης χώρας. Η διπλωματία άλλαξε περιεχόμενο και συμπεριφορά. Έγινε, πως να το πούμε, πιο «λαχαναγορίτικη». Μήπως πρέπει ν’ αλλάξουν και οι διπλωμάτες;
Πάντως ανεστάλησαν οι εκτελέσεις. Ανεστάλησαν, δεν ματαιώθηκαν. Έτσι το καθεστώς κρατάει «νόμιμα» ομήρους. Αν επιτεθεί ο Τραμπ, θα εκτελεσθούν. Η ευθύνη μεταφέρθηκε στις «πλάτες» του Αμερικανού Προέδρου!
Καλά, δεν ξέρουν τι σημαίνει μέτρο; (Ο Μοσαντέκ το ήξερε. Δεν φανταζόταν όμως την πανουργία και τον αμοραλισμό των Αγγλοσαξόνων και του μεγάλου κεφαλαίου.
Ο Αυταρχισμός και η βία
έχουν βραχύ βίο
Έτσι που κι ο Μακιαβέλλι ακόμη, τον 16ο αιώνα διερωτάται – μιας και μιλάμε για την Περσία, «γιατί το βασίλειο του Δαρείου (του Γ’) που είχε κατακτηθεί απ’ τον Αλέξανδρο, δεν επαναστάτησε ενάντια στους διαδόχους του, αμέσως μετά το θάνατο τού Αλέξανδρου, αλλά αντίθετα, το διατήρησαν κοντά δύο αιώνες, μη βρίσκοντας στην κυριαρχία τους, άλλες δυσκολίες, παρά μόνον τις δικές τους διχόνοιες, εξαιτίας των φιλοδοξιών τους και της απληστίας τους».2
Διότι ο Αλέξανδρος τους απάλλαξε από έναν δυνάστη, ενώ αυτός και οι διάδοχοί του, αν και κατακτητής, ήταν ηπιότερος.
Αν λοιπόν το καθεστώς του Ιράν «διολίσθαινε» προς ένα κοσμικό, σύγχρονο κράτος, χωρίς ακρότητες… Τι περιμένω τώρα, από φανατικούς θρησκευτικούς λειτουργούς;… Ναι, αλλά την απότομη πτώση και το άλλοθι που προσφέρουν στους αντιπάλους; Δεν τα σκέπτονται;
Δεν βλέπουν στις όχθες των ορμητικών ποταμών τα κλαράκια των δέντρων που λυγούν, σώζονται, ενώ τα κούτσουρα σπουν3!
