Πόσοι «πιστοί» χριστιανοί έχουν διαβάσει, μια φορά το ευαγγέλιο;
«Άπαντα όσα έχεις πώλησαν και διάδος πτωχοίς και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ…»
(απευθυνόμενος προς πλούσιον νεανία)
Ιησούς (κατά Λουκάν ιή19)
«…με ενδιαφέρει μόνο να κερδίσω την αιώνια ζωή»!
Νίκος Οικονομόπουλος, λαϊκός τραγουδιστής
(έτερος νέος, σύγχρονος)
Αυτά φέρεται να δήλωσε ο λαϊκός τραγουδιστής αιτιολογώντας την αποστροφή του προς τον γάμο, «γιατί αγαπάει τον Χριστό»!
Δεν σκοπεύω να κρίνω τον εν λόγω κύριο, ούτε για τις επιλογές του, ούτε, πολύ περισσότερο, για την πίστη του. Σέβομαι την οποιαδήποτε πίστη οποιουδήποτε ανθρώπου, αρκεί αυτή να είναι ειλικρινής, βέβαια να την γνωρίζει, και να μη βλάπτει τους άλλους ανθρώπους. Είτε ατομικώς, είτε ως κοινωνικές ομάδες, είτε ως κοινωνικά σύνολα.
Θα σχολιάσω – δεν κρίνω – όμως την τηλεοπτική εκπομπή OPEN TV, REAL VIEW) που σχολίασε τις απόψεις του, όπως και άλλων ανθρώπων της επικαιρότητας, της ευρωβουλευτού Αφροδίτης Λατινοπούλου, που θέλει να επαναφέρει την θανατική ποινή, ή τουλάχιστον τον …ευνουχισμό! και κάποιου άλλου που προτείνει την επαναφορά της συζυγικής απιστίας, ως ποινικό αδίκημα!
Η τηλεόραση «διδάσκει»
Αυτά όλα, ο έγγαμος βίος, η απιστία, η παιδεραστία, το Αστικό και Ποινικό Δίκαιο και η εγκληματολογία δεν είναι αντικείμενο ελαφράς συζήτησης, κουτσομπολίστικης εκπομπής, πονηρά γελάκια και καλαμπούρι. Είναι θέματα πολύ σοβαρά και αντικείμενο ειδικών δόκιμων επιστημόνων, και μάλιστα, επί διυσταμένων απόψεων, ισάριθμων εκπροσώπων. Γιατί;
Διότι η τηλεόραση είναι το πιο πρόσφορο μέσο διδασκαλίας ενός ευρύτατου κοινού. Δεν είναι υπόθεση προσφιλών καλλιτεχνών, με επικίνδυνη τυχόν επίδραση σε μερίδα, μικρότερη ή μεγαλύτερη, του κοινωνικού συνόλου.
Ρηχή ή υποκριτική θρησκομανία
Ας αφήσουμε κατά μέρος το θέμα της απόρριψης του έγγαμου βίου, από τον τραγουδιστή, που αγνοεί ότι ο Ιησούς «ευλόγησε τον γάμον εν Κανά της Γαλιλαίας» (μέγα θεολογικό και βιολογικό θέμα και για τους ανώτατους κληρικούς, τους μοναχούς, αλλά και πιστούς, όπως ο εν λόγω καλλιτέχνης, που πολλές φορές ζουν – κρυφά ή φανερά – μια μποέμικη ζωή, πολυγαμική ή ζωή ελευθεριάζουσα και άλλες αποκλίνουσες καταστάσεις.
Το θέμα όμως αυτό είναι ευρύτατα κοινωνικό, αλλά και δημογραφικό!
Θέλω να μείνω όμως στο θρησκευτικό, στην «αιώνια ζωή» και τον πλούτο: Στην αρχή αναφέρθηκα στην παραίνεση του Ιησού, για το όφελος που θα έχεις στον ουρανό, και στην αιώνια ζωή, όπως αναφέρεται στον Ευαγγελιστή Λουκά: «Και κάποιος Άρχοντας ρώτησε τον Ιησού λέγων: Δάσκαλε αγαθέ, τι να πράξω δια να κληρονομήσω ζωήν αιώνιαν;» Και ο Ιησούς του απάντησε «τις ξέρεις τις εντολές, οι φονεύσεις, ου μοιχεύσεις, ου κλέψεις…» κ.λπ. και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Ο νεανίας του απάντησε ότι όλα αυτά τα τηρεί: «Σε τι υστερώ;» Κι όταν ο Ιησούς του ανταπάντησε «εάν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε και πούλησε όλα τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα στους φτωχούς (…) και ακολούθαμε». Συνέβη το αναμενόμενο. «Ακούσας δε τον λόγον ο νεανίας, απήλθε λυπούμενος. Γιατί ήταν πλούσιος. «…γιατί είχε κτήματα πολλά» (Ματθαίος, Ιθ’ 16-22 Λουκάς ιη’ 19-24).
Και την «έκανε μ’ ελαφρά πηδηματάκια»!
Ευκαιρία για συμπερασματική διδασκαλία, τού Ιησού προς τους μαθητές του, (όχι, θα την άφηνε), τους είπε:
«Δυσκόλως πλούσιος εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών». «Σας ξαναλέω, ευκοπώτερον (ευκολότερα) είναι να περάσει κάμηλος μέσα από την τρύπα της βελόνας (τρυπήματος ραφίδος), παρά πλούσιος εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν» (Ματθ. Ιθ’ 23-25)
Αλλά μήπως αναφέρθηκε κάποια δημοσιογράφος ή από το ακροατήριο ο... από μηχανής θεός σ’ αυτό, για τη σχέση πλούτου και θρησκείας;
Πόσοι «πιστοί» χριστιανοί έχουν διαβάσει, μια φορά το ένα από τα τέσσερα ευαγγέλια; – Ένα είναι το ευαγγέλιο, γραμμένο από 4 ευαγγελιστές – Εχει διαβάσει κανείς, έστω, την επί του όρους ομιλία;
Εγώ, λοιπόν, «το απολωλός πρόβατο» τα έχω ξεκοκκαλίσει, και τα ευαγγέλια, και τις πράξεις των Αποστόλων και τις επιστολές, υπογραμμίζοντας και κρίνοντας ακόμη. Αλλά δεν μιλάμε για μένα.
Μιλάμε για τον Επίτροπο …τάδε, τον καιρό της εφηβείας μας. Ένας φίλος μου κι εγώ εναλλάξ, κατά την περιφορά του Επιταφίου στη Βούλα, σηκώσαμε, όλη τη διαδρομή τον σταυρό, και λίγα μέτρα προτού φθάσουμε επιστρέφοντας στο `ναό, μας τον άρπαξε ο Επίτροπος, για να φανεί στο «χριστεπώνυμο πλήθος» και στους ψηφοφόρους του, (ήταν κοινοτικός σύμβουλος) πως σήκωσε «το σταυρό του Μαρτυρίου»! Ουαί υμίν υποκριτές.
Η Επαναφορά της θανατικής ποινής και η ποινικοποίηση της συζυγικής απιστίας!
Ως προς την πρόταση όμως της Λατινοπούλου, που είναι και δικηγόρος, για την επαναφορά της θανατικής ποινής δεν της επιτρέπεται να παραβλέπει το λόγο και τον σκοπό της επιβολής μιας ποινής ή και της ποινής.
Όλα φαντάζομαι τα συγγράμματα εγκληματολογίας, και οπωσδήποτε αυτά που εγώ προσέγγισα, του Κ. Γαρδίκα και του Ι. Παπαζαχαρίου, η επιβαλλόμενη στον εγκληματία ποινή, δεν αποσκοπεί στην εκδικητική ικανοποίηση του θύματος ή και των συγγενών του και την ανταπόκριση στο κοινό αίσθημα.
Είναι κι αυτό, κυρίως ως κατάλοιπο των πρωτόγονων κοινωνιών, και, εν μέρει, της κλασικής σχολής, σύμφωνα με την οποία η ποινή είναι η πολιτειακή αντίδραση στην παράβαση του νόμου, ως δικαίαν ανταπόδοση στο κακό που προξένησε ο παραβάτης1.
Κύριος όμως σκοπός της ποινής είναι ο σωφρονισμός του εγκληματία, ή οπωσδήποτε του απλού παραβάτη του νόμου, και ο παραδειγματισμός στην ευρύτερη κοινωνία και ιδίως των εν δυνάμει παραβατών. Αναγνωρίζω ότι ούτε το σωφρονιστικό σύστημα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και την σωστή κατεύθυνση, ούτε παραδειγματισμός υφίσταται, διότι εκτός των άλλων παραγόντων, από τα μέσα ενημέρωσης προβάλλεται ιδιαιτέρως η πράξη του εγκληματία – μέχρις «ηρωισμού», ενίοτε, ενώ δεν προβάλλεται καθόλου ο «σωφρονισμός», η εξέλιξη και η κατάληξη του εγκληματία ή αδικοπραγούντα.
Δημιουργεί επιπλέον αποτροπιασμό η πρότασή της για ακρωτηριασμό (ευνουχισμός). Πού ζούμε και σε ποια εποχή (τόπος – χρόνος).
Ασφαλώς, η ευρωβουλευτής και αρχηγός του κόμματος «Φωνή Λογικής», Αφρ. Λατινοπούλου, την δεδομένη στιγμή δεν εκφράστηκε με τη φωνή της λογικής και των γνώσεών της, αλλά με το ένστικτο.
Εξάλλου, παρατηρώντας το κατά τα άλλα ωραίο πρόσωπό της, διαπίστωσα σύμφωνα και με τις θεωρίες της «θετικής σχολής» (Lombroso κ.λπ.) ότι οι αποτυπούμενες στο πρόσωπό της έδρες των ενστίκτων, όπως και των συναισθημάτων και ηθικής είναι πιο αναπτυγμένες έναντι αυτών της λογικής, της διανόησης κ.λπ.2 (τούτο δεν σημαίνει, σύμφωνα και με τις κρατούσες σύγχρονες θεωρίες, ότι αυτό είναι θέσφατο).
Ως προς τη συζυγική και συντροφική «απιστία», ελλείψει χώρου, έχω να καταθέσω με δυο λόγια τούτο: Ο άνθρωπος δεν είναι μονογαμικό ζώον. Ο μονογαμικός γάμος ήταν συνέπεια της ιδιοκτησίας, όπως δείχνουν οι μελέτες του γνωστού ανθρωπολόγου Morgan και άλλων, και κατά το προηγούμενο στάδιο του ''γάμου'', είχαμε μια χαλαρή ζευγαρωτή οικογένεια, όπου δεν αποκλείονταν οι εναλλαγές συντρόφων είτε παροδικά είτε μονιμότερα. Αλλά αυτό είναι μεγάλο θέμα και άσχετο με την «αιώνια ζωή», σχετικά πάντως με την παρούσα.
–––––––––––––
1. «ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ: Εγκληματολογία, σελ. 137
2. Lombrozo: «Ο εγκληματίας άνθρωπος»
