Ντρέπομαι ως Έλληνας γιατί «ξεχνάμε» όσα έχουμε ζήσει
του Κώστα Βενετσάνου
Τον Αρμαγεδδώνα της «Αποκάλυψης», όπου οι δυνάμεις «των βασιλέων της Οικουμένης όλης, υπό τον έλεγχο των ‘’δαιμόνιων πνευμάτων’’ διεξάγουν την τελική μάχη – τον τελικό πόλεμο», μάλλον που ζούμε. Μένει να το δούμε.
Τα συνακόλουθα, όμως, τον λιμό, πολύ μεγάλη και διαρκή πείνα, την βλέπουμε· ή μήπως κάνουμε πως δεν τη βλέπουμε, γιατί δεν τη ζούμε;
Παντού φουντώνουν αντιδράσεις για την γενοκτονία των παιδιών της Παλαιστίνης!
Μετά τη Σύρο, τη Ρόδο, την Κρήτη και αλλού, και στο πανηγύρι της Αμοργού αντέδρασαν Έλληνες πολίτες κατά της γενοκτονίας του λαού της Παλαιστίνης. Κατά του φρικτού εγκλήματος!
Και ο Δήμαρχος της Αμοργού διαμαρτυρήθηκε και οι διοργανωτές της εκδήλωσης, γιατί δεν άφησαν οι διαδηλωτές να κυλήσει ομαλά το παραδοσιακό πανηγύρι!...
Ντρέπομαι. Ντρέπομαι γιατί τόλμησαν να αιτιολογήσουν με το «υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να …διαμαρτυρηθούν» κατά του Ισραήλ.
Ντρέπομαι και οργίζομαι κι αγανακτώ όταν Έλληνας υπουργός, - είναι ακόμη υπουργός – δηλώνει ενώπιον της Βουλής «Είναι αυτή η κοινοβουλευτική ομάδα, η συμπαγής, η οποία υποστηρίζει τις βασικές στρατηγικές συμμαχίες της χώρας, όπως τη συμμαχία με το Ισραήλ, την οποία προσπαθείτε να υπονομεύσετε υπέρ της Τουρκίας. Και μη νομίζετε ότι δεν καταλαβαίνει ο ελληνικός λαός τι κάνετε αυτό τον καιρό στα λιμάνια της χώρας, όταν προσπαθείτε να αποτρέψετε με αυτές τις γελοίες περιθωριακές ομάδες την προσέγγιση των Ισραηλινών, θέλοντας να δυναμιτίσετε αυτή τη στρατηγική συμμαχία της Ελλάδος υπέρ της Τουρκίας. Υπέρ της Τουρκίας».
Δεν πιστεύω ότι Έλληνες βουλευτές, ανεξαρτήτως κόμματος, αποτελούν «συμπαγή ομάδα», ανοχής έστω, ανεχόμενη και έτσι, ενεχόμενη, αυτό το ομαδικό έγκλημα, κατά παντελώς αθώων ανθρώπινων όντων. Και παντελώς αθώα είναι τα παιδιά. Μόνον τα παιδιά. Οι μεγάλοι, έχοντες πείρα, πιθανόν και γνώσεις, έστω και άμαχοι, δεν είναι παντελώς αθώοι. Αλλά τα παιδιά, τα βρέφη; Ο λιμός, η έλλειψη νοσηλείας και ασφάλειας και υγιούς περιβάλλοντος, είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας· κατά του ανθρώπινου πολιτισμού, κατά του ανθρώπινου είδους, που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με ΤΙΠΟΤΑ. Αυτά πιστεύω ακράδαντα εγώ… ο περιθωριακός!
Όσον αφορά τις συμμαχίες, έχουμε ξαναγράψει, τον σύμμαχο δεν τον …παντρευόμαστε. Είναι σύμμαχος έναντι κοινού εχθρού. Όχι σύμμαχοι έναντι φίλων και δικαίων.
Ντρέπομαι ως Έλληνας γιατί «ξεχνάμε» όσα έχουμε ζήσει.
Ξεχνάμε μαζί με όλα τ’ άλλα, ότι και εμείς οι Έλληνες έχουμε υποστεί τόσα στην Γερμανική κατοχή. Εκτελέσεις, ολοκαυτώματα – Καλάβρυτα, Δίστομο, Κάνδανος… – πείνα!
Πείνα. Ήμουνα παιδάκι 7 χρονών όταν, σκελετωμένος εγώ, έβλεπα να πετάνε τα τουμπανιασμένα από την πείνα, πτώματα στο κάρο του Δήμου Αθηναίων.
Ο ίδιος βίωσα την πείνα, τον υποσιτισμό, έστω, τα συσσίτια με τον χυλό, τα κουπόνια για το «ψωμί», 30 δράμια το άτομο (75 γραμ.), ψωμί από σκουπόξυλο, με τσιγαρόχαρτο στη βάση του, για να μη διαλύεται.
Δηλαδή, και πάλι καλά, δεν μας πυροβολούσαν την ώρα που στριμωχνόμασταν στην "ουρά" για το συσσίτιο!
Κι επέζησα παραδόξως, παρόλο που έκανες «ανθρωπολογία» στο κορμάκι μου, μετρώντας τα κόκκαλά μου· κι έγινα προφυματικός, πράγμα που το κουβάλαγα μέχρι τα 13 μου χρόνια.
Κι έπρεπε γι' αυτό να «σεβαστώ» τα πανηγύρια που έστηναν όσοι γλεντοκοπούσαν με τους καταχτητές!...
Δεν στήνεις γλέντια γάμου, δίπλα στις κηδείες. Και η Παλαιστίνη είναι δίπλα μας. Όλος ο κόσμος, σήμερα, είναι «δίπλα» μας. Είναι όμως «δίπλα» μας, ή στέκει απόμακρος κι αδιάφορος;
Ή πρωτίστως «κομματικός;» Συμφεροντολόγος, μήπως;
Να σκέπτεσθε τουλάχιστον προτού μιλήσετε.
Εγώ δικαιούμαι να ομιλώ γιατί τα έχω ζήσει, αν και ηπιότερα. Γι’ αυτό αισθάνομαι φρίκη και αποτροπιασμό.
