Τέσσερις «μεγάλες δυνάμεις» της εποχής, αποφάσισαν ερήμην των Τσέχων, η Τσεχοσλοβακία να εκχωρήσει στη Γερμανία...

γράφει ο Κώστας Βενετσάνος

«Τα ξένα όπλα, ή φεύγουν από πάνω σου, ή σε βαραίνουν ή σε πνίγουν».               Ν. Μακιαβέλλι

Λέγαμε στο προηγούμενο άρθρο μας, πως δεν πρωτοτυπεί ο Ερντογάν με τις απειλές του, «θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά», και αναφερόμασταν σε προηγούμενα κοντινά πανομοιότυπα ιστορικά γεγονότα.

Δεν πρωτοτυπούμε όμως κι εμείς – η ελληνική Κυβέρνηση – με το να διατρανόνουμε την πίστη μας στο Διεθνές Δίκαιο, τις διεθνείς συνθήκες και συμμαχίες και την «ασφάλεια» που αυτές μας παρέχουν.

Και οι αρεστές ερμηνείες, όπως και οι τελείως λανθασμένοι παραλληλισμοί (με την Ουκρανία) έχουν το ιστορικό τους προηγούμενο.

Ας τα «πιάσουμε» ένα – ένα:

Το ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ

Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαμε και Διεθνή Οργανισμό, την Kοινωνία των Εθνών (ΚτΕ) – όπως τώρα έχουμε τα Ηνωμένα Έθνη (U.N.), τον Ο.Η.Ε.

Είχαμε και διεθνείς και διμερείς συνθήκες: Τη συνθήκη των Βερσαλλιών και την ισχυρότερη Συνθήκη του Locarno, είχαμε και αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη, της Ρηνανίας, και διμερείς και πολυμερείς Συνθήκες όπως το Γαλλο-Σοβιετικό Σύμφωνο που είχε υπογραφεί το Μάη του 1936.

Και υποχωρήσεις και διαλλακτικότητες υπήρξαν τότε – προς τον Μουσολίνι που καταλάμβανε την Αιθιοπία, όπως τώρα προς τον Ερντογάν και την Τουρκία – Το «τώρα» αναφέρεται τουλάχιστον σε έναν αιώνα, γα να μην πάμε παλιότερα, με αποκορύφωμα την ανοχή – συνδρομή του ΝΑΤΟ, της κατοχής του 40% της Κύπρου.

Για οικονομία του χώρου παραλείπω ν’ αναφερθώ σ’ όλο το πλέγμα των Συνθηκών, των Συμφωνιών, των Συμμαχιών που άλλαξαν συχνά και το «προφίλ» τους και το περιεχόμενό τους, με «έξυπνες» ερμηνείες, αλλά και τη σύνθεσή τους.

Ειδική μνεία θα κάνω σε προσεχές άρθρο μου, για το Σύμφωνο «μη επιθέσεως» μεταξύ ΕΣΣΔ και Γερμανίας, το γνωστό περισσότερο ως Σύμφωνο Ριμπεντρόπ - Μολότωφ, γιατί το προπαγανδιστικό ρεπορτάζ το προβάλλει ιδιαιτέρως, κατηγορώντας τη Μόσχα πως «συνεργάστηκε» με τον Χίτλερ, «λησμονώντας» ν’ αναφέρουν το «Σύμφωνο του Μονάχου».

Στο παρόν θ’ αναφερθώ μόνον στις εγγυήσεις και στις Συνθήκες για την Τσεχοσλοβακία γιατί είναι πλέον χαρακτηριστικά και διδακτικά για την παρούσα κατάσταση με τα Ελληνο-Τουρκικά.

«Προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ειρήνης»

Παρά την συγκατάθεση της Βρετανικής Κυβέρνησης στην ελευθερία δράσης του Μουσολίνι για την κατάληψη της Αβησσυνίας, με την Αγγλοϊταλική Συμφωνία της 16ης Απριλίου 1938, η Ιταλία χρειαζόταν και την Γερμανική υποστήριξη, λέει ο Τσώρτσιλ. Για να γίνει αυτό, έπρεπε ο Μουσολίνι να δεχθεί τη γερμανική δράση ενάντια στην Τσεχοσλοβακία.

Η πρόθεση των Άγγλων και των Γάλλων πολιτικών – παρά τις υπάρχουσες Διεθνείς Συνθήκες και διμερείς Συμφωνίες – ήταν να πείσουν τους Τσέχους «να λογικευθούν προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ειρήνης».1 (Ας την κρατήσουμε αυτήν την τελευταία φράση, γιατί είναι πιθανόν να βρεθούμε κι εμείς στη θέση των Τσέχων στο προσεχές μάλλον, προς το συμφέρον της ...ειρήνης και της Ατλαντικής Συμμαχίας, βεβαίως – βεβαίως).

«Από καιρό, λέει ο Τσώρτσιλ, είχε πειστεί ο Χίτλερ – όπως τώρα ο Ερντογάν – ότι ούτε η Γαλλία, ούτε η Βρετανία θα πολεμούσαν για την Τσεχοσλοβακία». (Ούτε τώρα και οι ΗΠΑ, προς χάριν της Ελλάδος, κατά την ταπεινή μου γνώμη).

(...) Επιπλέον υπήρχε και η Ρωσία με τους σλαβικούς δεσμούς αίματος με την Τσεχοσλοβακία, η στάση της οποίας απέναντι στη Γερμανία, ήταν σαφώς απειλητική», επισημαίνει ο Τσώρτσιλ.

Ο Πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας είχε λάβει από τον Χίτλερ μία προσφορά το 1935, σύμφωνα με την οποία «θα σεβόταν σε κάθε περίπτωση την ακεραιότητα της χώρας του, με αντάλλαγμα εγγυήσεις ότι θα διατηρούσε την ουδετερότητά της σε έναν ενδεχόμενο Γαλλο-Γερμανικό πόλεμο». Ο Πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας αναφέρθηκε στη δέσμευσή του να ενεργήσει ως σύμμαχος της Γαλλίας με βάση τη Συνθήκη της χώρας του με τη Γαλλία. Ο Γερμανός πρέσβης του απάντησε ότι «δεν υπήρχε λόγος να καταγγείλει τη Συνθήκη. Αρκούσε να την παραβιάσει»! Τόσο απλά.

«Ακολούθησαν οι ανελέητες, αλλά ίσως αναγκαίες στρατιωτικές και πολιτικές εκκαθαρίσεις στη Σοβιετική Ρωσία...» που είχαν να κάνουν και με την υπόθεση της Τσεχοσλοβακίας και «ο ρωσικός στρατός εκκαθαρίστηκε από τα φιλογερμανικά στοιχεία», γράφει ο Τσώρτσιλ στην ιστορία του (σελ. 227).

«Όμως ούτε οι εντάσεις στο εσωτερικό της Γερμανίας, ούτε οι δεσμοί φιλίας ανάμεσα στον Πρόεδρο της Τσεχοσλοβακίας και τον Στάλιν ήσαν γνωστές στον υπόλοιπο κόσμο, ούτε αξιολογήθηκαν σωστά από τους Υπουργούς της Βρετανίας και της Γαλλίας, παρατηρεί ο Τσώρτσιλ και με πολύ κομψό τρόπο κρίνει τη στάση και του Πρωθυπουργού Τσάμπερλεν και του λόρδου Χάλιφαξ, που “προς το παρόν” πίστευε ότι δεν θα βοηθούσε μία σύγκληση του Συμβουλίου της ΚτΕ, που πρότεινε η Ρωσία, γιατί “κάτι τέτοιο πιθανόν να ερέθιζε τον Χίτλερ”»!

Ο Τσώρτσιλ κρίνει και τον «Τύπο» αναφέροντας άρθρο των Times, που πρότεινε την εκχώρηση από την Τσεχοσλοβακία μιας «ζώνης» εθνολογικά συγγενούς προς τη Γερμανία, πράγμα που είχε γίνει αποδεκτό «από ορισμένους κύκλους για ν’ αποκτήσει και μεγαλύτερη ομοιογένεια»! (σελ. 231-232).

Μήπως το μυαλό σας φτερουγίζει, προς τη Θράκη και τη Β.Α. Κύπρο; Λέω, αν βλέπετε ομοιότητες στον τρόπο σκέψης «ορισμένων κύκλων».

Δεν είναι δυνατόν όμως στην έκταση ενός άρθρου, να συμπεριλάβεις ούτε τα ουσιαστικότερα καν ιστορικά στοιχεία που αποκαλύπτουν τον τρόπο σκέψης και δράσης «ορισμένων κύκλων» που κρατάνε τους μοχλούς εκτροπής των τροχιών του «τρένου της Ιστορίας».

Με τη Συνθήκη (τραγωδία την αποκαλεί ο Τσώρτσιλ) του Μονάχου της 30ης Σεπτεμβρίου 1938, που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Βρετανού Πρωθυπουργού Τσάμπερλεν, τέσσερις «μεγάλες δυνάμεις» της εποχής, Αγγλία - Γαλλία - ΓΕΡΜΑΝΙΑ - Ιταλία, αποφάσισαν και συμφώνησαν ερήμην των ενδιαφερομένων Τσέχων, η Τσεχοσλοβακία να εκχωρήσει στη Γερμανία την περιοχή της Σουδητίας, εντός δέκα ημερών, αρχής γενομένης την επομένη 1η Οκτωβρίου 1938.

Οι ΗΠΑ και η Ρωσία, βεβαίως, αγνοήθηκαν.

Η απόφαση κοινοποιήθηκε απλώς την επομένη στους άμεσους ενδιαφερόμενους Τσέχους. Τόσο κυνικά!

Αγνοήθηκαν και οι ισχυρότατες Συνθήκες των Βερσαλλιών και του Λοκάρνο και το Τσεχο-Γαλλικό Σύμφωνο και το Τσεχο-Ρωσικό και οι δηλώσεις των Βρετανών και η ισχύς των Τσεχοσλοβάκικων στρατιωτικών δυνάμεων, που αριθμούσε τότε, 1,5 εκατομμύριο στρατό με οχυρωματικά έργα και το τεράστιο εργοστάσιο της Skoda παραγωγής όπλων και πολεμοφοδίων, που μετά την εισβολή των Γερμανών πέρασε στα χέρια του Χίτλερ.

«Ο διαμελισμός της Τσεχοσλοβακίας συνεχίστηκε. Οι Γερμανοί δεν ήσαν τα μόνα όρνεα. Η Πολωνική κυβέρνηση έστειλε τελεσίγραφο προς τους Τσέχους απαιτώντας την άμεση παράδοση της παραμεθορίου περιοχής του Teschen (...) Οι Ούγγροι πρόβαλαν κι εκείνοι τις διεκδικήσεις τους»... (Τσώρτσιλ, σελ. 239).

Ο Βρετανός Πρωθυπουργός Τσάμπερλεν θριαμβολογούσε κατά την επιστροφή του στο Heston σείοντας την κοινή δήλωσή τους με τον Χίτλερ, πως η Συμφωνία «απηχούσε τις επιθυμίες των δύο λαών τους να μην πολεμήσουν ποτέ ξανά μεταξύ τους»! Για ν’ ακολουθήσει το επόμενο κιόλας έτος και για έξι χρόνια το αιματοκύλισμα της υφηλίου με πάνω από 60 εκατομμύρια νεκρούς!

«Τον πόλεμο δεν τον αποφεύγεις· τον αναβάλλεις μόνον προς όφελος του εχθρού», όπως λέει ο Μακιαβέλλι.

Και οι συμμαχίες είναι ισχυρές όσο ταυτίζονται ή ενισχύονται τα συμφέροντα των συμμάχων. Αλλως λειτουργούν προς όφελος μόνον του ισχυρού της συμμαχίας. Αυτό διδάσκει η ιστορία 2500 χρόνων, από το Θουκυδίδη και δώθε.

Η «ειρήνη» που εξασφάλισε ο Τσάμπερλεν το 1938, με τον Χίτλερ αγνοώντας την ηθική, τις Συνθήκες και το Διεθνές Δίκαιο ήταν ειρήνη αισχρά. Ο Δημοσθένης την είχε χαρακτηρίσει έτσι, 2,5 χιλιάδες χρόνια πριν: «Πόλεμος ένδοξος, ειρήνης αισχράς αιρετώτερος» (προτιμότερος).

Ελπίζω να μη χαρακτηριστώ φιλοπόλεμος γιατί εγώ, την φρίκη του την έχω ζήσει. Αλλά, si vis pacem para bellum (Αν θες ειρήνη, να ετοιμάζεσαι για πόλεμο).

―――――――

1. Τσώρτσιλ: «Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος’, έκδοση Γκοβόστης, - «Το Βήμα», τόμος Α΄, σελ. 222 κ.ε.

Αφήστε σχόλιο...

Περιφέρεια Αττικής

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 74 guests και κανένα μέλος