μια “φυλογενετική” προσέγγιση των δύο λαών

γράφει ο Κώστας Βενετσάνος

Κάθε φορά που ξεσπά μια γεωπολιτική κρίση σε διεθνείς κυρίως διαστάσεις, πρέπει ν’ ανατρέχουμε, σε γενικές τουλάχιστον γραμμές, χοντρικά, στην ιστορία των διαπλεκόμενων κρατών και στην εθνοτική τους σύνθεση, αν θέλουμε να είμαστε όσο μπορούμε αντικειμενικοί και με δική μας άποψη. Τα τηλεοπτικά κανάλια, τα ΜΜΕ και τα ΜΚΔ (Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης) λειτουργούν σε τέτοιες καταστάσεις, συνηθέστατα ως προπαγανδιστικά μέσα. Δεν είναι έγκυρες πηγές και πρέπει να διυλίζονται. Σε εμπόλεμες καταστάσεις «η αλήθεια είναι τόσο πολύτιμη ώστε πρέπει να φυλάσσεται με πολλά ψέματα», όπως έχει γράψει ο Τσώρτσιλ1 .

Στην παρακάτω συνοπτική αναφορά έχει ληφθεί υπ’ όψιν η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «ΠΥΡΣΟΣ». Η «Βικιπαίδεια», κ.ά. ιστορικά βιβλία.

Η «ΟΥΚΡΑΝΙΑ» στην ...Ιλιάδα

Στα βάθη της ιστορίας, τους κατοίκους που διέμεναν στη σημερινή Ουκρανία, ο Όμηρος τους ονομάζει Αβίους2 ο δε ψευδομορφεύς, Μακροβίους. Οι Έλληνες, περί τον 5ο π.Χ. αιώνα την αποικούν, χτίζοντας την Ολβίαν, 40 χλμ από τις εκβολές του Δνείπερου ποταμού, στις παρόχθιες περιοχές του οποίου κατοικούσαν Σκύθες.

Εκρωσισμός κι εκχριστιανισμός

Στο πέρασμα των χρόνων πέρασαν, ως κατακτητές, Αλανοί, Γότθοι (αρχ. Γερμανοί) και άλλα Γερμανικά έθνη. Έπειτα ήλθαν οι Σλαύοι, τους οποίου αναφέρουν τα Βυζαντινά χρονικά στα τέλη του Ε΄αιώνα μ.Χ. Πολλοί τούτων μετοίκισαν στις όχθες του Δνείπερου και ονομάστηκαν Πολωνοί. Ο Ρώσος χρονογράφος Νέστωρ, την ίδια εποχή αναφέρει τη θεμελίωση του Κιέβου. «Οι Σλαύοι της Ουκρανίας καταπονημένοι από τις εμφύλιες διχόνοιες, το 862 μ.Χ., εκάλεσαν τους τρεις αδελφούς Βαράγγους, γνωστοί ως Ρως του Κιέβου, οι οποίοι έγιναν οι πρώτοι κυρίαρχοι της Ρωσίας» Όταν πέθαναν οι δυο αδελφοί, ο τρίτος που απέμεινε, ο Ρούρικ συνένωσε τις τρεις ηγεμονίες και συνέστησε τη ρωσική μοναρχία του Κιέβου. Στο μεταξύ ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιγνάτιος, το 866, έστειλε ιεραπόστολους στο Κίεβο, να τους προσηλυτίσουν στον χριστιανισμό. Αλλά το ομαδικό βάπτισμα των Ρώσων έγινεν επί ηγεμονίας του Βλαδίμιρου του Μεγάλου το 988, όταν ο Ηγεμών του Κιέβου νυμφεύθηκε την πριγκίπισσα Άννα του Βυζαντίου, που κάλεσε όλους τους Ρώσους να βαπτιστούν, όπως και ο ίδιος. «Εκτοτε η Ουκρανία εμεγαλύνθη κατακτήσασα πολλάς χώρας μέχρι της βαλτικής θαλάσσης»!

Εμφύλιοι, Τάταροι... Ερείπια!

Ακολούθησαν πολλοί εμφύλιοι πόλεμοι που προέκυψαν λόγω των διαφορών διανομής της ηγεμονίας στους απογόνους “κληρονομικά” δηλαδή, εθνικού επιπέδου), ώσπου το 1240, στίφη Τατάρων κατέλαβε το Κίεβο και «εξαφάνισαν μετά των ανθρώπων και πάντα τα μνημεία πολυχρονίου πολιτισμού» Το αρχαίο Κίεβο, η περιφανής πρωτεύουσα Ουκρανίας και Ρωσίας μέχρι και τον 15ο αιώνα, «ήταν σωρός ερειπίων».

Ουκρανο-Πολωνικές πολεμικές συγκρούσεις Και προσάρτηση στην τσαρική Ρωσία

Η Ουκρανία περιήλθε κατόπιν εις την κυριαρχία διαφόρων σλαβικών λαών (Λιθουανών, Πολωνών) οι οποίοι αποτελούσαν την προφυλακή του Σλαβικού κόσμου έναντι των Τούρκων και των Τατάρων. Μετά από πολλές πολεμικές συγκρούσεις με τους Πολωνούς τους οποίους ενίκησαν, στα μέσα του 17ου αιώνα, κατέληξαν οριστικά στην πλήρη ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Αλλά απειλούμενη και πάλι από την Πολωνία, ετέθη, εκουσίως, υπό την προστασία της Μόσχας, διατηρήσασα πάσα την πολιτικήν της αυτονομία, το δημοκρατικό της πολίτευμα, το στρατό της και τις διπλωματικές σχέσεις της, σύμφωνα με τη συνθήκη της Περεσλάβ το 1654. «Έκτοτε η Ουκρανία ήρξατο απορροφούμενη υπό της Ρωσίας». Τελικά η αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄κατέλυσε πάντα τα προνόμια της Ουκρανίας και την συγχώνευσε στη Ρωσία. Αποσκιρτιστικές τάσεις και ίδρυση Ομόσπονδου κράτους της ΕΣΣΔ Από τα μέσα του 19ου αιώνα εμφανίστηκε μια χωριστική κίνηση, η οποία από την αρχή ήδη του 20ού έλαβε επαναστατικό χαρακτήρα, με την εξέγερση του αγροτικού πληθυσμού, εκλέγοντας και 52 βουλευτές στην πρώτη ρωσική Δούμα (1905). Με την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917, συνεστήθη στο Χάρκοβο τοπική μπολσεβικική κυβέρνηση, αντίθετη προς την κυβέρνηση του Κιέβου, που είχε πετύχει τον Απρίλιο του ιδίου έτους, την αυτονομία της Ουκρανίας που παραχωρήθηκε από την προσωρινή ρωσική κυβέρνηση Κερένσκι. Η επαναστατική τοπική κυβέρνηση του Χάρκοβο ζήτησε την ένωση της Ουκρανίας με την λοιπή Ενωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ). Το Συμβούλιο του Κιέβου (ράδα) ζήτησε την βοήθεια των γερμανικών και αυστριακών στρατευμάτων τα οποία κατέλαβαν την Ουκρανία, διέλυσαν το συμβούλιο που τους είχε καλέσει και εγκατέστησαν έναν στρατηγό με δικτατορικά δικαιώματα. Ο λαός εξεγέρθη και εφόνευσε τον αρχηγό των γερμανικών στρατευμάτων Άιχορν. Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1919, συνεστήθη στη Γαλικία, Ουκρανική «εθνικιστική» κυβέρνηση, αλλά από την αρχή ακόμη του 1919 εξερράγη στο Κίεβο μπολσεβικική επανάσταση, ενώ η «εθνικιστική κυβέρνηση συνενώθη μετά των Πολωνών βοηθούμενων και υποκινούμενων από τη Γαλλία και των άλλων δυνάμεων της ΑΝΤΑΝΤ, που μόλις είχαν τελειώσει τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην εκστρατεία της Κριμαίας έγινε ωμή και ευρύτατη επέμβαση στα εσωτερικά τρίτης χώρας, με καθαρά αντεπαναστατικό σκοπό· την ανατροπή της επανάστασης των κομμουνιστών! Από πλευράς ΑΝΤΑΝΤ αποβιβάστηκε στην Οδησσό εκστρατευτικό σώμα 72.000 περίπου στρατιωτών εκ των οποίων οι 23.000 ήσαν Έλληνες. Η εκστρατεία απέτυχε και ως προς την Ελλάδα ήταν ολέθρια, ως προς τις επιπτώσεις της στον μικρασιατικό πόλεμο και τις σχέσεις της με την ΕΣΣΔ και τα επακόλουθά της. Τελικά η Ουκρανία προέκυψε ως κράτος και ως μιας από τις ιδρυτικές σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Σοβιετικής Ενωσης, στις 30 Δεκεμβρίου 1922.

Η «Τροία» έπεσε από μέσα

Το 1954 διευρύνθηκε ανατολικά με τη μεταφορά της Κριμαίας στην επικράτειά της, επί Χρουτσόφ (ουκρανικής καταγωγής και δεσμών – και με σύζυγο Ουκρανή). Τα πράγματα έμειναν έτσι μέχρι τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Με την εκπνοή του 1991, μετά από απόφαση και τη διακήρυξη του Ανωτάτου Σοβιέτ, περί ανεξαρτησίας των πρ. Σοβιετικών Δημοκρατιών και με εισήγηση του τελευταίου προέδρου τους, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, αυτής της ιδιάζουσας και θλιβερής προσωπικότητας! Οπότε και η Ουκρανία, με την αναίμακτη διακήρυξή της σε ανεξάρτητο κράτος, ακολούθησε το δρόμο της. Εδώ σταματάει η ιστορία και ανατρέχει ο καθένας στη μνήμη του και στους χρονικογράφους – υπαλλήλους, όχι πάντα, των κυρίαρχων. Εσκεμμένα, στη σύντομη αυτή ιστορική αναφορά, μιας τόσο μεγάλης χρονικής περιόδου, απέφυγα ν’ αναφερθώ στους θεωρητικούς του πολέμου, της ποδηγέτησης των λαών, των συνωμοσιών, της ίντριγκας, της εξαπάτησης των μαγισσών τύπου Κίρκης και λοιπών “φρούτων” όπως των λωτών (Ξεχνάς, νιώθεις ωραία, μαγεύεσαι). Η αφύπνιση προτιμητέα της γλυκιάς ύπνωσης και της ονειρικής παραίσθησης.

Κώστας Βενετσάνος

Αφήστε σχόλιο...

Περιφέρεια Αττικής

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 155 guests και κανένα μέλος