«Δια την των χρημάτων κτήσιν πάντες οι πόλεμοι γίγνονται», Πλάτων
 
Εάν θέλουμε να είμαστε, κατά το δυνατόν, αντικειμενικοί πάνω στο λίαν επικίνδυνο “παιχνίδι” που παίζεται διεθνώς από τους υπεύθυνους ηγέτες του κόσμου (με πολλά και διαφορετικά εισαγωγικά και για τους δύο όρους, «υπεύθυνος» και «ηγέτες»), πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα μέσα μας και μεταξύ μας:
Για να έχουμε έγκυρη γνώμη για κάτι, πρέπει να διαθέτουμε ικανή εμπειρία και οπωσδήποτε γνώση του θέματος, καθώς και διευρυμένη ικανότητα κρίσης.
Η κρίση μας να είναι απαλλαγμένη από προκαταλήψεις, ιδεοληψίες και συναισθηματικές φορτίσεις.
 
Ένα πράγμα που πρέπει επίσης να επισημάνουμε, αφού αποδεχθούμε τον παραπάνω κανόνα της λογικής, είναι να ξεκαθαρίσουμε εντός μας τα διάφορα συμπλέγματα «αντί»: Αντί-αμερικανισμός, αντι-κομμουνισμός, αντι-ρωσισμός κ.λπ. από την εχθροπάθεια γενικά και βέβαια από τ’ αντίθετά τους, την ξενο-λατρεία και κάθε λατρεία!
 
 
Τα αίτια του πολέμου
 
Για να ’ρθουμε τώρα στο θέμα μας του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, ή του «πολέμου του Πούτιν», σύμφωνα με τους δυτικούς ή του ιδιότυπου, έστω, «εμφυλίου πολέμου», για τους γνωρίζοντες κάπως υπο-δερμικά τα πράγματα (διπλωμάτες, επιστήμονες, πολιτικοί), πρέπει ν’ αναζητήσουμε την αιτία ή και τις αιτίες εν προκειμένω, αυτού του πολέμου.
“Cherchez la femme” (σερσέ λα φαμ) – αναζητήσατε τη γυναίκα, λένε οι Γάλλοι και ακριβέστερα ο Αλέξ. Δουμάς. Έτσι στον πόλεμο της Τροίας, αιτία είναι η «Ωραία Ελένη», αλλά ξεχνάνε πως αιτία της «αιτίας» ήταν το «μήλο της Έριδας» (συμβολικά όλα αυτά).
Στην περίπτωση του Ουκρανικού πολέμου και της ρωσικής εισβολής, «η επίθεση δεν ήταν απρόκλητη», λέει ο καθηγητής πυρηνικής φυσικής και Διευθυντής “κέντρου ελέγχου όπλων”, Θ. Λιόλιος, και συμπληρώνει απερίφραστα: «Τα πραγματικά αίτια του πολέμου είναι πυρηνικά»1. και θα προσθέσω επιπλέον, γεωστρατηγικά και εθνοτικά2).
 
 
Το ΝΑΤΟ, οι PATRIOT και το πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας
 
Και αιτιολογεί ο καθηγητής Σχολών Ενόπλων Δυνάμεων, Θ. Λιόλιος: «Πρώτον είχαμε το ΝΑΤΟ που, όπως εδώ και χρόνια έχει ανακοινώσει, ήθελε να τοποθετήσει την αντιβαλλιστική του ΑΣΠΙΔΑ στην Ουκρανία, Πολωνία και Ρουμανία, με αποτέλεσμα οι αναχαιτιστές πύραυλοι patriot, να εξουδετερώνουν το ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ της ΡΩΣΙΑΣ και ιδιαίτερα τους υπερηχητικούς πυραύλους (των Ρώσων) που είχαν καταφέρει να εξουδετερώσουν (λόγω της ταχύτητάς τους) την αντιβαλλιστική Ασπίδα του ΝΑΤΟ.
(Σ.Σ. Θυμηθείτε τους πυραύλους που πήγε να βάλει στην Κούβα ο Χρουστσόφ, το 1962 και την εύλογη εν πολλοίς, αντίδραση του προέδρου των ΗΠΑ Κένεντυ)3
Η τοποθέτησή τους (των patriot) στη γειτονιά της Ρωσίας έχει σαν αποτέλεσμα, να καταρρίπτονται οι πυρηνικοί πύραυλοι της Ρωσίας, στη φάση της απογείωσης, σ’ αυτό που ονομάζουμε φάση προώθησης και κατά συνέπεια απειλήθηκε το πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας (...).
Το δεύτερο λάθος ήταν – βέβαια είχε δικαίωμα να το κάνει – αλλά ήταν διπλωματικό λάθος της Ουκρανίας, να πάρει πυρηνικά καύσιμα από τη Δύση και τις ΗΠΑ. Παλιότερα όλα τα πυρηνικά εργοστάσια της Ουκρανίας, τα οποία δίνουν πάνω από το 50% της ενέργειας, έπαιρναν πυρηνικά καύσιμα από τη Ρωσία (...) με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να χάνονται δισεκατομμύρια(...) Η καταδικαστέα λοιπόν αυτή εισβολή είχε αυτές τις αφορμές, άλλοθι, μπορείτε να τις πείτε όπως θέλετε...»4 καταλήγει ο καθηγητής. Κι εγώ τις λέω, Βάσιμες αιτίες.
Η ισχύς και οι επιτυχίες, συνεπικουρούμενες από άγνοια ή αγνόηση, επιφέρουν την αλαζονεία, την πλεονεξία και τέλος, την απληστία. Καταστροφικό ολίσθημα.3
 
Υπό το κράτος αυτών των καταστρεπτικών νοητικών και ψυχολογικών συμπλεγμάτων, η ηγέτιδα δύναμη της Δύσης με τους δορυφόρους της και τους υποτακτικούς της δεν έλαβαν, ως φαίνεται, καθόλου υπ’ όψιν τους τις σοφές, ρεαλιστικές και ενδεδειγμένες, κατά το μάλλον, αποφάσεις, όπως υποδείκνυε «η έμπειρη αλεπού», Henry Kissinger5 σε άρθρο του, στην “Washington Post”, το 2014 ήδη, μετά την επιστροφή της Κριμαίας στη Ρωσία (επαναπροσάρτηση), με εκφρασμένη βούληση του λαού της, μετά από δημοψήφισμα.
Αξίζει να διαβάσει καθείς στο διαδίκτυο αυτό το άρθρο του Κίσσινγκερ – για τον οποίον, βέβαια, λόγω του Κυπριακού, δεν τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια, αλλ’ αυτό δεν μ’ εμποδίζει ν’ αναγνωρίζω τις γνώσεις του, την εμπειρία του ως διπλωμάτη και την ευθυκρισία του κι όχι βέβαια «προφητικές» ικανότητες που του αποδίδουν οι δημοσιογράφοι.
 
Στο άρθρο του εκείνο, μεταξύ άλλων επισημαίνει:
 
-«...Για τη Ρωσία, η Ουκρανία δεν μπορεί ποτέ να είναι απλώς μια ξένη χώρα. Η ρωσική ιστορία ξεκίνησε σ’ αυτό που ονομαζόταν «Ρως του Κιέβου»6 (...) Η Ουκρανία ήταν μέρος της Ρωσίας για αιώνες και η ιστορία τους ήταν αλληλένδετες από πριν (...) Ακόμη και οι διάσημοι αντιφρονούντες, όπως ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν και ο Γιόζεφ Μπρότσκυ επέμειναν ότι η Ουκρανία ήταν αναπόσπαστο μέρος της ρωσικής ιστορίας και της Ρωσίας»7. Και συνεχίζει ο δυτικός μεγάλος διπλωμάτης, που τον αγνόησαν οι κοντόθωροι ηγέτες της Δύσης: «...Η εξωτερική πολιτική είναι η τέχνη του καθορισμού προτεραιοτήτων».
 
«... Οι Ουκρανοί ζουν σε μια χώρα με πολύπλοκη ιστορία και πολυγλωσσική σύνθεση (...) Η Κριμαία, το 60% του πληθσυμού τής οποίας είναι Ρώσοι, έγινε μέρος της Ουκρανίας μόλις το 1954, όταν ο Νικήτα Χρουστσόφ, Ουκρανός στην καταγωγή, την απένειμε (ως δώρο) στα πλαίσια του εορτασμού των 300 χρόνων από τη Ρωσική συμφωνία με τους Κοζάκους6.
 
Η δυτική (Ουκρανία) είναι σε μεγάλο βαθμό καθολική, (Σ.Σ. Ουνίτες κατά το πλείστον), η ανατολική, σε μεγάλο βαθμό Ρώσοι Ορθόδοξοι. Η δύση μιλάει Ουκρανικά, η ανατολή μιλάει κυρίως Ρωσικά».
Και συμπεραίνει αυτό που το σύνολο σχεδόν, το θεώρησε ως «προφητεία», και όχι ως αναπόδραστη συνέπεια: «Οποιαδήποτε προσπάθεια από τη μια πτέρυγα της Ουκρανίας να κυριαρχήσει στην άλλη θα οδηγήσει τελικά σε εμφύλιο πόλεμο ή σε διάλυση». Και δυστυχώς επαληθεύεται.
 
Κανείς δεν έλαβε υπόψιν του τη σοφή νουθεσία του Κίσσινγκερ: «Αν η Ουκρανία θέλει να επιβιώσει και να ευδοκιμήσει, δεν πρέπει να είναι το φυλάκιο της μιας πλευράς ενάντια στην άλλη. Θα πρέπει να λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ τους».
Και συνεχίζει σε διευρυμένο επίπεδο: «Το ν’ αντιμετωπίζεται η Ουκρανία ως μέρος μιας αντιπαράθεσης Ανατολής – Δύσης θα εξάλειφε για δεκαετίες κάθε προοπτική να φέρει τη Ρωσία και τη Δύση – ιδιαίτερα την Ευρώπη – σε ένα συνεργατικό διεθνές σύστημα».
Στο σημείο αυτό, έπεσε έξω κατά την ταπεινή μου γνώμη. Οι Αγγλοσάξονες διακατέχονται από αντιρωσικό σύνδρομο. Είτε όταν η Ρωσία ήταν μοναρχική, επί Τσάρων, είτε όταν ήταν σοβιετική, είτε τώρα, «φιλελεύθερη» ή «ολιγαρχική». Το πρόβλημά τους είναι η Ρωσία· το ανυπότακτο ισχυρό έθνος. Το αντίπαλο δέος.
 
 
Κάνουμε το ίδιο λάθος που έκανε
ο Βενιζέλος το 1919
 
Το δυστύχημα είναι ότι από το ίδιο αντιρωσικό ή και φιλορωσικό σύνδρομο διακατέχεται το μεγαλύτερο ή μικρότερο μέρος του ελληνικού λαού εδώ και 200 και πλέον χρόνια, χωρίς ενίοτε να γνωρίζει το γιατί:
Θες οι σπουδές, η εργασία ή οικονομικά συμφέροντα και εξαρτήσεις, μάς οδηγούν στον αντίθετο δρόμο απ’ ότι το εθνικό συμφέρον και η ιστορία μας επιβάλλει.
Θα ‘πρεπε να ισχύει και για μας αυτό που γράφει ο Κίσινγκερ για τους Ουκρανούς· θα ’πρεπε να είμαστε όχι η εμπροσθοφυλακή της αντιπαράθεσης ή η ορντινάντσα των ισχυρών, αλλά «η γέφυρα» Ανατολής και Δύσης, κι όχι ν’ αφήνουμε το ρόλο αυτό στον συνήθη «επιτήδειο ουδέτερο», την Τουρκία!
«Πριν αλέκτορα φωνήσαι»8 τα είδαμε: είδε τον Αμερικανό Πρόδερο, ο Ερντογάν, αφού είχε δει τον Πούτιν και τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, και φιλοξένησε ως «ξενοδόχος» - κατά την κυβέρνησή μας – τους Υπουργούς Εξωτερικών της Ρωσίας και της Ουκρανίας,... και αύριο, Κυριακή 13/3/22, ο Πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης, αφού «εορτάσει» την «Κυριακή της Ορθοδοξίας» στο Οικουμενικό Πατριαρχείο κι ακούσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να αναθεματίζει 15 φορές τους Έλληνες, όπως κάθε χρόνο, εδώ και 1180 χρόνια (από την Ζ’ Οικο. Σύνοδο), για τη σοφία τους, τον πολιτισμό τους κ.λπ. και μάλιστα κανονικά να τους αναθεματίσει κι ο ίδιος φωναχτά – Συνταγματικά κι εθιμικά κατοχυρωμένο - θα πάει να συναντήσει τον Ερντογάν, που θα γελάει κάτω απ’ τα μουστάκια του, για τον μαζοχισμό μας, και θα παρακαθίσουν σε γεύμα που παραθέτει ο Padisah (Πατιχάχ) στον... αναθεματισμένο!!!
Αυτοί καταντήσαμε· «των Ευρωπαίων περίγελοι και των Αρχαίων παλιάτσοι» (Κ. Παλαμάς)
 
Υ.Γ. Εκείνο που με προβληματίζει περισσότερο από το «ουκρανικό», μετά την ψύχραιμη επιλογή του Μπάιντεν να μην εμπλακεί άμεσα το ΝΑΤΟ ή οι ΗΠΑ σ’ αυτό τον πόλεμο, εκείνο που με φοβίζει, τονίζω, είναι ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας, με αρχή, για ορεκτικό, 100 δις ευρώ. Ας το συγκρατήσουμε· είναι «τροφή» για πολύ σκέψη.
 

1. Θ. Λιόλιος στον ΑΝΤ1 4/3/22 εκπομπή «Πρωινό» Γ. Λιάγκα και ΟΡΕΝ, 7.3.22 Παυλόπουλος.
2. Κ. Βενετσάνος: ΕΒΔΟΜΗ, φ. 1222/5.3.22, σελ. 8 «Η Ουκρανία είναι Ρωσία;»
3. Ως άνω φ. 1220/19.2.22, σελ. 1-2 «Μινιμαλιστική η απαίτηση ΠΟΥΤΙΝ για το ΝΑΤΟ»
4. Θ. Λιόλιος στο ΟΡΕΝ, 7.3.22 και αλλαχού.
5. Henry Kissinger, ΓερμανοΑμερικάνος Πολιτικός, διπλωμάτης, γεωπολιτικός, Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και Σύμβουλος Εθν. Ασφάλειας, στην Washingkton Post της 5/3/2014
6. Κοίτα «ΕΒΔΟΜΗ», φ. 1222/5.3.22, σελ. 8 «Η Ουκρανία είναι Ρωσία;».
7. Κοίτα και “Politicus.gr”, Κώστας Αργυρός.
8. Ευαγγ. Ματθαίος, ΚΣΤ, 34
Κώστας Βενετσάνος
 
Αφήστε σχόλιο...

Περιφέρεια Αττικής

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 35 guests και κανένα μέλος