Ν’ αρχίσει άμεσα διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, για να την εντάξει στους κόλπους της

 

Το πρώτο μέρος του παρόντος άρθρου, το γενικό, είχε αναρτηθεί προ ημερών.

Στο παρόν συμπληρώθηκε με ιστορική ανάλυση και τεκμηρίωση, για όσους θέλουν να εμβαθύνουν.

Κεραυνός εν αιθρία η Αμερικανική ΣΥΜΦΩΝΙΑ Αυστραλίας – Ηνωμένου Βασιλείου (UK), δηλαδή Αγγλίας, και ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ Αμερικής (US) με το ακρονύμιο Α.UK.US, που επετεύχθη με πλήρη μυστικότητα και άγνοια των συμμάχων του ΒορειοΑτλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), και περιφρόνηση της Ε.Ε. και των χωρών της, και ιδιαίτερα της Γαλλίας. Η AUKUS φέρνει τον κόσμο στα πρόθυρα νέας ψυχροπολεμικής κατάστασης!

Οι ψυχροπολεμικές καταστάσεις είναι ανεξέλεγκτες, με κίνδυνο – ασχέτως προθέσεων – να μεταπηδήσουν σε θερμοπολεμικές καταστάσεις και στην παρούσα ιστορική εξέλιξη σε θερμοπυρηνική!

Η Αμερική, η ιμπεριαλιστική Μέκκα του ύστερου

καπιταλισμού ξεπέρασε τα όρια του imperium!

Η Ε.Ε. αν θέλει να επιβεβαιώσει τις διακηρυγμένες αρχές της και επιδιώξεις, αν θέλει να επιβεβαιώσει και να δικαιολογήσει την ύπαρξή της ως «ευρωπαϊκή» και όχι ως «υποκατάστημα» των ΗΠΑ, και την εμφανή υπόστασή της ως «Γερμανική» οφείλει να χειραφετηθεί από τις ΗΠΑ, όπως έκανε εκείνη πριν από δύο αιώνες, για την αποδέσμευσή της από την ιμπεριαλιστική Ευρώπη, με το «δόγμα Μονρόε»1.

Και για να γίνει αυτό, της μένει μια και μόνη κίνηση: Κίνηση Roi mat, όπως στο σκάκι:

Ν’ αρχίσει άμεσα διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, για την ένταξή της στους κόλπους της Ε.Ε. Θα πάψει να είναι, κατ’ ουσίαν, «γερμανική», χωρίς να γίνει ρωσική. Θα είναι πραγματικά Ευρωπαϊκή Ενωση! Αυτό είναι απόλυτα φυσικό από πλευράς γεωπολιτικής, εφικτό και ρεαλιστικό.

Ε.Ε. χωρίς τη Ρωσία – και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες σταδιακά – ΔΕΝ νοείται.

 Τότε θ’ αποκτήσει οντότητα και αξιοπιστία μια πραγματική Ευρωπαϊκή ΕΝΩΣΗ.

Μια πραγματική Τρίτη δύναμη! Μια δύναμη οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος αξιοσέβαστης και ικανής να επαναφέρει μιαν ισορροπία, όχι τρόμου, αλλά μια ισορροπία ειρήνης, ανάπτυξης και ευημερίας. Απώτερος στόχος η οικουμενικότητα. Αυτό, πολιτικά, ιστορικά και διπλωματικά είναι απόλυτα εφικτό.

Το μόνο εμπόδιο είναι τα διαπλεκόμενα συμφέροντα του κοντόθωρου και ιδιοτελούς μεγάλου κεφαλαίου, που βλέπει μόνο τις άμεσες επιπτώσεις στα κέρδη και τις ζημίες κι όχι τα μακροπρόθεσμα οφέλη για την ανθρωπότητα.

Αυτά, για να μη βρεθούμε κάποια στιγμή, μερικές χιλιάδες χρόνια πίσω, ώστε ο «4ος παγκόσμιος» να γίνει με πέτρες, όπως προμήνυσε ο Αλβ. Αϊνστάιν.

Εδώ θα μπορούσε να θεωρείται, ως άρθρο, ολοκληρωμένο.

 

Για την εις βάθος και έκταση ανάλυσή του απαιτείται ειδική μελέτη σε οριζόντια έκταση –ανάλυση αρκετών επιστημονικών κλάδων, και εις βάθος από καθέκαστα επιστημονικές ομάδες. Αυτό οφείλουν να το κάνουν αν δεν το έχουν κάνει ήδη – οι Ρώσοι, οι Γάλλοι, ο Γερμανοί και οι υπόλοιπες χώρες – κράτη της Ευρώπης.

 

Ιστορικής σημασίας «ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ»

 

Εμείς θ’ ασχοληθούμε ακροθιγώς με την ιστορική διάσταση της προτεινόμενης κίνησης, που αν αποτολμηθεί και επιτευχθεί, θα χαρακτηριστεί «ιστορικής σημασίας»! Πολύ περισσότερο μάλιστα «ιστορικής» από την Ελληνο-Γαλλική Aμυντική Συμφωνία.

 

Συνέδριο της Βιέννης 1815

Πολλοί θεωρούν ότι η πρώτη επιτυχής «ένωση» της Ευρώπης ήταν επί Καρλομάγνου (771-814). Διατηρώ τις αξιολογικές επιφυλάξεις μου, αλλά δεν έχει σημασία στο παρόν. «Ενώσεις» που στηρίχτηκαν στις κατακτήσεις, στην καταπίεση, τη βία και το πλιάτσικο, έχουν επιτευχθεί αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλ’ αυτές δεν είναι ΕΝΩΣΕΙΣ· είναι συγκλίσεις καταπιεζόμενων υποτελών.

Όπως δεν είναι και δεν ήσαν χριστιανοί, αυτοί που γίνονταν με απειλή θανάτου ή δήμευσης της περιουσίας τους κ.λπ. Επαίρονται οι Φράγκοι ότι ο Καρλομάγνος «εκπολίτισε» την Ευρώπη σπέρνοντας το θάνατο, επειδή «εκχριστιάνισε» κυρίως τους Σάξονες, σφάζοντας σε μια νύχτα 4.000 «παγανιστές», που αρνήθηκαν ν’ αλλαξοπιστήσουν από την πατρογονική τους θρησκεία, για παραδειγματισμό· όπως βέβαια και ο Ιουστινιανός στο Βυζάντιο, πιο ήπια, επιβάλλοντας την αντιχριστιανική νηπιοβάπτιση επί ποινή δήμευσης της περιουσίας των «αρνητών» γονέων.

Ο πραγματικός «σπόρος» μιας νόθας ενωμένης Ευρώπης – στην πραγματικότητα, «Ηνωμένων βασιλικών οίκων» και πριγκιπάτων - έπεσε με το Συνέδριο της Βιέννης (1814-1815) και την περίφημη «Ιερά Συμμαχία» μεταξύ της Ρωσίας, της Αυστρίας και της Πρωσίας και ακολούθως, αμέσως μετά της Αγγλίας και το 1818 και της Γαλλίας. Γέννημα της ανάγκης και «γνήσιο τέκνο» του τρόμου «εξαγωγής της Γαλλικής επανάστασης του 1789, προδομένης από το «τέκνο» της, στρατηλάτη και αυτοκράτορα Ναπολέοντα Βοναπάρτη – κάτι σαν Τσε Γκεβάρα της εποχής. Με τη διαφορά πως ο Τσε δεν την πρόδωσε. Πέθανε αγωνιζόμενος γι’ αυτήν.

 

Γιατί όμως να θεωρείται το «Συνέδριο της Βιέννης» «σπόρος» της Ε.Ε.; Κατ’ αρχήν γιατί μετείχαν όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής με επικεφαλής, οι περισσότερες, τους ανώτατους άρχοντές τους – αυτοκράτορες, βασιλείς, πρίγκιπες και μεγάλες διπλωματικές προσωπικότητες μεταξύ των 450 αντιπροσώπων κρατών, όπως ο πρίγκιπας Φον Μέτερνιχ της Αυστρίας, ο κόμης Ταλλεϋράνδος της Γαλλίας2 και άλλοι πολλοί σημαντικοί.

 

Το έργο του Συνεδρίου απέβλεπε στη διευθέτηση διαφόρων ζητημάτων μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και κυρίως ενός status quo στη διαμορφωθείσα κατάσταση και την από κοινού αντιμετώπιση κάθε εξωτερικής ή εσωτερικής κίνησης που υπήρχε φόβος να διαταράξει την κρατούσα «τάξη».

«Μετά το Συνέδριο της Βιέννης η Ευρώπη γνώρισε τη μεγαλύτερη περίοδο ειρήνης σε όλη την ιστορία της. Κανένας πόλεμος δεν έγινε ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις επί 40 χρόνια και μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο το 1854, δεν έγινε κανένας γενικός πόλεμος επί 60 ακόμη έτη», λέει ο Δρ. Χένρυ Κίσινγκερ3. Βέβαια μην ξεχνάμε το Γαλλο-Γερμανικό πόλεμο του 1970 – 71, με την ήττα της πρώτης να ανέβει τη βραδύκαυστη άπτρα (θρυαλλίδα, φιτίλι) για την έκρηξη του Α’ παγκοσμίου Πολέμου. Κι αυτός με τη σειρά του, το λίπασμα των νεκρών να θρέφει τη γερμανική ρεβάνς, που κατέληξε με 60 εκατομμ. συνολικά νεκρούς και δεύτερη, αλλά όχι τελική, ήττα της Γερμανίας.

«Ο φόβος του Ρισελιέ ότι μια ενωμένη Γερμανία θα μπορούσε να κυριαρχήσει στην Ευρώπη»4 τείνει να επαληθεύεται ιδιαίτερα μετά το 1990, κι αυτή τη φορά χωρίς τα συμβατικά όπλα, αλλά με την οικονομία και την εύστοχη διπλωματία. Το βασικό όπλο της τώρα είναι αυτή η Ε.Ε., όπως διαμορφώνεται και όπως αποσκοπεί, στην Ομοσπονδιοποίηση των κρατών μελών της, όπως οραματιζόταν κι ο Χίτλερ, υπό την ηγεσία βεβαίως της Γερμανίας5.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, οι ΗΠΑ, νεοσύστατο, τότε, ανεξάρτητο κράτος, δεν είδαν τη Συνθήκη της Βιέννης με καλό μάτι, μετά μάλιστα την εκδηλωμένη πρόθεση της Ισπανίας να καταστείλει τις επαναστάσεις στις αποικίες της τής Ν. Αμερικής, με τη σύμπραξη των «εταίρων της Ευρωπαίων», και διακήρυξε το δόγμα μη αναμείξεως «οιασδήποτε ευρωπαϊκής δυνάμεως» στα πράγματα της αμερικανικής Ηπείρου, δια στόματος του προέδρου της Μonroe.

 

Να λοιπόν ποια είναι η σχέση του Συνεδρίου της Βιέννης (1815), του δόγματος Μονρόε, της πρόσφατης Αμερικανο-Αγγλικής – Αυστραλιακής Συνθήκης A.UK.US και της προτεινόμενης ανασύστασης μιας πραγματικής Ευρωπαϊκής Ένωσης όλων των κρατών και των λαών της, που το επιθυμούν, σε Συνομοσπονδία κυρίαρχων κρατών (όχι Ομοσπονδία), πάνω στα βήματα που χάραξαν οι ΗΠΑ, με το δόγμα Μονρόε και τις πρακτικές εφαρμογές του Συνεδρίου της Βιέννης, όπου αντίπαλα κράτη συνασπίστηκαν και αναμορφώνονταν εναλλάξ (Πρωσία Αγγλία, Γαλλία, Αυστρία, Ρωσία κ.λπ.)

Ολα είναι δυνατά αν αποβλέπουμε στο κοινό συμφέρον, κι ακόμη καλύτερα, στο γενικό όφελος! Ας ακολουθήσουν αυτές τις παρακαταθήκες του Ταλλεϋράνδου «...τους δυνατούς φρόντιζε να τους κάνεις συμμάχους σου» και να προσθέσω, τους πολύ δυνατούς – οικονομικά και στρατιωτικά – να τους αποφεύγεις, γιατί θα σε υποτάξουν (Ναπολέων).

Και η Ρωσία είναι ισχυρή στρατιωτικά και λιγότερο οικονομικά, ενώ η Ε.Ε. είναι ισχυρή οικονομικά και λιγότερο στρατιωτικά.

Ιδού το Roi mat. Οι ΗΠΑ “έφαγαν” τη “βασίλισσα”· η Ευρώη τελειώνει την παρτίδα με το “βασιλιά”!

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 66 guests και κανένα μέλος