Δραματική η υπογεννητικότητα των Ελλήνων

«Αυξάνεστε και πληθύνεστε και πληρώσατε και κατακυριεύσατε την Γην...»

(Ο Θεός στον Νώε) «Μπερεσίθ» (Γένεσις)

 Βέβαια, η θεϊκή παραίνεση – προσταγή απευθυνόταν προς τον Νώε (600 ετών) και τους γιους του, γι’ αυτό και οι Έλληνες, που είχαν άλλους θεούς, δεν την ακολούθησαν, ούτε την ακολουθούν, με αποτέλεσμα, βαθμηδόν και συντόμως, να εξαφανισθούν.

«Επιτάχυνση της πληθυσμιακής συρρίκνωσης την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα, ενδεικτικά:

το έτος 2020, θάνατοι 132.000 • γεννήσεις 85.000»1.

 Μέχρι το 2006 τα πράγματα ήταν σχεδόν αντίστροφα: 105.476 θάνατοι και 112.042 γεννήσεις. Ψιλοκαλυπτόμασταν. Πριν 45 χρόνια, το 1975, οι θάνατοι ήσαν 80.000, ενώ οι γεννήσεις 142.000 (στρογγυλοποιημένα)2.

 Κι επειδή αναφέρθηκα στον Νώε, τα στατιστικά στοιχεία με μαθηματικές προσομοιώσεις, δείχνουν ότι στην κλασσική αρχαιότητα, ο πληθυσμός των Ελλήνων ανερχόταν στα 5 εκατομμύρια, επί συνόλου πληθυσμού της Γης 190 εκατομμυρίων. Δηλαδή ο ελληνικός πληθυσμός ήταν το 2,63% επί του συνολικού πληθυσμού της γης. Αν βαστούσε αυτή η αναλογία, σήμερα ο ελληνικός πληθυσμός θα ανερχόταν στα 205 εκατομμύρια. Είμαστε 10,8 εκατομμύρια μόνο, συν 5-6 έξω με αβέβαιο τον αριθμό αυτών που βαστάει την ελληνικότητά του και βέβαια, το κυριότερο, τη γλώσσα του και τη συνείδησή του.

Τις πταίει – Τι φταίει

Δεν θ’ ανατρέξω στην ιστορία, στους πολέμους, στη διασπορά και αφελλήνιση, στη Ρωμαιοκρατία (εκεί τα πήγαμε σχετικά καλά, γιατί κρατούσε η ελληνική αίγλη και μας σέβονταν) στην επικράτηση της νέας θρησκείας, στη φραγκοκρατία, στο φεουδαρχικό – πολυεθνικό Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος και τη διάδοχο βυζαντινή αυτοκρατορία, όπως φιλάρεσκα την αποκαλούμε, ούτε στην τρισχειρότερη τουρκοκρατία και τις γενοκτονίες με αποκορύφωμα τον ξεριζωμό τριών χιλιάδων ετών ελληνισμού, της ελληνικής Ανατολής, της Μικράς Ασίας κ.λπ. Όλα αυτά έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, βεβαίως, αλλά δεν είναι δυνατόν ν’ αναλυθούν στο παρόν σημείωμα.

Ας αρχίσουμε λοιπόν από την Μικρασιατική καταστροφή του 1922, τότε που ο πληθυσμός της Τουρκίας ήταν 11 εκατομμύρια – κατ’ άλλους 14 – και της Ελλάδος 6,5 εκατομ. Στο... κοντινό μας 1974, ο τουρκικός πληθυσμός ήταν 32 εκατομ., ενώ ο ελληνικός 8,5 εκατομμύρια (αφού το κόστος των Ελλήνων από τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο και τον εμφύλιο, μαζί με τη φυσική, κατ’ ακολουθίαν, μείωση των γεννήσεων και την εθελούσια, λόγω φτώχειας, μετανάστευση, συν την προσφυγιά των «αριστερών», ξεπερνούσε το 1,5 εκατομμύριο).

Ξέρω πως ορισμένοι ενοχλούνται όταν ανατρέχω στο παρελθόν, γιατί βαριούνται να σκεφθούν, να υπολογίσουν, ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε σε αριθμούς, γιατί φιλάρεσκα θέλουν να πιστεύουν ότι η ιστορία... αρχίζει μ’ αυτούς. [Ο δε κόσμος, το σύμπαν, δεν έγινε από τους αριθμούς, βεβαίως – όπως κακώς παρανόησαν τον Πυθαγόρα, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης ακόμα, αλλά “σύμφωνα με τους αριθμούς” όπως τους παρατήρησε η φιλόσοφος γυναίκα του και μαθήτρια του Πυθαγόρα, Θεανώ: «Ουκ υπό των αριθμών, αλλά κατ’ αριθμών»] Κλείνω την παρένθεση θυμίζοντάς τους πως οι αριθμοί δεν είναι μόνο για να μετράμε... κουκιά (ψήφους), ούτε ευρώ και μίζες, κι άλλα θεμιτά και αθέμιτα κέρδη κ.λπ. Γιατί δεν θα πάρουν τίποτα μαζί τους. Ούτε καν το «λεκέ» τους, γιατί θα μείνει κι αυτός εδώ, να τους θυμούνται. Και επανέρχομαι: τις πταίει – τι φταίει!

  • Η απληστία
  • Η ματαιοδοξία
  • Ο εγωκεντρισμός και η αλαζονεία
  • Ο καπιταλισμός! (καπιταλισμός δεν είναι η μικρο-επιχειρισούλα, ούτε η ...κατσίκα). Είναι οι δέκα, (Μπέζος, Μπιλ Γκέιτς κλπ.) με τα τρισεκατομμύρια. Είναι οι εκατό, οι χίλιοι, οι 2.755 δισεκατομμυριούχοι, που κατέχουν περιουσία 13,1 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Όταν λέμε τρισεκατομμύριο (τρις) μιλάμε για χίλια (1000) δισεκατομμύρια, δηλαδή για 1 εκατομμύριο εκατομμύρια. Φαντάζομαι συνειδητοποιήσαμε το μέγεθος, γιατί με το «δις» και «τρις», μονοσύλλαβες λεξούλες είναι και έχουμε εθιστεί.

Τώρα, γιατί φταίνε αυτά τα «θανάσιμα αμαρτήματα» για τη μείωση των γεννήσεων στην πατρίδα μας; Εδώ, πρέπει να εξετάσουμε το φαινόμενο με διασταλτική οικονομική και φιλοσοφική σκέψη. Ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Επίκουρος είχε πει: «Ουκ έστιν πένης όστις ολίγων κτάται, αλλ’ όστις πλείονος ορέγεται»3. (φτωχός δεν είναι εκείνος που έχει αποκτήσει λίγα, αλλά εκείνος που επιθυμεί περισσότερα)! Κάτι που αποδίδει γλαφυρότατα ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος4, όταν προσφέρει στην αγαπημένη του – φτωχός ποιητής αυτός – ένα μικρό χρυσό περιδέραιο, λέγοντάς της:

τα ρουμπίνια αυτά, τα κόκκινα σαν αίμα (...)

είν’ απ’ το ίδιο το αίμα μου κρυφές σταλαγματιές(...)

Απ’ το λαιμό ποτέ δεν θα το βγάλω, κι ύστερα λέει σκεπτική: Αχ, να ’ταν πιο μεγάλο!...

Κι αλλού, ο Επίκουρος πάλι, λέει: «Τους ανθρώπους, για να τους κάνεις πλουσιότερους δεν είναι ανάγκη να τους δώσεις περισσότερα. Αρκεί να ελαττώσεις τις ανάγκες τους».

Κάτι τέτοιο δεν συμφέρει τον καπιταλισμό, είναι αντίθετο με τους νόμους της αγοράς. Τον ζημιώνει η ολιγάρκεια. Για ν’ αυξήσει την κερδοφορία του, πρέπει ν’ αυξήσει την πελατεία του, τα είδη που πουλάει και την ποσότητα, την πολλαπλότητα. Ακόμα, μέσω άλλων τεχνασμάτων να του πουλήσει πράγματα άχρηστα ή που σύντομα θ’ αχρηστευθούν, λόγω τεχνολογικής γήρανσης (π.χ. όπλα και διαρκώς εξελισσόμενα αγαθά υψηλής τεχνολογίας: κινητά τηλέφωνα, Η/Υ κ.λπ.).

Βέβαια αυτά εμπεριέχουν οικονομικά αλληλοσυγκρουόμενα στοιχεία, που δεν αφορούν άμεσα το θέμα μας.

Το θέμα μας είναι η υπογεννητικότητα των Ελλήνων. Αυτή οφείλεται:

Στη δραστική μείωση των θρησκευτικών επιρροών (ευτυχώς) – προφυλάξεις αποφυγής συλλήψεως, εκτρώσεις, σχετική εξάλειψη περιορισμών στις ελεύθερες σεξουαλικές σχέσεις.

Στη βελτίωση των όρων ζωής κάποιων κοινωνικών στρωμάτων – ε, «να μην πάμε και 2-3 φορές το μήνα στα μπουζούκια», ταξίδια, διακοπές, τσιλιμπουρδίσματα σε όλ’ αυτά στέκουν εμπόδιο τα παιδιά). Και η γιαγιά είναι ακόμη νέα ή νεάζουσα.

Στην επιδείνωση των όρων ζωής κατώτερων οικονομικά κοινωνικών στρωμάτων. Ανεργία, χαμηλές αμοιβές εργαζομένων, ανασφάλεια, μετανάστευση.

Αποδυνάμωση ή και εκφυλισμός του θεσμού της οικογένειας.

Αποκοινωνικοποίηση των πολιτών, και η όλο βαθύτερη ιδιώτευσή τους (απλά, «το τομάρι τους», κι ας χαθεί ο κόσμος όλος). Άμεσος διακηρυγμένος σκοπός του νεο-φιλελευθερισμού – παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου κ.α. Κι ακόμα,

- Η εικονική «πραγματικότητα» τηλεόραση, internet, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, (ΜΚΔ)...

-Σκεφθείτε, Ας σκεφθούν λίγο οι νέοι, οι παραγωγικές ηλικίες.

-Οι διασκεδάσεις, τα ταξίδια, οι κενότητες, (αυτοκίνητα, σκάφη, επίδειξη πλουτισμού κ.λπ.) είναι στην καλύτερη περίπτωση το ντεκόρ της ζωής, εάν δεν είναι Κιτς (kitsch): επιτήδευση, ευτέλεια, decadence (παρακμή, κατάντια). Η ζωή, το κύριο θέμα, είναι η απόλαυση της φύσης και σε ανθρώπινο επίπεδο η φιλία και κυρίως ο έρωτας (όχι το sex ως “άθλημα”, δυναμισμό, αυτοεπιβεβαίωση, ξαλάφρωμα, επικυριαρχία...). Ο καπιταλισμός – οι νέες αντιλήψεις, αν θέλετε – έχουν μετατρέψει το κύριο θέμα, σε ντεκόρ και το ντεκόρ σε κύριο θέμα.

Αποτέλεσμα: Χανόμαστε!

Παιδιά γεννιούνταν και γεννιούνται και σε πολύ δυσκολότερες συνθήκες. Γαμηθείτε*, λοιπόν, χωρίς προφυλάξεις, γιατί χανόμαστε!

 

―――――――

 

1. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Πρωτοσέλιδο, 12/9/2021

2. Στατιστικά στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. (Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία)

3. Χρ. Γιαπιτσάκης: «Επικουρείων Δόξαι» εκδ. Παπασωτηρίου, σελ 178 (δ. 207)

4. Πολύβιος Δημητρακόπουλος (1864-1922), «Το κριτήριο», Αθήνα, β΄έκδοση, 1930, εκδ. Ηλ. Δικαίος.

 

* Γαμηθείτε – γαμώ = συνευρίσκομαι ερωτικά με άλλο πρόσωπο

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 144 guests και κανένα μέλος