επήλθε πλέον ο εκμαυλισμός και ο εθισμός μεγάλου μέρους του πολιτικού κόσμου στη διαφθορά

«...αποδείχθηκε κατώτερος των περιστάσεων»! (o Ναύαρχος Ευάγγ. Αποστολάκης)

Ι. Οικονόμου, κυβερνητικός εκπρόσωπος

«...Υπάρχουν στο δημόσιο βίο και άνθρωποι έντιμοι, που θεωρούν την αξιοπρέπεια σημαντικότερη από τ’ αξιώματα»

ΣΥΡΙΖΑ

 

«Κατά μάνα κατά κύρη, κατά γιο και θυγατέρα» Λαϊκή παροιμία

Θα μπορούσα να κλείσω την υπόθεση Αποστολάκη εδώ που την άνοιξα. Οι τρεις φράσεις περιγράφουν την κατάσταση όπως την βλέπει ο καθένας απ’ τη σκοπιά του.

Όμως «η υπόθεση Αποστολάκη» δεν είναι Αποστολάκη· είναι υπόθεση Μητσοτάκη. Είναι θέμα κληρονομικού γονιδιώματος. DNA, και «Υπερεγώ».

Ξέρετε, χωρίς να χρειάζεται να εντρυφήσουμε ιδιαίτερα, δεν είναι μόνο θέμα κληρονομικότητας – που υπόκειται εξ άλλου σε τροποποιήσεις - εξελίξεις - μεταλλάξεις – αλλά και «υπερεγώ». Της ασυνειδήτως διαμορφούμενης συνείδησης του ατόμου – ηθικής - ανήθικης – κατά τα ισχύοντα πρότυπα του κοινωνικού περιγύρου του.

Σύμφωνα με την κρατούσα επιστημονική άποψη, το 80% των ιδιοτήτων του χαρακτήρα ενός ατόμου, του «υπερεγώ» διαμορφώνεται στα δύο πρώτα έτη της ζωής του, δηλαδή σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν απ’ το οικογενειακό του περιβάλλον!

Εδώ «κολλάει» η λαϊκή παροιμία, «κατά μάνα κατά κύρη...». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, γεννήθηκε στις αρχές του 1968, επί χούντας των Συνταγματαρχών, που κατέλαβε την εξουσία, ένα χρόνο πριν (21.4.67).

Το πραξικόπημα, η δικτατορία και τα επακόλουθα δεινά της δεν αποφασίστηκε με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.

Ως «λύση» για τυχόν ανεπιθύμητη έκβαση εκδημοκρατισμού της χώρας, είχε προετοιμαστεί μια 15ετία πριν. Το έδαφος είχε καλλιεργηθεί ήδη από τη δολοφονία του βουλευτή της αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη.

Χαρακτηριστική είναι η αρθρογραφία της εποχής. Παρακάμπτοντας εφημερίδες που εκδόθηκαν για την καλλιέργεια του εδάφους, ώστε να καρποφορήσει η “εθνοσωτήριος”, ας περιοριστούμε μόνο στη σοβαρή εφημερίδα της δεξιάς «Καθημερινή».

Στο κύριο άρθρο της, 23 Ιουλίου 1965, το οποίο σαφέστατα αλλά περιφραστικά υποστηρίζει την βίαιη ανατροπή του πρωθυπουργού του 54% (όχι του 36 και του 39%) γράφοντας πως «πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί και να εξουδετερωθεί, όπως ακριβώς ο Μοσαντέκ», ο Ιρανός πρωθυπουργός που είχε ανατραπεί με στρατιωτικό πραξικόπημα1 το 1953, χάριν του Σάχη Παχλεβή ο οποίος εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της ΒΡ, που λυμαινόταν τα ιρανικά πετρέλαια.

Με “αρχιμάγειρα” της αποστασίας τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, στο βασιλικό πραξικόπημα του 1965, αρχίζει η «σαλαμοποίηση» του κυβερνώντος κόμματος της Ενώσεως Κέντρου (Ε.Κ.), με την πρωθυπουργοποίηση και υπουργοποίηση βουλευτών της, ενάντια στη θέληση της τρανταχτής πλειοψηφίας του κόμματος και του μεγαλύτερου μέρους του λαού.

Νόβας (γαργάλατα, γαργάλατα...), Στεφανόπουλος, κορυφαίο στέλεχος της Ε.Κ., ο «σοσιαλιστής» Τσιριμώκος, πρωτοστατούντων των Μητσοτάκη, Τσουδερού, Παπαπολίτη, περιφρονούν τις αποφάσεις της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ε.Κ. (113 που συσπειρώνονται στον Γεώργιο Παπανδρέου, έναντι 26 «βασιλικών υποτακτικών» σε συνεργασία με την αμερικάνικη Πρεσβεία, τη C.I.A. και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, απεργάζονται τη διάλυση της Ε.Κ. και του επιχρίσματος της «δημοκρατίας» μας.

Η υπόθεση της αποστασίας του 1965 με πρωτομάστορα τον Κων/νο Μητσοτάκη (καλά, όλοι προβάλουν δικαιολογίες) αποτελεί κομβικό σημείο της σύγχρονης ιστορίας μας. Με αναμενόμενη απόληξη την επτάχρονη δικτατορία και τραγική κατάληξη τη μόνιμη κατοχή του 40% της Κύπρου. Ο Κων/νος Καραμανλής (ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας) σε επιστολή του γράφει: «Όλα αυτά οδηγούν εις καθολικήν ανυποληψίαν θεσμούς και πρόσωπα, την οποίαν θα πληρώσει ο τόπος.2 Και έγινε έτσι, και γίνεται έτσι.

Και ο Γ. Παπανδρέου: Αίσχος! (...) και υπάρχουν έξι βουλευταί της Ε.Κ. από τους 134 οι οποίοι κατεδέχθησαν να εξαγορασθούν, να λάβουν υπουργεία και να προδώσουν την εντολήν του λαού (...)»2

Και επήλθε πλέον ο εκμαυλισμός και ο εθισμός μεγάλου μέρους του πολιτικού κόσμου στη διαφθορά και η συνακόλουθη ανυποληψία θεσμών και προσώπων...

Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον εκμαυλισμού συνειδήσεων, εκφαυλισμού της δημόσιας ζωής, διαφθοράς και εξαγοράς, γεννήθηκε, γαλουχήθηκε και μεγάλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ώστε με επίγνωση πλέον μεγαλώνοντας, να συνειδητοποιήσει και τελικά, δια της επαναλήψεως, να απολυτοποιήσει το κτηθέν εκ του στενού και ευρέως περιγύρου του, το υπερεγώ του.

Το 1977 θαύμασε προφανώς τον λίβελο που εκτόξευσε ο πατέρας του, ως αρχηγός του κόμματος των νεοφιλελευθέρων, κατά του «εθνάρχη» Κων/νου Καραμανλή, στον προεκλογικό του λόγο της 10ης Νοεμβρίου 1977 (ΒΗΜΑ, 11/11/11).

Θαύμασε ασφαλώς και την ευστροφία του και ευλυγισία του, όταν το επόμενο έτος προσχώρησε στη Ν.Δ., στο κόμμα αυτού που στηλίτευε και επιτιμούσε πριν ένα χρόνο, για να τον ψηφίσει τέλος και να τον εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Τέλος δε, με αξιοθαύμαστο ελιγμό, να κατορθώσει το 1984 να εκλεγεί Πρόεδρος της Ν.Δ., να την αλώσει – όπως προσπάθησε ανεπιτυχώς να κάνει με την Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου – και στο τέλος να σχηματίσει κυβέρνηση με 150 βουλευτές, αφού κατόρθωσε το ίδιο βράδυ των εκλογών να αποσπάσει από τη ΔΗ.ΑΝΑ το κόμμα του αντιπάλου του Κωστή Στεφανόπουλο, τον μοναδικό βουλευτή που είχε εκλέξει, τον πρώην Κοινοτάρχη των «Γλυκών Νερών», Θ. Κατσίκη, με τριακόσιες τόσες ψήφους, ικανές για να νομιμοποιήσουν μια κυβέρνηση και να του απονείμουν εις ανταπόδοση, ένα υπουργείο και μάλιστα περιβάλλοντος, χωροταξίας και Δημοσίων Εργων (ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.)!

Με τέτοια έμπρακτα «διδάγματα», με την ισχύ των ζωντανών παραδειγμάτων, μ’ ένα δίπλωμα οικονομολόγου από το Χάρβαρντ, μ’ ένα «βαρύ» όνομα, πώς να μην κληρονομήσει κι ένα κόμμα εξουσίας και μια Πρωθυπουργία!

Αρκεί να ξέρεις από δοσοληψίες, διαχείριση ανθρώπων και τις «αδυναμίες» τους, εκβιασμούς των αδυνάτων, ισορροπίες αλλού κ.λπ.

Γιατί να μην επαναληφθούν τόσα πετυχημένα παραδείγματα όπως και του Χρυσοχοΐδη, χωρίς να ερωτηθεί το κόμμα του, τουλάχιστον φανερά – Αλλά γιατί να το αποκρύψομεν, άλλωστε;

Γιατί χάλασε η συνταγή με τον Αποστολάκη;

– Μήπως επειδή υπάρχουν και εξαιρέσεις

– Μήπως επειδή υπάρχουν και άνθρωποι που θεωρούν την αξιοπρέπεια σημαντικότερη από τ’ αξιώματα;

- Μήπως επειδή είναι εξειδικευμένος στις Υποβρύχιες καταστροφές, κι επομένως και στην αποτροπή τους;

 

Κι ένα δίδαγμα από τον Μακιαβέλλι κε Μητσοτάκη: «Όλες οι “συνταγές” – τα διδάγματα και τα παραδείγματα – θέλουν προσαρμογή στον τόπο, στο χρόνο, στις περιστάσεις, στους ανθρώπους».3

Και μια “προσφορά”, κύριε Μητσοτάκη, πάλι από τον Μακιαβέλλι: «Ποτέ μην κάνεις κανέναν ισχυρό· θα είναι η καταστροφή σου».

―――――

• Τα γεγονότα τα γνωρίζω και εξ ιδίας αντιλήψεως, εκ των έσω, ως μέλος των Δημοκρατικών Συνδέσμων (στελεχειακής οργάνωσης της Ε.Κ.).

1. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 43

2. Ως άνω, σελ. 48 & 49.

3. Ν. Μακιαβέλλι: Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ – σχολιάζει ο Ναπολέων Βοναπάρτης – εκδόσεις «ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΣ», 2017.

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 71 guests και κανένα μέλος