«...και γάτος σκούζει»

«Ουαί υμίν Φαρισαίοι υποκριταί»                             Ιησούς

«...δρώντες τα αίσχιστα, λόγους αρίστους λέγουν»  Δημόκριτος

 

Τα γεγονότα με την απαράδεκτη αναγκαστική προσγείωση του αεροσκάφους της πολιτικής αεροπορικής εταιρείας Ryanair της Λιθουανίας, στο αεροδρόμιο του Μινσκ της Λευκορωσίας, είναι γνωστά, από την ιδιαίτερη προβολή τους, κυρίως την πρώτη ημέρα, με τα σενάρια κατασκοπευτικής φαντασίας κ.λπ.

Μέχρι και τον Έλληνα καθηγητή (Παν/μίου της Ολλανδίας), που πήγαινε να συναντήσει στο Μινσκ τη Λευκορωσίδα γυναίκα του, ταν βάφτισαν «πράκτορα» της ΚGB.

Το θέμα μου όμως δεν είναι το γεγονός. Το θέμα μου είναι η υποκρισία.

 

«Για δες ποιος μιλάει»

 

Τέτοιες μέθοδοι, μετά από δυο Παγκοσμίους Πολέμους, με 130 έως 150 εκατομμύρια νεκρούς και πολλούς «μικρότερους» έως και σήμερα, δείχνει, χωρίς ενδοιασμούς, ότι διανύουμε περίοδο βαρβαρότητας και καταφανούς παραφροσύνης.

Η ανθρωπότητα διανύει περίοδο ύστερης εφηβικής βαρβαρότητας. Αργούμε να ωριμάσουμε, παρά τη θαυμαστή τεχνολογική πρόοδο! Είναι φαινόμενο πολιτισμικής υστέρησης.

Αυτό μου δημιουργεί βαθύτατο αίσθημα λύπης. Εκείνο όμως που μ’ εξοργίζει, είναι η θρασύτητα της υποκρισίας.

Εσπευσε η «Ευρωπαϊκή Ενωση» (κι εμείς, βεβαίως μαζί) να διαρρήξει τα ιμάτιά της!!!

Την άλλη ημέρα κιόλας, «πριν αλέκτωρ φωνήσαι», συνήλθε και αποφάσισε και καταδίκασε και επέβαλε «μέτρα» κατά του Προέδρου της Λευκορωσίας Λουκασένκο, για την «αεροπειρατεία» και τη σύλληψη του νεοναζί – ακτιβιστή, κατ’ άλλους – αντιφρονούντος οπωσδήποτε, υποκινητή ταραχών κ.λπ. Προτασέβιτς.

Δεν θα γίνω βεβαίως απολογητής του Λουκασένκο γιατί δεν γνωρίζω σε βάθος τα πράγματα της Λευκορωσίας – όπως δεν τα γνωρίζουν οι περισσότεροι, όχι μόνο αναγνώστες και δημοσιογράφοντες και δημοσιολέγοντες, αλλά και πολιτικοί και μάλιστα Υπουργοί εξωτερικών – και οπωσδήποτε, δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να κρίνει με ελλιπή γνώση του θέματος, οδηγούμενος από αισθήματα συμπάθειας ή αντιπάθειας. Αυτά όμως που δεν επιτρέπω στον εαυτό μου δεν τ’ ανέχομαι βεβαίως, για τους υποκριτές.

Αυτούς που σπεύδουν να πάρουν «μέτρα», να κηρύξουν εμπάργκο, να καταδικάσουν ό,τι, όποιον και όποιο κράτος στέκει εμπόδιο στα άνομα συνήθως, συμφέροντά τους, ενώ αναβάλλουν συνεχώς να θίξουν ένα βοναπαρτιστή, επικίνδυνο ηγέτη, ενός κράτους «ταραξία», με εμφανείς επεκτατικές και κυριαρχικές διαθέσεις, που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και τ’ ανθρώπινα δικαιώματα.

Απερίφραστα μιλάω για τον Ερντογάν και την Τουρκία, που τη χαϊδεύει η Ε.Ε. της Γερμανίας και κάποιων άλλων, ανιστόρητων και ανόητων υποκριτών.

Μιλάω για την Ε.Ε. – ένωση ιδιοτελών και ύποπτων συμφερόντων, που υποκρίνεται ότι έχει «αρχές» και κάποιοι τις διατυμπανίζουν, όταν δέχεται ισότιμο μέλος της, η Κύπρος, να βρίσκεται υπό κατοχή το 40% του εδάφους της, από κράτος που φέρεται ως υποψήφιο, να ενταχθεί στην ένωση αυτή! Χείριστοι των Φαρισαίων, υποκριτές. Και το ανέχονται αυτό και οι κυβερνήσεις μας! Ντροπή.

Ντρέπομαι που συμμετέχω στην παρωδία των εκλογών, αυτών που ξέρουν καλά, ως φαίνεται, να εκλέγονται, αλλά δεν ξέρουν να κυβερνούν. Όχι τους υπηκόους, αλλά να υπουργούν να υπηρετούν και να διασφαλίζουν τα δίκαια συμφέροντα της πατρίδας μας. Την εξασφάλιση και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Διεθνούς Δικαίου.

 

Υποκριτές!

 

Τώρα, μήπως είμαι υπερβολικός με τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, τη στιγμή που η Τουρκία, για την οποία, αναφέρθηκα κάπως «συναισθηματικά», είναι «ειδική περίπτωση» για τις γεωστρατηγικές επιδιώξεις της δημοκρατικής «φιλελεύθερης» Δύσης, όταν παλιότερα είχε ν’ αντιμετωπίσει τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» του «σοβιετικού μπλοκ»;

Δεν έλαβα πιθανόν υπ’ όψη μου τους «λεπτούς χειρισμούς της υψηλής διπλωματίας» που απαιτούνταν χάριν της προστασίας και των συμφερόντων του «ελεύθερου κόσμου» κλπ, κ.λπ. στον οποίον «ανήκομεν» κι εμείς. Προφανώς πάντως, δεν ενοχλούσε τόσο ο «κομμουνισμός», όσο το αντίπαλο δέος· η Ρωσία.

Μήπως δεν είναι «προσχηματική η στάση της Ε.Ε.»; με τις επιλεκτικές «ευαισθησίες» της, με στόχο την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή του φιλορωσικού καθεστώτος της Λευκορωσίας, ώστε ν’ αποψιλωθεί η Ρωσία από τις πέριξ συγγενείς (φτιαχτές) χώρες - εθνότητες, όπως της Ουκρανίας και Λευκορωσίας;

Πόσα δεν ξέρουμε (γιατί βαριόμαστε να μάθουμε) και πόσα ξεχνάμε, γιατί μας «σέρνει» η καθημερινότητα!

 

Η «ομολογία!»

 

«Θέλει η ... να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν την αφήνει», λέει μια παροιμία. Δεν ομολογούνται οι άνομοι στόχοι και σκοποί αλλά η «χαρά» της επιστημονικής επιτυχίας της διπλωματίας, τους αποκαλύπτει:

«Ο ψυχρός πόλεμος πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας ως μέσον την προπαγάνδα, τη δωροδοκία (εξαγορά) και την πολιτική ανατροπή».

Σ.Σ. Ο ψυχρός πόλεμος συνεχίζεται ή νεκρανασταίνεται; Πάντως, τα προαναφερθέντα «μέσα» ζουν και ...ηγεμονεύουν.

«...Η διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και της Γιουγκοσλαβίας», λέει ο R. Cooper, είναι αποτέλεσμα της νίκης του δυτικού φιλελευθερισμού...»1.

Η «νίκη» αυτή, βέβαια, δεν επήλθε μόνη της, αλλά, (εκτός από τα λάθη και την ανελευθερία του καθεστώτος), με την προπαγάνδα περί δυτικού «παραδείσου», μ’ ότι επιθυμεί η καρδούλα σου, αρκεί ν’ ανήκεις στο 1% των πλουσιότερων ανθρώπων, να είσαι «βαρόνος» κ.λπ.

Βέβαια, δεν αναλύει, πώς επήλθε αυτή η διάλυση. Είναι παλιά η τακτική, οργανωμένη και βελτιωμένη: Όπως επήλθε αρχικά στο Ιράν «του πανηγυρικά εκλεγμένου μετριοπαθούς σοσιαλιστή Μοσαντέκ, τον οποίο το περιοδικό Τime είχε ανακηρύξει πρόσωπο της χρονιάς το 1951 (...). Ο Μοσαντέκ εθνικοποίησε την Ιρανική εταιρεία Πετρελαίων. Η Αγγλία έγινε έξω φρενών γιατί εθίγησαν τα συμφέροντα της Β.Ρ., και ζήτησε τη βοήθεια των ...ΗΠΑ. Την υπόθεση ανέλαβε ο πράκτορας της CIA Κέρμιτ Ρούσβελτ (εγγονός του Προέδρου Θ. Ρούσβελτ) «ο οποίος εξασφάλισε την υποστήριξη κάποιων ομάδων αντιφρονούντων – αντιπολιτευόμενων πολιτών, - πάντα και παντού υπάρχουν – και οργάνωσε μια σειρά από βίαιες διαδηλώσεις και εξεγέρσεις – σ.σ. όπως έγινε και στην Ουκρανία και στην Λευκορωσία κι αλλαχού αρκετές δεκάδες χρόνια αργότερα – Ο Μοσαντέκ ανετράπη»2 και η ανθρωπότητα ταλανίζεται έκτοτε ακόμη.

Ακολούθησε σωρεία παρόμοιων ή παρεμφερών παρεμβάσεων, πραξικοπημάτων, δικτατοριών, ένοπλων επεμβάσεων, εμφυλίων, δολοφονιών, ατυχημάτων κ.λπ. σε Λατινική Αμερική κυρίως, Ασία και Αφρική, για να ’ρθουμε σε πιο πρόσφατα γεγονότα, όπως τον πόλεμο και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας – για την οποία επαίρεται ο Κούπερ – την «πορτοκαλί επανάσταση» στην Ουκρανία, την «Αραβική Άνοιξη», των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας.

(Τυνησία – εκεί κάτι έγινε - από το Μαρόκο μέχρι τη Σαουδική Αραβία, το Ιράκ και το Ιράν, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν, την Υεμένη και τέλος(;) την Λιβύη και τη Συρία, στις οποίες οι εμφύλιοι συνεχίζονται, με τις παρεπόμενες συνέπειες (Τουρκία, Ισραήλ, Ελλάς, Κούρδοι, Παλαιστίνιοι). Ποιος μιλάει, λοιπόν, για τον Λουκασένκο και την «αεροπειρατεία; Υποκριτές!

 

――――――

1. Robert Cooper (μέχρι πρότινος Γενικός Διευθυντής της Commition της Ε.Ε. σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικο-στρατιωτικών υποθέσεων. Διπλωμάτης)! «Η Διάσπαση των Εθνών», Κέδρος, σ. 35 και 37.

2. Προσωπική εμπειρία και John Perkins: «Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου», Αιώρα, σελ. 62

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 106 guests και κανένα μέλος