Η μία αντίληψη υπογραμμίζει την υπακοή που οφείλεται στη θέληση του λαού, και η άλλη

Πολλοί, για να μην πω όλοι, μιλούν για Δημοκρατία. Κι εγώ επίσης και δεν είναι η πρώτη φορά. Γι’ αυτό, σε τούτο δω το σημείωμα θα πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, για να ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάμε.

Πολλοί νομίζουν πως επειδή μιλάμε ελεύθερα – ως ένα βαθμό· θα το εξετάσουμε όμως κι αυτό – επειδή έχουμε «ελευθερία λόγου» και ψηφίζουμε ελευθέρως, άρα έχουμε μια θαυμάσια δημοκρατία! Δεν είναι όμως αυτό ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Η ελευθερία λόγου και το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι (συζητήσιμο), είναι χαρακτηριστικά ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, αλλά δεν είναι μόνο αυτά.

Ας δούμε λίγο τους αναγνωρισμένους ορισμούς:

Η UNESCO, Διεθνής Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ, U.N.) για την εκπαίδευση τις επιστήμες και τον πολιτισμό, δίνει τον εξής ορισμό: (στην ευρύτερη έννοιά της, «Δημοκρατία σημαίνει έναν τρόπο ζωής σε μια κοινωνία όπου κάθε άτομο της οποίας δικαιούται εξ ίσου με τα άλλα άτομα να ενδιαφέρεται για τις δυνατότητες της ανεμπόδιστης συμμετοχής του στις αξίες της κοινωνίας αυτής»!

Και εξειδικεύει, στην περιορισμένη έννοιά του ο όρος democracy σημαίνει: «την ευχέρεια που έχουν οι πολίτες ενός κράτους, να συμμετέχουν ανεμπόδιστα στις στενές πολιτικές αποφάσεις που επιδρούν στην προσωπική και συλλογική ζωή τους»1!

Λυπάμαι και για την ελλειπή διατύπωση και για το εννοιολογικό περιεχόμενο που δίνεται από τον πλέον επίσημο οργανισμό, για τη δημοκρατία «...να ενδιαφέρεται...»! Παρατηρεί μάλιστα πως ιστορικά η δημοκρατία «εξελίχθηκε» από τη στενότερη έννοιά της, τη συμμετοχή στις πολιτικές αποφάσεις, προς την ευρύτερη έννοια· «...να ενδιαφέρεται για τις δυνατότητες της ανεμπόδιστης συμμετοχής του στις αξίες (!) της κοινωνίας αυτής»!

Ως θεωρία διακυβέρνησης, από τη στενή πολιτική άποψη, συνεχίζει, υπάρχουν δυο κύριες αντιλήψεις (...) Η μία αντίληψη υπογραμμίζει την υπακοή που οφείλεται στη θέληση του λαού, και η άλλη , την ανεμπόδιστη συμμετοχή κάθε ατόμου στη διαμόρφωση αυτής της θελήσεως.

Και εδώ μπαίνει στη σκληρή πραγματικότητα αυτής της επικρατούσας «δημοκρατίας». Είτε στην περίπτωση της άμεσης δημοκρατίας που δεν εφαρμόζεται πρακτικά πουθενά, ούτε στην Ελβετία, ενώ τώρα υπάρχει η δυνατότητα λόγω της τεχνολογικής προόδου, αλλά συγχρόνως η πραγματική δημοκρατία απαιτεί προϋποθέσεις. Και επί πλέον δεν μπορεί να έχει εφαρμογή στις εξειδικευμένες αποφάσεις, πλην των γενικών κατευθύνσεων.

Δεν μπορούμε ε.π. ν’ αποφασίσουμε «δημοκρατικά», αν θα πρέπει να γίνει εγχείριση σ’ έναν ασθενή ή όχι, γιατί δεν είμαστε όλοι γιατροί. Όμως, στο παράδειγμά μας, μπορούμε αφενός να επιλέξουμε ιατρό ή γιατρούς για ν’ αποφασίσουν. Είτε στην περίπτωση της εφαρμοσμένης «αντιπροσωπευτικής» δημοκρατίας όπου ο λαός εκλέγει αντιπροσώπους για ν’ αποφασίσουν αυτοί στ’ όνομά του (James Madison)2.

Προτού ανασκοπήσουμε, αναλογιστούμε τον τρόπο λειτουργίας αυτής της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ας δούμε πως ορίστηκε η δημοκρατία στην πηγή της· στην Αρχαία Ελλάδα, από τους φιλοσόφους της και ιδιαίτερα τον Αριστοτέλη. Πως περιγράφηκε από τον Θουκυδίκη δια στόματος Περικλέους, από τον Ισοκράτη κ.ά.

Ο Αριστοτέλης αφού όρισε την έννοια του πολίτη - όχι του κατοίκου – (ο δε πολίτης ου τω οικείν που)3, αλλά εκείνος που δικαιούται και (που ενδιαφέρεται και) μετέχει κρίσεως και αρχής4, και πως κύριος σκοπός της πολιτικής είναι η επίτευξη του κοινού συμφέροντος5, κι αφού μελέτησε και ανέλυσε τα πολιτεύματα 158! Πόλεων (πρώτο και μέγα δείγμα της Συγκριτικής Πολιτικής), ταξινόμησε τα πολιτεύματα σε δύο κατηγορίες, αφενός, δηλαδή σ’ αυτά που αποβλέπουν στο κοινό συμφέρον (άσχετα αν άρχει ένας, ή λίγοι, ή οι πολλοί – σπανιότατο ή ανέφικτο ιδίως αν είναι ένας ή ολίγοι – ή στο ίδιον όφελος, οπότε τα κατατάσσει στις «παρεκβάσεις» - παρεκκλίσεις των κανονικών πολιτευμάτων.

Στα κανονικά πολιτεύματα κατατάσσει την βασιλεία – μοναρχία την Αριστοκρατία – των ολίγων, φυσικά, αλλά αρίστων – και την Πολιτεία – Αποβλέπουσα στο συμφέρον όλων των πολιτών, όχι της πλειοψηφίας μόνον απολυταρχικά, συχνά φερομένης έναντι της μειοψηφίας).

Παρεκβάσεις δε θεωρεί της μεν βασιλείας την τυραννία, της αριστοκρατίας, την Ολιγαρχία και της πολιτείας, τη Δημοκρατία!

Παρέκλιση, λοιπόν, η δημοκρατία, κατά τον Αριστοτέλη. Και ποια δημοκρατία; Η πλέον υποδειγματική και άμεση, της Αθήνας του Περικλέους. Της Αθηναϊκής δημοκρατίας, που ο μεν Ισοκράτης την περιέγραφε αναφερόμενος στην πολιτική συνείδηση των πολιτών και πολιτικών αφού μετείχαν «κρίσεως και αρχής» - εξουσίας: «...Τέτοια πολιτική συνείδηση είχαν, ώστε αγωνίζονταν μεταξύ τους, όχι για το ποιος θα επικρατήσει εξοντώνοντας τους άλλους (...) αλλά για το ποιος θα προσφέρει πρώτος τις υπηρεσίες του στην πόλη»6.

Ο δε Θουκυδίδης, δια στόματος Περικλέους, στον «Επιτάφειο» λόγο του, την ορίζει ως το πολίτευμα που δεν αποβλέπει στο συμφέρον των ολίγων, αλλά των πολλών, και γι’ αυτό το αποκαλούμε δημοκρατία «...και όνομα μεν (...) δημοκρατία κέκληται»7 και την αναλύει παραπέρα με την ισχύουσα ισονομία, με την αξιοκρατία, όσον αφορά τα αξιώματα, κι όχι από την κοινωνική τάξη και την καταγωγή (οικογενειοκρατία κλπ.).

Μ’ όλα ταύτα, τον «κατηγορεί» τον Παντοδύναμο Περικλή, ο ιστορικός Θουκυδίδης, χωρίς να υποστεί συνέπειες όχι θεσμικές αλλά μικρότητας και κακότητας, γιατί είναι δημοκρατία – και ο Περικλής δεν ήταν μικροπρεπής και γηπετής, αλλά υψιπετής ηγέτης – πως με τις ικανότητες του, δημοκρατία ήταν μόνο στα λόγια, ενώ στην πράξη ήταν η «υπό του πρώτου ανδρός αρχή»8!

ΔΗΜΟκρατία = το κράτος – η ισχύς, η εξουσία – του Δήμου, δηλαδή του οργανωμένου και συντεταγμένου λαού. Αυτό· τόσο απλά. Γιατί όταν γίνεται περίπλοκο μετατρέπεται σε παρωδία δημοκρατίας.

Η αντιπροσωπευτική – και μόνο που πήρε επίθετο και μάλιστα καθοριστικό, έπαψε να ‘ναι δημοκρατία. Με τις επιρροές, τα ΜΜΕ, την προπαγάνδα, τις αποσιωπήσεις και αποκρύψεις ειδήσεων, με τις ψευδείς υποσχέσεις, με τα ψεύδη, με τις κορώνες και τις κοκορομαχίες, οι «ηγήτορες» δεν είναι δημεγέρτες, είναι λαοπλάνοι. Εξαπατούν το λαό και υπεξαιρούν συχνά την ψήφο του όχι με τα παραπάνω μόνο, αλλά και με τα διάφορα εκλογικά «συστήματα» και εκλογικά παιχνίδια. Κι εδώ ακριβώς εντοπίζεται η εξαπάτηση και η υποκλοπή της εξουσίας, χάριν της ...κυβερνησιμότητας, των ειδικών περιστάσεων, των εκτάκτων αναγκών «χάριν...» όσα θέλουμε βρίσκουμε και όσους κινδύνους και όσες θυσίες και όσες ελπίδες...

Εκείνο που επιμελώς αποκρύπτεται και αποσιωπάται είναι το αληθινό «χάριν»!

Χάριν της ιδιοτέλειας και των διαπλεκομένων συμφερόντων. Αυτή δυστυχώς είναι η πραγματικότητα. Αντί αποδείξεων, για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί θα αρκούσαν οι εκατέρωθεν εκτοξευόμενες καταγγελίες: «Κλέφτες», ο ένας, «ψεύτες», ο άλλος!

Κι ακόμα η έντεχνη και μεθοδευμένη μετατροπή των εκλογέων, των «πολιτών» σε οπαδούς, ώστε να διχάζουν την κοινωνία.

Κι έτσι, ανεπαισθήτως, που θα ‘[λεγε κι ο αλεξανδρινός, έχουμε λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε...των αφανών κραταιών αρχή!

Και κραταιοί γνωρίζουμε ποιοι είναι: Είναι το κεφάλαιο, το χρηματοπιστωτικό, των νέων τεχνολογιών, των μεγάλων βιομηχανιών, των βιολογικο-φαρμακευτικών εταιρειών...

Εχουμε ΕΤΑΙΡΙΟΚΡΑΤΙΑ μασκαρεμένη σε «δημοκρατία»

Την δε υπόληψη που έχουν για τους ψηφοφόρους εκείνοι που επιζητούν την ψήφο τους, την αποδίδει καλύτερα απ’ όλους ο Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Το καλύτερο επιχείρημα εναντίον της δημοκρατίας, είναι μια συζήτηση 5 λεπτών με τον μέσο ψηφοφόρο»9!

―――――――

1. UNESCO: Λεξ. Κοινωνικών Επιστημών, τομ. Α, σελ. 131

2. Jemes Madison (1751-1836) Πρόεδρος U.S.A.   (1809-1817) «The Federalist Papers (Τα ομοσπονδιακά έγγραφα) αριθ. 10 *1787).

3. Αριστοτέλους: Πολιτικά, βιβλ. Γ΄, 1275α, 7,8

4. Ως άνω, στίχοι 25, 26 (πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή των μετέχειν κρίσεως και αρχής).

5. Αριστοτέλους: «ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ» ν, ι, 13, 1126β 17 επ. Και VIII, 9, 4 1160α.

6. Ισοκράτους: «ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ», 79, εκδ. Οδ. Χατζόπουλος, «Απαντα» τομ. 3, σελ. 68-69

7. Θουκυδίδη: ΙΣΤΟΡΙΑ, εκδ. Πόλις, βιβλ. Β΄, 37,1

8. Ως άνω 65, 9-10.

9. gnomologikon.gr

Αφήστε σχόλιο...

Διαφήμιση (2)

Προσεχή Γεγονότα

Καμία εκδήλωση

Διαφήμιση (1a)

ebdomi-dimosiefseis

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 129 guests και κανένα μέλος