«ες μο μύριοι, ἐὰν ριστος ι»
(Για μένα, ΕΝΑΣ ισοδυναμεί με 10.000, εάν είναι ΑΡΙΣΤΟΣ)
Ηράκλειτος
 
 
«... ένας αστυνομικός ασχημόνησε με την ανθοδέσμη.
...Οι 4.999 έκαναν τη δουλειά τους»!
Χρυσοχοΐδης
 
Ες ν μν, φαύλος, μύριοι εσίν
(ΕΝΑΣ φαύλος ανάμεσά σας, ισοδυναμεί με 10.000).
Κ.Β.

 

Δεν θ᾽αναφερθώ στην αψιμαχία, στους φραστικούς διαξιφισμούς που αντάλλαξαν ο τ. Υπουργός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σπίρτζης και ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρυσοχοΐδης κατά τη συζήτηση σχεδίου νόμου για την εκπαίδευση των αστυνομικών.

Περιορίζομαι μόνο στην απάντηση του Υπουργού για τον αστυνομικό των ΜΑΤ, που “ασχημόνησε” με ιδιαίτερο τρόπο, διασκορπίζοντας βάναυσα μιαν ανθοδέσμη μνήμης, το θηρίο, πράγμα που αποτελεί ύβρι για τον 15ρονο δολοφονημένο Γρηγορόπουλο, από έναν άλλον αστυνομικό που ήταν κι αυτός επιφορτισμένος με την “προστασία» του πολίτη. Ύβρις! Ύβρις για το νεκρό· ύβρις για τους πολίτες· ύβρις για τη δημοκρατία. Ύβρις για τους προγόνους μας! Κι αυτά πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη για τη διαμόρφωση του Σ/Ν για την εκπαίδευση των αστυνομικών. Αν είναι για την «προστασία» του πολίτη και δεν είναι μια «κατ’ ευφημισμόν» αντιστροφή της πραγματικότητας, για επικοινωνιακούς λόγους. Μια ιδιαίτερα προσφιλής μέθοδος του σύγχρονου «νεοφιλελεύθερου» καπιταλισμού. (Και το “νεο-” κατ’ ευφημισμόν έχει τεθεί).

Η απάντηση του Υπουργού

Ποιά ήταν η αποστομωτική(!) απάντηση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, στον βουλευτή της Αντιπολίτευσης, που αναφέρθηκε, με παραστατικό τρόπο, στην ύβρι που διέπραξε ο αστυνομικός των ΜΑΤ, στην επέτειο μνήμης αναίτιας δολοφονίας ενός 15χρονου, τότε, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου;

«Ένας αστυνομικός ασχημόνησε με την ανθοδέσμη, τέθηκε ήδη σε διαθεσιμότητα και θα διεξαχθεί ΕΔΕ. Οι άλλοι 4.999 έκαναν τη δουλειά τους».

Όταν ένας αστυνομικός... ασχημονεί – χωρίς να σημαίνει ότι οι άλλοι, που «έκαναν τη δουλειά τους» είναι άγιοι – το θέμα είναι πολύ ανησυχητικό και έπρεπε πρωτίστως να προβληματίζει την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό. Το Ministro κι όλον τον πολιτικό κόσμο και βέβαια τους συνειδητούς κι ενεργούς πολίτες!

Και θα ‘πρεπε να συμβαίνει αυτό, γιατί το φαινόμενο δεν είναι μοναδικό, για τους νουν και μνήμην έχοντες.

Είναι μακρύς ο κατάλογος της αστυνομικής βίας που περιλαμβάνει, συνήθως μόνο το έσχατο αποτέλεσμα της βάναυσης αστυνομικής βίας, (τον θάνατο), τη λύτρωση και την πανηγυρική ενθρόνιση του θύματος στο πάνθεο των ηρώων. Στο Πάνθεο όπου ως απορρίμματα καταλήγουν, χάριν των θυμάτων τους και οι δράστες και οι ηθικοί αυτουργοί των ανοσιουργημάτων της κτηνώδους βίας.

Τα «άνθη του κακού»

Ένα “απάνθισμα” της αστυνομικής βίας, πολιτικής χροιάς μετά τη μεταπολίτευση, για να θυμόμαστε:

– 28/10/1980 Τάσος Μαγλαρίδης, 76 ετών (αντιστασιακός), άγρια χτυπημένος από τις “δυνάμεις της τάξεως”, εξέπνευσε στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ Θεσσαλονίκης.

– 16/11/1980, επέτειος Πολυτεχνείου: Σταματίνα Κανελλοπούλου, εργάτρια, 21 ετών. Χτυπημένη άγρια από τα ΜΑΤ έπεσε νεκρή.

– Την ίδια ημέρα, στον ίδιο τόπο, μπροστά στη Βουλή, τα ΜΑΤ συνέτριψαν το κρανίο του Ιάκωβου Κουμή, που πέθανε μια εβδομάδα μετά στο Νοσοκομείο. Οι στυγεροί εκτελεστές δεν βρέθηκαν ποτέ και προφανώς τώρα συνταξιοδοτούνται κανονικά, αφού «έκαναν τη δουλειά τους»!

Το ίδιο και οι φυσικοί τους προϊστάμενοι και ο πολιτικούς τους προϊστάμενος. Τους πληρώνουμε κανονικά και μάλιστα, ασχέτως οικογενειακού εισοδήματος και περιουσιακής κατάστασης (όπως ίσχυσε για το επίδομα ανεργίας).

– 17/11/1985. Μιχάλης Καλτεζάς (Μαθητής, 15 ετών) πυροβολείται πισώπλατα στο κεφάλι, στην οδό Σολωμού, από επίλεκτο σκοπευτή του «σώματος» και πεθαίνει ακαριαία: Ο «εκτελεστής» καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 2,5 χρόνια φυλακή(!) και στο Εφετείο αθωώνεται!!!

– 3/09/1986. Αγγελος Μαυροειδής (εργάτης, ετών 60), σε καθιστική διαμαρτυρία, απωθείται βιαίως από την αστυνομία, τραυματίζεται σοβαρά και πεθαίνει λίγες ημέρες μετά στο ΚΑΤ.

– 10/01/1991. Την επαύριο της εν ψυχρώ δολοφονίας του γνωστού καθηγητή Τεμπονέρα, στις παρυφές διαδήλωσης στην Αθήνα προκαλούνται πολύωρες συγκρούσεις νεαρών με τα ΜΑΤ.

Δακρυγόνα κ.λπ. που ρίχτηκαν κατά των διαδηλωτών προκάλεσαν, σύμφωνα με μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων πυρκαγιά σε βιβλιοπωλείο και στο κτίριο «Κάπα Μαρούσης». Νεκροί από ασφυξία ανασύρθηκαν οι: Περικλής Ρεπάκης (ετών 32), Μαν. Κοντόπουλος (ετών 57), Ιωάννης Νεμετζίδης (ετών 59), κι ένα ακόμη άτομο, αγνώστων στοιχείων.

Την MARFIN και τα θύματά της, τη θυμόμαστε. Την marfin που δεν είναι εξακριβωμένο ποιοι την προκάλεσαν, εάν δεν είναι “δουλειά” προβοκατόρων ή ηλιθίων ή φανατικών. Την πυρκαγιά και τα θύματα της “Κάπα Μαρούσης”, γιατί τα ξεχνάμε; Η επιλεκτική μνήμη και ανάδειξη κάποιων απεχθών γεγονότων μ’ ενοχλεί ιδιαίτερα. Είναι η διχαστική αντίληψη των “δικών μας” και των “άλλων”, προς τέρψιν της Ανατολίας...

Η Ζαρντινιέρα δολοφόνος

– 17/11/2006. Αυγουστίνος Δημητρίου, Κύπριος φοιτητής, ξυλοκοπείται ανηλεώς από οκτώ αστυνομικούς με πολιτικά! Οι αστυνομικοί ισχυρίστηκαν ότι ο νεαρός «έπεσε και χτύπησε σε ζαρντινιέρα»!

Όλα τα παραπάνω είναι ένα αποσπασματικό δείγμα της αστυνομικής βίας, από τη μεταπολίτευση και δώθε, χωρίς ν’ αναφερθούν περιπτώσεις μεταναστών, υπερβάλλοντος ζήλου και αντιδράσεων κατά την εκτέλεση αστυνομικών καθηκόντων, ελέγχου, καταδιώξεων, ατυχημάτων κ.λπ. και χωρίς ν’ αναφέρομαι σε βίαιες και προσβλητικές για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια συμπεριφορές, φραστικής και συμβολικής βίας (με το δάχτυλο ν’ ασχημονεί προκλητικά), αδικαιολόγητες προσαγωγές κ.λπ.

Να σημειώσω ότι δεν διακατέχομαι από προκατάληψη κατά της αστυνομίας ως αναγκαίας κρατικής υπηρεσίας, πολλώ μάλλον καθότι στο στενό οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον υπήρξαν στελέχη και ανώτεροι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ και της παλιάς χωροφυλακής. Ούτε μπορώ να ξεχάσω την άψογη, το ολιγότερο, συμπεριφορά πολλών αστυνομικών όχι βεβαίως, μόνο προς το πρόσωπό μου, ούτε την ανθρώπινα συγκινητική στιγμή που αστυνομικός της αμέσου δράσεως σκυμμένος κάτω από σταθμευμένο σχολικό λεωφορείο, περισυνέλεξε ένα τραυματισμένο γατάκι και με τη συνδρομή μας το μετέφεραν σε κοντινό κτηνίατρο. Όμως...

Όμως, τί αστυνομία θέλουμε; Αστυνομία δυνάμεων βίαιας καταστολής, των όποιων κοινωνικών αντιδράσεων, στρατιωτικής οργάνωσης και κτηνώδους βίας επιβολής του όποιου θετού νόμου, ή αστυνομία - συμπαραστάτη της πραγματικής προστασίας του πολίτη από εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου.

Αστυνομία – αστυ-φύλακα ή αστυφύλακες-μπάτσους;

Ευκαιρία τώρα, με το υπό συζήτηση σχέδιο νόμου για την εκπαίδευση των αστυνομικών, ν’ αποφασίσουν!

Αλλά τί ν’ αποφασίσουν; Αντιγράφοντας “αμερικανιές” του φαρ-ουέστ, ακολουθώντας “ευρωπαϊκές” οδηγίες Καρλομάγνου, ή τις αναχρονιστικές αντιλήψεις της “σχολής” της εγκληματικής προδιάθεσης του ανθρώπου, που μόνον υπό το κράτος του φόβου και της βιβλικής τιμωρίας τιθασεύεται!

Στην αναχρονιστική αυτή αντίληψη - στην οποία δυστυχώς, πιστεύουν πολλοί - ορθώνεται, ανατρεποντάς την, ο φυσικός νόμος των αντίρροπων δυνάμεων. Η δράση γεννάει αντίδραση και τούμπαλιν.

Όσοι αδυνατούν να πείσουν, βιάζουν· καταδυναστεύουν. Σε εγγύτερο χρόνο είναι ευκολότερο του επικούρειου αξιώματος «Ου βιαστέον την (ανθρώπινη) φύσιν, αλλά πιστέον»!

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 129 guests και κανένα μέλος