«...οι ηγεμόνες που κατάφεραν μεγάλα πράγματα δεν έδωσαν σημασία στην αξιοπιστία, γνωρίζοντας πως να εξαπατούν με δόλια μέσα τα μυαλά των ανθρώπων».
Ν. Μακιαβέλλι1

 

Για να συμπληρώσει ο Μ. Ναπολέων αμέσως μετά, με την παρατήρηση: «τέχνη που χρειάζεται να βελτιωθεί κι άλλο»2

«Διπλωματικό πόκερ σε Αθήνα – Βρυξέλλες λίγο πριν τη Σύνοδο Κορυφής»3.

Ο τίτλος ανήκει στην εφημερίδα «Τα ΝΕΑ», και συμπληρώνει στο εισαγωγικό σημείωμα: «Η Τουρκία ξαναπαίζει το χαρτί της διαλλακτικότητας(...) εν όψει της Συνόδου Κορυφής...»

Εκεί «κολλάει» το moto του άρθρου μας. «...γνωρίζοντας (οι Τούρκοι ηγέτες) πώς να εξαπατούν με δόλια μέσα...» Και η εφημερίδα μιλάει για «διπλωματικό πόκερ»!

Συζητώντας, κάποτε μ’ έναν υφυπουργό εξωτερικών, που μου ζήτησε τις εντυπώσεις μου, τον ρώτησα: «Παίζεις σκάκι;»

Ναι, όχι πολύ καλά, μου απάντησε

– Μ’ ενδιαφέρει αν έχεις σκακιστική σκέψη, του είπα. Με διαβεβαίωσε πως «ναι».

– Ωραία, τάβλι παίζεις; Τον ξαναρώτησα. Η απάντησή του ήταν αρνητική

Κακώς: να μάθεις, του είπα. Γιατί με το σκάκι μαθαίνεις να κάνεις κινήσεις, πιθανολογώντας τις λογικές και προβλέψιμες κινήσεις του αντιπάλου. Αλλά πάντα, σχεδόν, ξεπηδούν αστάθμητοι και απρόβλεπτοι παράγοντες. Αυτό που ονομάζουμε «τύχη». Κι αυτό, το συνειδητοποιείς όταν παίζεις τάβλι. Έτσι μαθαίνεις ποιο είναι το ρίσκο που αντιμετωπίζεις κι αν πρέπει να το “πάρεις”.

 

Η πολιτική – και η ζωή –

είναι ένα «παιχνίδι»!

Κι αμέσως μετά τον ξαναρωτώ: Πόκερ παίζεις;

Για να κάνω μπλόφες, με προλαβαίνει.

Οχι· για να καταλαβαίνεις τις μπλόφες των αντιπάλων σου!

 

Το διπλωματική μπρα ντε φερ Αθήνας – Βρυξελλών είναι ένα λάθος διπλωματικό παιχνίδι, μεταξύ κάποιων εταίρων που έχουν οικονομικά συμφέροντα με την Τουρκία ή πιέζονται από κάποιους που έχουν τέτοια (Γερμανία) ή από άλλους που έχουν γεωστρατηγικές και γεωπολιτικές επιδιώξεις (ΗΠΑ, κατά κύριο λόγο).

Η Ελλάδα ορθώς προειδοποιεί πως οι «θετικές» χειρονομίες της Τουρκίας, στις παραμονές της Συνόδου, είναι προσχηματικές, αλλά δεν αρκεί. Το ίδιο έκαναν και προ διμήνου περίπου, για τον ίδιον λόγο.

Εκείνο που πρέπει να αναδείξει κυρίως, η διπλωματία μας είναι η αλήθεια. Να τους ξεστραβώσει· (δεν το εκφράζω διπλωματικά).

Να τους βοηθήσει να δουν – Γερμανοί κ.λπ. της Ε.Ε., αλλά και οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί, πως με τους Τούρκους – δεν μιλάω για τον πολύ λαό – με τους Τούρκους παίζουν επικίνδυνο παιχνίδι, και πως καλό θα ήταν να ενσκύψουν πάλι στον «κακό» Μακιαβέλλι – τον οποίο εφαρμόζουν στην χειρότερη εκδοχή του – και να δουν και να σκεφθούν τη συμβουλή του:

«Ποτέ, μη δημιουργήσεις εξ αιτίας σου, οποιονδήποτε ισχυρό. Θα είναι η καταστροφή σου»4.

Για να επιβεβαιώσει ο Μέγας Ναπολέων στα σχόλια του: «Αυτό δεν θα το κάνω ποτέ».

Φαίνεται πως ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν ακολουθεί πιστά τη συμβουλή του. Την ίδια θέση εξ άλλου είχε και ο προσφάτως αποδημήσας Ζισκάρ ντ’ Εστέν.

Όσον αφορά τη Γερμανίδα Καγκελάριο Μέρκελ, έχει και γι’ αυτήν και την πολιτική της κάτι να πει ο πολιτικο – φιλόσοφός μας Ν.Μ.:

«Πολύ εκτιμάται ακόμα ο ηγεμόνας όταν είναι αληθινός φίλος ή εχθρός. Όταν δηλαδή σε περίπτωση προστριβών, χωρίς κανένα δισταγμό, εκδηλώνεται υπέρ του ενός κι εναντιώνεται στον άλλον. Η αποφασιστική αυτή στάση είναι πάντα πιο χρήσιμη απ’ την ουδετερότητα».

Και παρατηρεί ο εγγύτερος στην εποχή μας Μ. Ναπολέων: «Ένδειξη της πιο μεγάλης αδυναμίας του χαρακτήρα»5. (η ουδετερότητα).

Αυτά να τ’ ακούσει (να τα διαβάσει και να τα σκεφθεί) και ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, που καμώνεται ότι τον εμποδίζει το καταστατικό της συμμαχίας, να πάρει θέση. Του οποιουδήποτε καταστατικού υπερισχύει η έννοια της συμμαχίας. Λίγα μαθήματα «λογικής» φιλοσοφίας και ιστορίας δεν θα έβλαπταν.

Ας ελπίζουμε πως ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ θ’ αποδειχθεί σοφότερος των προγενέστερων του

(και τα 7 προς 10 πήγαν περίπατο και οι «αρχές» και τα εμπάργκο και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, για να μας απελπίσει ο Ομπάμα, όταν η πρώτη χώρα που επισκέφθηκε, μετά την αρχική εκλογή του ήταν η Τουρκία, για να πει στην εθνοσυνέλευσή τους, πως κάποιοι ήθελαν να πάρουν τα εδάφη της, της Μ. Ασίας, πριν έναν αιώνα! Ούτε εκείνος είχε διαβάσει ιστορία).

Μόνο να προσέξουν. Εκτρέφουν, οι σύμμαχοί μας το «αβγό του φιδιού». Και τώρα πλέον, δεν είναι «αβγό» Είναι φίδι. Φίδι που θα δαγκώσει κι αυτούς κάποια στιγμή. Οι Τούρκοι έχουν τη δυνατότητα ν’ αναπτύσσονται και να ελίσσονται πολύ γρήγορα. Είχαν καταστραφεί και ηττηθεί στη μάχη της Άγκυρας απ’ τον Ταμερλάνο, που αιχμαλώτισε και το Σουλτάνο Βαγιαζίτ Α΄!

Όμως, σε 50 χρόνια κατακτούσαν και την Κωνσταντινούπολη. Ας προσέχουν λοιπόν αυτόν τον Γενίτσαρο, όπως λέγεται και οι ‘ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι. Ας προσέχουν πολύ.

Φαίνομαι ίσως υπερβολικός. Μακάρι να διαψευστώ.

Η ιστορία όμως είναι γεμάτη από υπερβολές!


1. Ν. Μακιαβέλλι: «Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ» σχολιασμένος από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Εκδ. Σκαραβαίος, κεφ. 18ο, σελ. 273.
2. ως άνω, σελ. 272, σχολ. 3
3. «Τα ΝΕΑ», 1.12.20, 10:20, Αγγ. Αθανασόπουλος
4. Μακαιβέλλι: Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ, κεφ. 3, εκδ. ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΣ, σελ. 105.
5. Νακιαβέλλι: «Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ» εκδ. Σκαραβαίος, κεφ. 21, σελ. 326 - 327

 

Κώστας Βενετσάνος

 
Αφήστε σχόλιο...

Διαφήμιση (2)

Προσεχή Γεγονότα

Καμία εκδήλωση

Διαφήμιση (1a)

ebdomi-dimosiefseis

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 158 guests και κανένα μέλος