Κύρια αιτία όλων των δεινών, της οικονομικής καχεξίας, της έλλειψης πραγματικών ιδιωτικών επενδύσεων, της διαφθοράς και κακοδιοίκησης, της απέχθειας προς το επιχειρείν και η έντονη επιθυμία και προσπάθεια ένταξης στην υπαλληλία και μισθοδοσία από το δημόσιο Ταμείο είναι η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ του ελληνικού Δημοσίου.

Η Γραφειοκρατία αποτελεί την πραγματική και λανθάνουσα εξουσία και δυνάστευση του πολίτη και ιδιαίτερα του μικρού επιτηδευματία ή αυτοαπασχολούμενου.
Είναι η ατία του κακού
 

Είναι η ίδια, ασχέτως μορφής πολιτικών καθεστώτων και υπεράνω των καθεστώτων.

Η νομενκλατούρα της Σοβιετικής Ενωσης έγινε αιτία να καταγκρεμιστεί μια αυτοκρατορία, μια υπερδύναμη· έγινε η κύρια οιτία να διαλυθεί ένα όνειρο πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων!

Η ίδια νομενκλατούρα των αστικών καθεστώτων υποσκάπτει τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ενωσης και εξατομικευμένα, κατατρώγει, όπως τα τρωκτικά, την ίδια μας την πατρίδα.

Αν θέλουμε να επιτύχουμε οικονομική ανάκαμψη και στη συνέχεια ανάπτυξη, κοινωνική γαλήνη και συνεργασία με σαφή προσανατολισμό την εξυπηρέτηση, την ευημερία και το σεβασμό του πολίτη και σε τελική ανάλυση, τον αυτοσεβασμό της δημόσιας διοίκησης προς όφελος του δημοσίου, δηλαδή του κοινωνικού συνόλου, οφείλουμε να επανιδρύσουμε τη Δημόσια Διοίκηση· με νέους θεσμούς, με καινοτόμα οργάνωση, με ζηλευτές και δίκαιες αμοιβές για τους ικανούς, εργατικούς και έντιμους υπαλλήλους και αποτρεπτικό για κείνους που οραματίζονται μια ζωή λούφας, ανευθυνότητας, ισόβιας εξασφάλισης χωρίς αντίκρυσμα, και αποθυμένων παρορμήσεων καταδυνάστευσης των άλλων - που είναι αυτοί οι ίδιοι - με μοναδικό αντίκρισμα την υποτέλεια στον προϊστάμενο και στον “πολιτικό”, την μετριότητα, το έλκος, την παχυσαρκία, τη μνησικακία.

Βέβαια στα ανώτατα κλιμάκια, για όσους τα καταφέρουν, τα πράγματα διαφοροποιούνται, αλλά δεν είναι του παρόντος. Εκεί συνήθως, “έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάβολο”.

Λέγεται πως ο αυτοκράτορας Ιουλιανός - ο λεγόμενος παραβάτης - υπόδειγμα δίκαιης διοίκησης, προσωπικής λιτότητας, ισότητας των πολιτών και φιλοσοφημένης και εφαρμοσμένης ανεξιθρησκείας, απέλυσε δια μιας όλους - τους 5.000 υπαλλήλους - του παλατιού. Κι όταν οι σύμβουλοί του του επισήμαναν πως μερικοί απ’ αυτούς μπορεί να είναι καλοί, αυτός απάντησε: «Σ’ αυτό το πανεπιστήμιο της διαφθοράς και της σήψης, και υγιής να μπήκε κάποιος, σάπισε».

Λανθάνουσα και πραγματική ή φαινομένη ΕΞΟΥΣΙΑ

Τa υφιστάμεθα, αλλά δεν το έχουμε αντιληφθεί πλήρως και όλοι...

ΕΞΟΥΣΙΑ δεν είναι μόνο αυτή που φαίνεται και αναγνωρίζεται ως τέτοια. Αυτή που συνήθως είναι νόμιμη ή νομιμοφανής και εκλέγεται εμμέσως από τους πολίτες - το λαό (τον “κυρίαρχο”).

Υπάρχουν κι άλλες “εξουσίες” που δεν έχουν τη φιλοδοξία να φαίνονται, ή δεν μπορούν ή δεν θέλουν, αν δεν είναι σκόπιμο.

Υπάρχει η λανθάνουσα εξουσία, που προαναφέρθηκε, και η αφανής ή διαφαινόμενη εξουσία για τον οξυδερκή παρατηρητή.

Φαινομένη εξουσία είναι αυτή που γνωρίζουμε σαν τέτοια και φαινομενική, εκείνη που φαίνεται σαν τέτοια, αλλά δεν είναι στην πραγματικότητα ή δεν είναι πλήρως.

Εκεί διαφεντεύει η αφανής και η διαφαινόμενη εξουσία που δεν θ’ αναλυθεί στο παρόν.

Τώρα, γιατί τα λέω αυτά;

Τα λέω (δεν είναι λάθος το ρήμα, γιατί πρώτα τα λέω και μετά τα γράφω). Τα λέω λοιπόν γιατί πολλές φορές τσακωνόμαστε με το “γκισέ”, τον ταλαίπωρο υπάλληλο εργαζόμενο, αντί να τα βάλουμε με τον διευθυντή του ή τον ...υπουργό του.

Τα λέω, γιατί μπορεί να τα βάζουμε με τον Μητσοτάκη ή τον Θεοδωρικάκο, ενώ έπρεπε να τα βάζουμε και με τον Τραμπ και τις Βρυξέλες· ή τους συμβουλάτορές τους.

Ακόμα χειρότερα, αντί να τα βάζουμε με τον δήμαρχο, τους συμβούλους και τους αρμόδιους υπαλλήλους, που κάνουν του κεφαλιού τους, ή ότι τους πει το “αφεντικό” κι όχι ό,τι τους λέει ο νόμος, που υποχρεούνται να τα γνωρίζουν επί της ουσίας. Αυτά για το “γκισέ”.

Υπάρχει όμως και το αντίστροφο:

Ο Δήμαρχος ή ο Υπουργός να μη γνωρίζει, όχι επειδή είναι “σκράπας”, αλλά επειδή ο άνθρωπος είναι γιατρός ή πλοίαρχος και γνωρίζει άλλα. Οπότε, εμπιστεύεται τους υφισταμένους του που συνηθέστατα είναι ...ο “μονόφθαλμος” που οδηγεί τον “τυφλό” ή είναι πολύ ανοιχτομάτης και συμβουλέυει αυτά που θέλει, που ξέρει, ή τον συμφέρουν!

Ξέρω ότι γίνομαι κακός ιδιαίτερα για τους έχοντες μυΐαν, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Επιδείωξή μου δεν είναι να είμαι αρεστός, αλλά ωφέλιμος. Και το πληρώνω, αλλά απολαμβάνω την μικρότητα των ... ηγεμόνων!

Εχετε δει ή ακούσει στη Βουλή ή στα δημοτικά Συμβούλια να τα βάζουν με τους υπαλλήλους; Ποτέ! Είναι αυτοί που “κουράζονται και αγωνίζονται(;) να γίνεται σωστά και “νόμιμα” η δουλειά, για το καλό του δήμου και της κοινωνίας”. (Ενίοτε βέβαια, και για το καλό των εργολάβων ή των διαπλεκόμενων επιχειρηματιών ή των πολιτικών προϊσταμένων τους). Όχι όμως και για την πρόθυμη και νόμιμη εξυπηρέτηση των πολιτών, είτε ως απλών πολιτών, είτε ως επιχειρηματιών.

Αυτή ακριβώς είναι η λανθάνουσα εξουσία.

Εκείνη που δεν φαίνεται, αλλά είναι, εν τοις πράγμασι. Ακόμη κι ένα “ν” να προσθέσει η δακτυλογράφος ή να παραλείψει κάτι τις άθελά της(;) μπορεί ν’ αλλάξει την επιθυμία του νομοθέτη!

Και να τραβιούνται μετά οι πολίτες, στην εφαρμογή των νόμων, που τους εφαρμόζει ο καθένας όπως θέλει.

Θέλετε παραδείγματα; Έχω μερικές δεκάδες παραδειγμάτων από προσωπική εμπειρία, που μαζί με τις δικές σας ταλαιπωρίες γίνονται χιλιάδες.             Αναδιαλογιστείτε!

Για το “ν” μόνο και για να το διασκεδάσουμε λίγο, θυμίζω το ανέκδοτο: Ο συνήγορος του κατηγορουμένου για φόνο, δηλώνει στο δικαστήριο ότι ο πελάτης του είναι αθώος.

Πρόεδρος: Μα, κύριε συνήγορε, ο ίδιος βγήκε στο παράθυρο (μετά το φόνο της γυναίκας του) και φώναζε “την σκότωσα”, την “σκότωσα”. Τον άκουσε όλη η γειτονιά!

Συνήγορος: Κύριε πρόεδρε, φώναζε “την σκότωσαν, την σκότωσαν”!

Αυτό το”ν” έκανε τη διαφορά. Δεν ακουγόταν σε απόσταση ολίγων μέτρων ή το εφηύρε ο συνήγορος.

Οι “νομικοί” γνωμοδοτούν ότι ο Αστικός Κώδικας λέει πως η δημοσίευση αναγγελίας γάμου πρέπει να γίνει σε ημερήσια εφημερίδα, αλλά παραλείπουν - προφανώς εκ παραδρομής - ν’ αναφέρουν τις επόμενες τρεις λεξούλες, “του τόπου κατοικίας του”, οπότε ανατρέχοντας σε, mutatis mutandis, συγγενείς διατάξεις να δούνε το αυτονόητο· Πώς όταν δεν υπάρχει “ημερήσια”, δημοσιεύεται σε μια εβδομαδιαία! Ο Δήμος ΒΒΒ για παράδειγμα τους στέλνει σε “εφημερίδα των Αθηνών!!!”. Αλλά ακόμα, ποια είναι η έννοια της δημοσίευσης, εν προκειμένω. Τα γνωρίζουν ασφαλώς αυτά οι νομικοί, αλλά “όταν η επιστήμη γίνεται θεραπαινίδα της πολιτικής, μετατρέπεται σε παραδουλεύτρα”.

Κώστας Βενετσάνος

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 74 guests και κανένα μέλος