«Βασική κατευθυντήρια αρχή και γνώμονας της λειτουργίας του “Συνηγόρου του Πολίτη” είναι η ανάδειξη λύσεων από τις οποίες βγαίνουν κερδισμένοι τόσο οι πολίτες, όσο και η διοίκηση(...).

«Η Ανεξάρτητη Αρχή (...) ερευνά τα προβλήματα που προκαλούνται από νομοθετικές ή άλλες παρεμβάσεις της διοίκησης και αναλαμβάνει στοχευμένες πρωτοβουλίες (...) Ο Συνήγορος λειτουργεί ως θεματοφύλακας των δικαιωμάτων (του πολίτη, προφανώς) στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα...»

Tα παραπάνω είναι η αυτοσύσταση του “Συνήγορου του Πολίτη” (ΣτΠ) στην αρχική ιστοσελίδα του (synigoros.gr). Σκοπός μας στο παρόν δεν είναι να κρίνουμε ή να προβάλουμε το έργο του ΣτΠ., - αν και χρειάζεται κάποια στιγμή - αλλά να συμπεράνουμε ερχόμενοι... απ’ τον πλανήτη Άρη, ότι για να υπάρχει Συνήγορος πρέπει να υπάρχει κάποια διένεξη. Κάποιος να αδικείται, ή να νομίζει ότι αδικείται. Κι αυτός, βέβαια, συνηθέστατα, αν όχι πάντοτε είναι ο πολίτης.

Τώρα ας αφήσουμε τους... Αρειανούς στην ησυχία τους κι ας δούμε το πράγμα, όπως τα βιώνουμε “μια ζωή” εμείς οι παροικούντες στην... Ιερουσαλήμ!

Κατ’ αρχήν να λάβουμε υπόψη μας ότι όλοι εμείς είμαστε ισότιμοι πολίτες απέναντι στο νόμο κατά το Σύνταγμα, ως πολίτες (τρομάρα μας)!

Επίσης να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι πολλοί από εμάς, εκτός από πολίτες είμαστε και υπουργοί (υπηρέτες) και υπάλληλοι ή λειτουργοί και κατά περίπτωση εκπρόσωποι της δημόσιας διοίκησης ή αρχής και των υποκοριστικών της, όπου συμβαίνουν και τα περισσότερα παρατράγουδα, που έρχεται να διορθώσει(;) ο ΣτΠ ή τα δικαστήρια.

Τα δικαστήρια ενίοτε ή και συχνά δικαιώνουν τον πολίτη, έστω κατά σολωμόντεια δικαίωση. Τα δικαστήρια που ενώ για τους δικαστές και τους δικηγόρους (συνηγόρους) είναι τόπος εργασίας, για τους πολίτες καταντούν ...βασανιστήρια! Γιατί;

Διότι είναι ψυχοφθόρα και χρηματοβόρα. Διότι στις διενέξεις με το δημόσιο, οι εκπρόσωποι του δημοσίου, αν και κατηγορούμενοι, συνήθως, έχουν δικηγόρους και μάρτυρες του δημοσίου, για τους οποίους δεν υφίστανται καμμία δαπάνη, ενώ ο πολίτης ...αιμορραγεί.

Επιπλέον η έκβαση της δίκης εξαρτάται - αφαιρουμένων των ανθρωπίνων αδυναμιών και από την επιστημονική και δικαστηριακή ικανότητα των συνηγόρων και αυτή συνθέστατα, από το ύψος της αμοιβής. Συν ο ψυχοφθόρος παράγων, χρόνος, ...άσ’ τα να πάνε.

Να γιατί χρειάζεται ο Συνήγορος του Πολίτη.

Απόσπασμα απότο 4μηνιαίο Δελτίο του ΣτΠ*

«...καθώς διαφαινόταν έλλειψη συνεργασίας του Δήμου με την (Ανεξάρτητη) Αρχή», λέει ο Συνήγορος του Πολίτη (ΣτΠ), όχι εμείς, «τα έγγραφα του Συνηγόρου κοινοποιήθηκαν στην αρμόδια Υπηρεσία της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, η οποία και παρενέβη. Τότε η Δ/νση Οικονομικών (του Δήμου) απάντησε ότι είχε προβεί...».

«Μετά την παρέμβαση του ΣτΠ» ο οικοδομικός Συνεταιρισμός Δικαστικών Υπαλλήλων Ελλάδος ικανοποιήθηκε!

Τί βλέπουμε εδώ; Καταφανή έλλειψη συνεργασίας του Δήμου τάδε, αντιπροσωπευτικού εξ άλλου της νοοτροπίας, και μάλιστα με την ανεξάρτητη Αρχή του Συνηγόρου του Πολίτη. Πόσο μάλλον προς τους πολίτες!

Τί είναι αυτό; Μια “μικρή” παρανομία! Μια “μικρή” παρανομία, για την οποία ο ΣτΠ “έτρεχε” από τη μία υπηρεσία στην άλλη, γιατί η κάθε μία έλεγε πως ήταν “αναρμόδια” ή εκώφευε.

Ετήσια Εκθεση του ΣτΠ για το έτος 2019

«... το έτος 2019 υπήρξε ένα κομβικό έτος (...)» μετά τη μνημονιακή κρίση, λέει, «η απώλεια περίπου του 1/4 του παραγόμενου πλούτου (25% του ΑΕΠ) την δεκαετία της δημοσιονομικής και οικονομικής κρίσης, συνέδραμε καθοριστικά και στην αποδιοργάνωση του διοικητικού μηχανισμού. Συνέτεινε και στην αποδόμηση του κοινωνικού κράτους και στην αποδυνάμωση των ελεγκτικών μηχανισμών του δημοσίου » (...) και καταλήγει ο ΣτΠ. στην εισηγητική του έκθεση: «...χωρίς τις διαμεσολαβητικές, ελεγκτικές και επιχειρησιακές αρμοδιότητες της Αρχής, το διοικητικό κόστος και η δικαστική ύλη θα υπερέβαινε κατά πολύ τα σημερινά επίπεδα, με ό,τι αυτό θα σήμαινε για τις προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής».

Σημείωση: “τα σημερινά επίπεδα” όπως αναφέρει στο εισαγωγικό σημείωμα ο ΣτΠ είναι 50% αύξηση της προσφυγής πολιτών την τελευταία πενταετία.

Τι σήμαίνει αυτή η αύξηση;

Εκτός από την προσαρμογή και εξοικείωση των πολιτών με το θεσμό, σηματοδοτεί αναντίρρητα και την αύξηση της αρνητικής συμπεριφοράς και αντιμετώπισης των πολιτών από τη δημόσια διοίκηση καθώς και του οφειλόμενου αμοιβαίου σεβασμού Δημόσιας Διοίκησης και Πολιτών. Απελπιστικό φαινόμενο αυταρχισμού και υποβάθμισης πολιτιστικού επιπέδου, πράγμα που γίνεται εμφανές από τις εκφράσεις και τρόπου “διαλόγου”, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Επιπέον διαφαίνεται στο εισαγωγικό σημείωμα της έκθεσης το θετικό στοιχείο της διαμεσολαβητικής δράσης της ανεξάρτητης αρχής, αλλά και το ειδικό βάρος που αυτή δίνει στο “δημοσιονομικό κόστος και τη δικαστική ύλη”, δηλ. την πολύ δουλειά στα δικαστήρια, που ισοδυναμεί με επιπλέον κόστος και μειωμένη δικαστική δικαιοσύνη. ΔΕΝ αναφέρεται όμως στο επίπεδο ποιότητας συναλλαγής του πολίτη με το δημόσιο - την εξυπηρέτηση που προθυμοποιείται να προσφέρει ο πωλητής προς τον πελάτη. Κι όμως, ο οφειλόμενος σεβασμός προς τον πολίτη (από πολίτη σε τελική ανάλυση) είναι υπερτέρας αξίας, απ’ αυτήν του πελάτη, στην οποία εμφιλοχωρεί ο παράγων “υλικό όφελος” - κέρδος, ενώ στην περίπτωση δημόσιας διοίκησης - πολιτών, προτάσσεται το “ηθικό όφελος”, το οποίο, σε τελική ανάλυση, με την ευχάριστη διάθεση και ικανοποίηση του δικαίου των πολιτών, επιφέρει και υλικό όφελος. Αποδοτικότητα εργασίας και επιχειρείν.

Το θέμα είναι δυστυχώς, ανεξάντλητο κι επομένως θα επανερχόμαστε ξανά και ξανα, συμβάλλοντας κι εμείς αόκνως στην όποια βελτίωση της υφιστάμενης κατάστασης του δημοσίου τομέα.

Κι επειδή ο Τσίπρας ζήτησε Υπουργό Υγείας κοινής εμπιστοσύνης, εμείς θα προτείναμε, κοινή πανεθνική προσπάθεια ίασης του μεγάλου ασθενούς, της Δημόσιας Διοίκησης.


* Δελτίο 021120 - Μάης - Αύγουστος, σελ. 20

Κώστας Βενετσάνος

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 152 guests και κανένα μέλος