Οι εκλογές στις ΗΠΑ για την ανάδειξη νέου προέδρου και οι “διαμαρτυρίες” Μουσουλμάνων “προσφύγων” – μαχητικών εισβολέων, στην Ομόνοια, εναντίον της Γαλλίας και φυσικά του Προέδρου Μακρόν, για τα μέτρα που πήρε μετά τις επανειλημμένες εγκληματικές ενέργειες φανατικών Μουσουλμάνων φονταμενταλιστών, είναι δυο γεγονότα φαινομενικά άσχετα.

Και η μεν Τουρκία «καταδίκασε» τυπικά και ψυχρά, την πράξη των φονταμενταλιστών, οι «απεσταλμένοι» όμως του Ερντογάν – όπως απέδειξαν τα γεγονότα στον Έβρο, στις αρχές της χρονιάς διαδήλωσαν μαχητικά, με υψωμένες γροθιές και μαχητικές ιαχές και αγανακτισμένες κραυγές κατά της Γαλλίας παραβλέποντας τουλάχιστον, τη σφαγή, από ομόθρησκό τους, μιας Γαλλίδας αφού είχε προηγηθεί ο αποκεφαλισμός ενός καθηγητή και την εκτέλεση και τραυματισμό άλλων.

“Είναι στα ανθρώπινα δικαιώματα”, θα πουν κάποιοι... Η διαδήλωση βεβαίως, αλλά στην πατρίδα τους. Όχι εδώ. Όχι εδώ, που φιλοξενούνται αναγκαστικά, αφού μπήκαν παράνομα και εκβιαστικά επικαλούμενοι τις κατευθυντήριες αποφάσεις της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ.

(Είναι διεθνής Σύμβαση του 1951 για την ίδρυση αυτού του οργάνου, λόγω ειδικών συνθηκών και γεγονότων εκείνης της εποχής και κακώς δεν έχει εκσυγχρονιστεί και τ’ αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα).

Επ ευκαιρία να πούμε πως άλλα κράτη, πιο σοβαρά, πιο λογικά, πιο αποφασιστικά και ρεαλιστικά, τους έχουν πει πως «είναι ευπρόσδεκτοι στη χώρα τους, με την προϋπόθεση ότι θα σέβονται τους νόμους, τις ηθικές αρχές και τον πολιτισμό» των χωρών που τους φιλοξενούν ή τους αποδέχονται χάριν ανθρωπιστικής αλληλεγγύης.

Όχι να τους πληρώνουμε (μισθοδοτούμε) και τους Ιμάμηδες της θρησκείας τους, όπως κάνουμε εμείς!

Πάμε όμως στο άλλο θέμα, της επικαιρότητας. Το θέμα των Προεδρικών εκλογών της «χώρας της ελευθερίας» των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΗΠΑ). Στις ΗΠΑ και στις εκλογές των μεγάλων μονομάχων· του Τραμπ και του Μπάιντεν.

Την ώρα που πάει στο τυπογραφείο η «» (Παρασκευή απόγευμα) δεν έχουμε τελικά αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών της 3ης Νοεμβρίου, ενώ η προχωρημένη καταμέτρηση των ψήφων, μέχρι και 90% δείχνουν ένα σαφές προβάδισμα του Μπάιντεν (253, έναντι 214 εκλεκτόρων του Τραμπ.

Ο «μαγικός» αριθμός εκλεκτόρων είναι 270.

Τώρα, ποιοι είναι οι εκλέκτορες; Τους ψηφίζουν οι πολίτες; Ο «δήμος» - για να έχουμε έστω τυπικά, δημο-κρατία; Όχι: Ο λαός ψηφίζει «αριθμό» εκλεκτόρων για τον επιθυμητό Πρόεδρο. Πενσυλβάνια 20, Τέξας 38, Τζόρτζια 16, Φλώριντα 29 κ.ο.κ.

Πώς ορίζονται, ποιοι; Εξαρτάται από την Πολιτεία, αλλά πάντως τους ορίζει το κόμμα. Συνήθως πρόκειται για γνωστές προσωπικότητες. Καλά. Δηλαδή ο ψηφοφόρος επιλέγει έμμεσα Πρόεδρο και αντιπρόεδρο και άμεσα τους εκλέκτορες του κόμματός του, τους οποίους όμως πολλές φορές, αγνοεί παντελώς.

Οι εκλέκτορες σε κάθε πολιτεία εκλέγονται με απόλυτο πλειοψηφικό σύστημα. Αν δηλαδή στο Τέξας π.χ. το κόμμα και ο υποψήφιος Πρόεδρος πάρει έστω και μία ψήφο παραπάνω, εκλέγει και τους 38 εκλέκτορες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ένας υποψήφιος Πρόεδρος μπορεί να πάρει στο σύνολο των ΗΠΑ περισσότερες ψήφους, αλλά να μην εκλεγεί Πρόεδρος, γιατί συνάθροισε λιγότερους εκλέκτορες. Και έχει συμβεί.

Ο Τραμπ, αφού έδωσε τη μάχη της ψήφου, τώρα δίνει τη μάχη των δικηγόρων με τις προσφυγές στα δικαστήρια. Άδηλον το αποτέλεσμα, αλλά να θυμηθούμε ότι ο υιός Μπους ο Τζορτζ, με απόφαση του Ανώτατου Δκαστηρίου διέκοψε την επανακαταμέτρηση των ψήφων και ανακηρύχθηκε, δικαστικά, δεύτερη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Να το πώ απερίφραστα:

Αυτό ΔΕΝ είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Είναι παρωδία δημοκρατίας! Είναι προσχηματική δημοκρατία, είναι δημοκρατία κατ’ επίφαση, για να έχουν οι ενέργειες, οι πράξεις, οι θεσμοί δημοκρατική κάλυψη. Να νομιμοποιούνται ακόμα και έκνομες πράξεις με την κάλυψη δήθεν της λαϊκής βούλησης. Ποιάς βούλησης;

Είναι «δημοκρατία» η ανισοβαρής ψήφος των εκλογικών συστημάτων ενισχυμένης αναλογικής;

Με τα μπόνους που βγάζουν κυβερνήσεις μειοψηφίας, με τους αποκλεισμούς των “μικρών” κομμάτων, επιφανών συνήθως πολιτικών, όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Παν. Λαφαζάνης, κ.ά. Η ανισοβαρής ψήφος που οδηγεί εκβιαστικά στην υποκλοπή της ψήφου, δηλαδή στο βιασμό της λαϊκής βούλησης. Κι όλα αυτά, χάρη της “κυβερνησιμότητας”. Αμφισβητούμενης εξ άλλου αποτελεσματικότητας, αλλά βεβαίας υπόθαλψης της αυταρχικότητας της εξουσίας.

Ικανός ηγέτης είναι εκείνος που μπορεί να πείσει τους πλειοψηφούντες αντιπάλους του.

Είναι εκείνος που δεν κληρονομεί, αλλά δημιουργεί. Είναι εκείνος που δεν πειθαναγκάζει επειδή είναι ο «αρχηγός» (συνήθως εκ κληρονομικής διαδοχής), αλλά είναι ο ηγέτης που πείθει με επιχειρήματα και πράξεις· που εμπνέει! Ο ηγέτης που δέχεται την καλόπιστη κριτική και τις αντιπροτάσεις. Ενδεχομένως δε τις υιοθετεί, έστω εν μέρει, ή τις απορρίπτει επιχειρηματολογώντας αξιόπιστα.

Και βέβαια, για να ξαναγυρίσουμε στο λαό, στον «κυρίαρχο», για να έχουμε πραγματική δημοκρατία, ο πολίτης, ο κάθε πολίτης πρέπει να έχει εκπαιδευτεί, να έχει ασκηθεί, για να έχει γνώμη δική του. Αλλά, για να υπάρχει υπεύθυνη γνώμη, πρέπει να υπάρχει γνώση. Όχι προκατάληψη.

Μόνο τότε, και στο βαθμό της γνώσης και της αντίληψης και της απελευθέρωσης από τις υλικές εξαρτήσεις και τις ψυχολογικές προκαταλήψεις, θα έχουμε αληθή δημοκρατία!

Μέχρι τότε θα έχουμε ψευδαισθήσεις. Θα έχουμε πάθη, θα έχουμε εξαρτήσεις εις βάρος μας. Εις βάρος όλων και προς όφελος ολίγων.

Θα μας εξαπατούν και θα αυταπατώμεθα. Γιατί «δημοκρατία» δεν είναι μόνο η «ελευθερία λόγου» ενίοτε ανερμάτιστου ή υβριστικού και προσβλητικού. Είναι η ελευθερία επιλογών μετά λόγου γνώσεως και σεβασμού των άλλων.

Ο αείμνηστος πρύτανης των Συνταγματολόγων Ν.Ν. Σαρίπολος, είχε πει και γράψει εισαγωγικά, στο τρίτομο έργο του: “Τα Συντάγματα δεν είναι μόνο δια τους νομικούς· είναι δια τους λαούς”. Και, παραφράζοντάς τον, επιτρέψτε μου να πω: Η πολιτική δεν είναι μόνον για τους πολιτικούς· είναι κυρίως για τους λαούς.

 

Κώστας Βενετσάνος

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 102 guests και κανένα μέλος