Θα μπορούσε να’ταν ρητό, συνοδευτικό αυτού του άρθρου οι σχολιαστικές παρατηρήσεις του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, πάνω στην «αξιοπιστία» των Ηγεμόνων, των αρχών και των... υποκοριστικών τους: Έλεγε ο Μακιαβέλλι, πριν από μισή χιλιετία, «... στην εποχή μας, οι ηγεμόνες που κατάφεραν μεγάλα πράγματα δεν έδωσαν σημασία στην αξιοπιστία, γνωρίζοντας πως να εξαπατούν με δόλια μέσα, τα μυαλά των ανθρώπων»· και ο Μ. Ναπολέων παρατηρούσε πριν από 200 χρόνια, επ αυτού: «Σπουδαία τέχνη που χρεάζεται να βελτιωθεί κι άλλο».1 Και συμπλήρωνα, ως επιμελητής της σχετικής έκδοσης: «Η τέχνη αυτή βελτιώνεται στην εποχή μας ιδιαίτερα με την “επικοινωνία”».

Απαιτείται μήπως περαιτέρω ανάλυση, διευκρίνιση;

«Ανθρωπιστική βοήθεια» ονομάζεται συνήθως η ανάμειξη στα εσωτερικά πράγματα ξένης χώρας, ή και η εισβολή ακόμη, όπως στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία.

για να την διαλύσουν, ή στην Ουκρανία για να χτυπήσουν το «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας, και όλως προσφάτως την Λευκορωσία, από «δημοκρατική ευαισθησία» επιβάλλοντας πάραυτα κυρώσεις, ενώ διστάζουν να χρησιμοποιήσουν ακόμη και τον όρο «κυρώσεις», για τις επιθετικές, προκλητικές και εχθρικές ενέργειες, με αρπακτικές διαθέσεις της Τουρκίας έναντι της Ελλάδος, της Κύπρου της Συρίας, της Αρμενίας,... γιατί υπάρχουν βλέπεις «μεγάλα οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα» κάποιων μεγάλων και ισχυρών ή και μικρότερων χωρών, έναντι της νεο-Οθωμανικής Τουρκίας.

Μήπως ξεχάσατε τους «προληπτικούς» πολέμους, τις «έξυπνες βόμβες»; Προσφάτως ανακαλύψαμε και τους «έξυπνους κάδους απορριμμάτων»!...

Από εξυπνάδες, άλλο τίποτα! Από ευθυκρισία, αξιοπιστία και νομιμότητα χολένουμε με πολλαπλά θανατηφόρα κρούσματα διεθνώς, καθιστώντας τη νομιμότητα των ταγών (ευνόητες και παρήγορες οι εξαιρέσεις), το «κράτος δικαίου» και την δημοκρατία... πολυσυμπτωματικά τραγικά «ανέκδοτα»; αφού στις παρακαταθήκες που κατέλειπε στους επιγόνους του ο Ναπολέων καυχάται, όταν αναφέρεται σε μεθόδους εξαπάτησης του λαού, με αμφίσιμες έννοιες και ελκυστικές λέξεις, πως αυτός εφηύρε λέξεις όπως «φιλελεύθερος», «ελευθερία» κ.λπ.

«Μίλα τους για ελευθερία», λέει, «για να τους κάνεις υποτελείς».!

Αλλά, μια και αναφερθήκαμε στο Μακιαβέλλι, που πολλοί εμίσησαν – ακόμη κι αν δεν τον έχουν διαβάσει – συγχέοντάς τον με τον ηισουϊτικό «μακιαβελισμό» και το απόφθεγμά τους, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», αλλά εφαρμόζουν πιστά και κακέκτυπα τα υβριστικότερα των παραδειγμάτων του, έτσι που από τέτοιους... μακιαβελλιστές θα φοβότανε και ο ίδιος ο Μακιαβέλλι!

Όμως, όπως προείπαμε ο Ν. Μακιαβέλλι έζησε και έγραψε σε μια εποχή που ενώ το πνεύμα και οι τέχνες οριοθετούσαν την αυγή της αναγέννησης, η πολιτική και η γεωστρατική βρισκόταν σε βαθύ σκοτεινό και βάρβαρο μεσαίωνα. Πράγμα που τολμώ να πω, με μικρούς ενδοιασμούς, ακόμα και για την εποχή μας»!2

Γιατί, αυτός ο «πραγματισμός» του Ν.Μ., η πολιτική στην πράξη, «πέραν του καλού και του κακού»3, έχει περάσει στην εποχή μας ως RealPolitik και ως «εκλεπτισμένη» μορφή της βαρβαρότητας».

Για ποια «δημοκρατία» μιλάμε, όταν μετατρέψαμε έναν προαιώνιο δημοκρατικό θεσμό συμμετοχής του συντεταγμένου και οργανωμένου λαού, του Δήμου, σ’ έναν αντπροσωπευτικό θεσμοποιημένο φορέα “επιλεγμένων” αντιπροσώπων των... «αντιπροσώπων» που δεν αντιπροσωπεύουν αλλά αντιποιούνται τον Λαό, προκειμένου να.... «διαβουλευθούν» σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του «κυβερνήτη» που είναι ο μοναδικός αλάνθαστος!

Για ποια «δημοκρατία» και ποιο «κράτος δικαίου» μιλάμε όταν με χειρόγραφη τροπολογία, της τελευταίας στιγμής, σε άσχετο σχέδιο νόμου, χωρίς αιτιολογική έκθεση, χωρίς εισήγηση και χωρίς αντίλογο, παύουν οι ποινικές και πειθαρχικές κυρώσεις αιρετών αυτοδιοικητικών και υπαλλήλων! (κοίτα «Απ’ το καρφί στο πέταλο» σελ. 9). Έχει συμβεί προεκλογικά και επί Βάσως Παπανδρέου, του ΠΑΣΟΚ.

Γιατί αλήθεια, χάριν της συνταγματικής ισότητας να μην πάψουν και οι «κυρώσεις» και τα πρόστιμα για τις ...τροχαίες παραβάσεις, τις πολεοδομικές, τις φορολογικές των πολιτών, ακόμη και των βαρυποινιτών, ή των προσφάτως καταδικασθέντων «χρυσαυγιτών»!

Προς θεού, δεν προτείνω κάτι τέτοιο, αλλά γιατί αυτές οι εξαιρέσεις υπέρ των αιρετών που αυθαιρετούν συχνότατα, όσοι αυθαιρετούν, και είναι πολλοί, όπως αποδεικνύεται από τις ετήσιες εκθέσεις του «Συνηγόρου του Πολίτη» κι όπως γνωρίζουμε και εξ ιδίας αντίληψεως ο καθένας μας.

Υπενθυμίζουμε απλώς ότι οι ποινές έχουν σωφρονιστικό και παραδειγματικό χαρακτήρα με στόχο την αποτροπή της παρανομίας. Κι όταν κατά καιρούς χαρίζονται και παύουν οι διώξεις υποθάλπουν και καλλιεργούν την παρανομία και την αυθαιρεσία.

Όσον αφορά και πάλιν τη «δημοκρατία» την «αντιπροσωπευτική» του δυτικού τύπου, της κομματοκρατίας, εδώ «γελάνε και οι κότες» αν έχουνε μυαλό:

Η νομιμοποίηση της κλοπής και της υφαρπαγής της ψήφου του λαού, και η ανισοποίησή της, με τα εκλογικά τερτίπια, τη δόλια εξαπάτηση και τον έμμεσο εκβιασμό διπολοποίησης, εκτός των πολλών άλλων, «εξυπηρετήσεων», υποσχέσεων, «πλήσεως εγκεφάλου· και σήψης και αλλοίωσης των συνειδήσεων.

Να υποσημειώσουμε πως και η λέξη μόνο «νομιμοποιώ» ετοιμολογικά σημαίνει, καθιστώ (κά)τι νόμιμο – ποιώ νόμιμο κάτι που αμφισβητείται η νομιμότητά του ή είναι παράνομο!

Ναι, αλλά όταν έτσι προσβάλλεται και βιάζεται η δημοκρατία, αυτό αποτελεί ύβρι. Και την ύβρι ακολουθεί το «άγος». Και τέτοιο άγος είναι και ο εθνικοσοσιαλισμός ή ΝΑΖΙσμός.


1. Ν.Μακιαβέλλι: «Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ» με σχόλια του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, εκδόσεις ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΣ, 2017 κεφ. 18, σελ. 272, 273.

2. Ως άνω, «Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ» πρόλογος του εκδότη, σελ. 15-21

3. Ως άνω· επίσης, Θ. Γεωργίου, καθ. Πολιτικής φιλοσοφίας, σελ. 50 επικαλούμενος τον Benedetto Croce και το σύγγραμά του, “Elementi di politica”.

 

Αφήστε σχόλιο...

Προσεχή Γεγονότα

Καμία εκδήλωση

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 219 guests και κανένα μέλος