Η επίθεση με τσεκούρι ενός μαινόμενου ανθρώπου, μέσης ηλικίας, στους υπαλλήλους της εφορίας Κοζάνης, «τι Κοζάνη, τι Λοζάνη», την περασμένη Δευτέρα, σας έγινε γνωστή ως σκηνικό δράσης «σχιζοφρενούς 45χρονου» και «ηρωϊκής» σωτήριας επέμβασης του διευθυντή της Δ.Ο.Υ., (με τ’ όνομά του) ενός συμβασιούχου, (χωρίς το όνομά του) και των αστυνομικών που κατέφθασαν – όπως στις ταινίες – «κατόπιν εορτής» - να του περάσουν τις χειροπέδες.

Η πράξη, βεβαίως, αποτρόπαιη, αδικαιολόγητη – αλλά αιτιολογίσιμη – άξια διερεύνησης και κοινωνικής κυρίως, επιστημονικής ανάλυσης. Τα κρατικά και ιδιωτικά ΜΜΕ, την παρουσίασαν, ως συνήθως, ως «είδηση» του αστυνομικού ρεπορτάζ – τροφή στα αιμοδιψή άγρια ένστικτα του κοινού του... Κολοσσαίου της ρωμαϊκής εποχής! Κατά τα άλλα – χάριν της «προστασίας των προσωπικών δεδομένων» - ο 45χρονος, ο 56χρονος,, η 47χρονη, ... ο διευθυντής της Δ.Ο.Υ. κ. Γιαν. Π. (με τ’ όνομά του).

Ας ξεκινήσουμε από το «επουσιώδες»: Δεν κατάλαβα υπό ποία έννοια για την προστασία των προσωπικών δεδομένων όλοι οι μη αξιωματούχοι ή μη διακεκριμένοι πολίτες απώλεσαν την ταυτότητά τους, το διακριτό ονοματεπώνυμό τους και κατετάγησαν στην «διακριτή» ομάδα της ηλικίας τους! Το υποκριτικό αντιρατσιστικό πάθος των Βορειο-Ευρωπαίων, που για να εξιλεωθούν «κατήργησαν» τις φυλετικές, θρησκευτικές κ.λπ. διακρίσεις και τις αντικατέστησαν με την ηλικιακή, με εξαίρεση των «επωνύμων», των διακεκριμένων, των διακριτών, των διαπρεπών, των εκλεκτών!

Δεν είδα τον Δ. Παπαγγελόπουλο, να τον αποκαλούν ο ...65χρονος, ούτε τον Κυρ. Μητσοτάκη, ή τον Αλ. Τσίπρα, «ο ...52χρονος πρωθυπουργός, ή ο 46χρονος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης...

...Εκ περιστάσεως

Πάμε τώρα στο ουσιώδες. Το ουσιοδέστατον! Πρώτα- πρώτα, ο χαρακτηρισμός «σχιζοφρενής» από τον... “ψυχίατρο” δημοσιογράφο, είναι πολύ εύκολος για να λέγεται στο καφενείο, ή για να τυλίγουν κάποιον ενοχλητικό αντιπαθή «σε μία κόλλα χαρτί», με απώτερο σκοπό να τον στείλουν στο ...Δαφνί, λόγω μνησίκακης αντεκδικήσεως κάποιου «αρχολίπαρου και σπουδαρχίδη» - κατά τον Αριστοφάνη και τον... Καρατζαφέρη ή τον βουλευτή τότε της Ν.Δ. και της ΔΗΑΝΑ, Στρατή Στρατήγη... προκειμένου να διατηρήσει ή να καταλάβει κάποιο «αρχίδιον» (μικρή αρχή) σύμφωνα με τον Κώστα Ζουράρι!

Παρακαλώ μην απορείτε και μην εκπλήσσεσθε: έχω στην διάθεσή μου τα σχετικά αποδεικτικά που έλαβαν χώρα στην... «Ιερουσαλήμ» με την συνδρομή ειδικού επιστήμονα (όχι ψυχιάτρου, ψυχαναλητή ή εγκληματολόγου) και εκπροσώπου υπηρεσίας που είναι επιφορτισμένη με την «προστασία» του πολίτη! (επίσης επιστήμονα)

Δεν αποκαλύπτω τα ονόματά τους γιατί υπό την επήρεια της σωκρατικής διδασκαλίας, ως νομοταγής πολίτης, δεν αποκαλύπτω «προσωπικά δεδομένα». Παρατηρώ πάντως, πώς μπορεί για πολλούς η Σοβιετική Ένωση να ήταν αντιπαθής, αλλά οι μέθοδοι που της καταμαρτυρούν, για πολλούς εξ αυτών είναι και συμπαθητικές και παραδειγματικές...

Πάμε στο τσεκούρι

Τα εργαλεία συχνά είναι τα πιο πρόχειρα όπλα και από τη χρήση τους αντιλαμβάνεσαι συχνά και την ιδιότητα του δράστη, αλλά και την κατηγορία του εγκλήματος.

Έτσι, το τσεκούρι προδίδει ξυλοκόπο ή γενικά αγρότη. Ο πρύτανης της εγκληματολογίας Κων/νος Γαρδίκας θα χαρακτήριζε την πράξη του δράστη ως έγκλημα θυμοειδούς, «εν βρασμώ ψυχής», το έγκλημα εκ περιστάσεως και ως προς την «προμελέτη» τίθεται ζήτημα βαθύτερης έρευνας. Κατά πόσον δηλαδή το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των αιτίων που προξένησαν την εγκληματική αντίδραση του δράστη, απετέλεσε το χρόνο προμελέτης και προπαρασκευής ή χρόνο διόγκωσης και αναπαραγωγής τους πάθους, ώστε να λάβει την απόφαση και να οπλισθεί με ότι πρόχειρο βρισκόταν πλησίον του: το τσεκούρι.

Εκείνο όμως που ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι η έρευνα των αιτίων που ώθησαν τον δράστη στην απόφαση και στην εκτέλεση της εκδικητικής – τιμωρητικής πράξης του, γιατί στο σχετικό video του κυκλώματος παρακολούθησης, ακούγεται να λέει: «τώρα σας άρεσε; Καλά να πάθετε!». Και η έρευνα αυτή πρέπει να οδηγήσει όχι στη λήψη μέτρων, να ψάχνουμε τις τσάντες και τις τσέπες όσων επισκέπτονται τις δημόσιες υπηρεσίες, που τους αρέσει συχνά να μετατρέπονται σε «αρχές» ή «αρχίδια» με εξουσίες και τα συναφή.

Είναι γνωστό, γνωστότατο στους παροικούντες την ...Ιερουσαλήμ, πως όταν επισκέπτεσαι κάποια δημόσια «αρχή» ή (...) πρέπει να οπλισθείς με τα χαμογελά σου, την ευπειθή και υποτελή ευγένειά σου, τις πιθανές γνωριμίες σου και πολύ συχνά όχι μόνον αυτά, για να κάνεις τη δουλειά σου. Αλλιώτικα, ούτε τη δουλειά σου θα κάνεις και μπορεί να σε βγάλουν και τρελό ή να σε τρελάνουν ή, στις περιπτώσεις αυτοκυριαρχίας, να θέσουν υπό δοκιμασία τα νεύρα σου και να στα τσιτώσουν.

Αν θέλετε παραδείγματα, ανατρέξτε στο προσωπικό σας αρχείο μνήμης και εμπειρίας!

Στις ...36 Φεβρουαρίου

Μου ήρθε τώρα στην αρχειακή μου μνήμη και χαμογελάω: Ένα πιστοποιητικό ζητούσε η καημενούλα και η υπάλληλος της έλεγε κατά τα ...κρατούντα: «ελάτε την άλλη Τετάρτη». Προστρέχει στο Δήμαρχο που περνούσε εκείνη την ώρα, και τον παρακαλεί να παρέμβει. Εκείνος ανένδοτος την παραπέμπει στην υπηρεσία!... Παρεμβαίνω, φιλικά και κατ’ ιδίαν:

- Καλά, γιατί δεν την εξυπηρετείς τη γυναίκα; Δεν είναι σπουδαίο.

- Δεν είσαι καλά (μου απαντά ο Δήμαρχος). Αν μπορούσα θα της έλεγα να ‘ρθει στις 36 Φεβρουαρίου (ευφυολόγημα). Ξέρεις τι πόλεμο μας έκανε αυτή στις εκλογές;!!

 

Ελληνικό κράτος, το μεγαλείο σου...

Ναι, αλλά κρέμεται και το τσεκούρι! Και μη στρουθοκαμηλίζουμε...

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 71 επισκέπτες και κανένα μέλος