Το άρθρο μου – πρόταση, για σύσταση Διαρκούς Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας καθώς και έκδοση ψηφίσματος – προειδοποίησης της Βουλής των Ελλήνων [αντίστοιχου της τουρκικής περί casus belli (αιτία πολέμου) σε περίπτωση επεκτάσεως  της αιγιαλίτιδας ζώνης μας στα 12 ν. μίλια, όπως το δικαιούμαστε, σύμφωνα με Διεθνές Δίκαιο], ψήφισμα λοιπόν πως κάθε παραβίαση του χερσαίου – εναέριου – θαλάσσιου και υποθαλάσσιου κυριαρχικού δικαιώματός μας, μετά από μία και μοναδική προειδοποίηση, θα πλήττεται» (7η, φ. 1120), η πρόταση αυτή επέδρασε σ’ έναν αριθμό αναγνωστών σκεπτικιστικά:

«Μα, αν ρίξουμε ένα αεροπλάνο ή βυθίσουμε ένα πλοίο που παραβιάζει κυριαρχικό μας χώρο, αυτό δεν θα οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο;».

Τί είναι το «θερμό επεισόδιο;» να το πούμε με δύο λέξεις: πολεμική δράση, πολεμική ενέργεια, εμπλοκή περιορισμένης εκτάσεως και χρονικής διάρκειας, χωρίς να έχουμε κήρυξη πολέμου. Αλλά να πούμε και το άλλο: «Με το να μην έχουμε πόλεμο, δεν σημαίνει ότι έχουμε και ειρήνη», όπως είχε πει ο Τρούμαν1, τον καιρό του ψυχρού πολέμου.

Αλλά αν και όταν επισυμβεί ένα θερμό επεισόδιο, ποιος θα ευθύνεται; 

Ποιος θα είναι ο δράστης και ποιος ο ηθικός αυτουργός και ο αντικειμενικά υπαίτιος;

Όταν έχω το σπίτι μου «περιφραγμένο» - οριοθετημένο κι έρχεται κάποιος και πηδάει απ’ τα κάγκελα τον προειδοποιώ να φύγει, διαφορετικά είμαι υποχρεωμένος να προστατέψω τον ιδιωτικό μου χώρο παντιοτρόπως.

Αν ο εισβολέας – ο αυθαιρέτως, παρανόμως και αυτοβούλως, βιαίως εισερχόμενος – αμφισβητεί την ιδιοκτησία μου και τα «χαρτιά μου», του λέω να πάει στα δικαστήρια, με το επιπλέον ερώτημα-επιχείρημα, γιατί δεν τ’ αμφισβητούσε τις προηγούμενες δεκαετίες.

Στην περίπτωση της Τουρκίας, από το 1923 που υπογράφηκε η διεθνής Συνθήκη της Λωζάνης, μέχρι τουλάχιστον τη δεκαετία του 1960, δεν γνωρίζω να υπήρξαν παραβιάσεις του εναέριου, χερσαίου και θαλάσσιου κυριαρχικού μας χώρου.

Επομένως η προειδοποίηση και η αποφασιστικότητα της δραστικής αντίδρασης σε κάθε παραβίαση και αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας μας, λειτουργεί αποτρεπτικά και άρα προς την ειρηνική επίλυση της όποιας διαφοράς προβάλλει η Τουρκία. Εκτός κι αν η Τουρκία επιζητεί οπωσδήποτε μια πολεμική σύρραξη, αποβλέποντας στην πιθανή ικανοποίηση παράλογων απαιτήσεών της και αναβίωση του οθωμανικού αρπακτικού «μεγαλείου» της, οπότε η πολεμική σύρραξη, καίτοι ανεπιθύμητη, καθίσταται αναπότρεπτη και επιβεβλημένη από το δίκαιο και την ιστορία μας.

Δεν μπορεί παρά να ισχύει το απόφθεγμα του Δημοσθένη: «πόλεμος ένδοξος, ειρήνης αισχράς αιρετώτερος»! (προτιμότερος).

Και σας το λέει αυτό ένας έμπρακτα ειρηνιστής με αγωνιστική συμμετοχή στις μαραθώνιες πορείες, ακόμα και τον καιρό που απαγορεύονταν και εδιώκοντο· τον καιρό του Λαμπράκη.

Σας τα λέει ένας άνθρωπος που έχει ζήσει τον πόλεμο και μάλιστα στην τρυφερή ηλικία των 6 ετών. Έχω ζήσει τον πόλεμο, την κατοχή, την πείνα και τις εκτελέσεις ακόμη, μπροστά μου. Τα Δεκεμβριανά – δέκα χρονών – στον Αγιο Παντελεήμονα μέσα στις μάχες και στις ύπουλες σφαίρες των ελεύθερων σκοπευτών (τσίφτιδες, τους έλεγαν). Έχω ζήσει έναν εμφύλιο... Αναφέρομαι σ’ αυτή την περίοδο γιατί «γλυκύ δ’ απείρω πόλεμος», κατά τον Πίνδαρο2. Στον άπειρο “παλικαρά”, στον αψύ, τον θερμόαιμο μπορεί να φαίνεται ο πόλεμος ελκυστικός, «γλυκύς», αλλά, όπως επισημαίνει κι ο Erich Maria Remarque, «ένα νοσοκομείο δείχνει τι είναι ο πόλεμος» (κι αυτό το έχω βιώσει, μ’ αδερφωμένους τους εχθρούς, Έλληνες και Ιταλούς, στα κρεβάτια του πόνου). Το νοσοκομείο και το πεδίο της μάχης προσθέτω, χωρίς να το ‘χω ζήσει προσωπικά.

Νομίζω ότι έδωσα τα «πιστοποιητικά» των ειρηνιστικών μου διαθέσεων.

ΔΕΝ θέλω πόλεμο!

Δεν θέλω πόλεμο, αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν θα θυσιάσω το Δίκαιο, την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό μου, προς χάριν μιας αισχράς ειρήνης, υποκύπτοντας «ρεαλιστικά» στις αξιώσεις των όποιων ισχυρών συμφερόντων, των όποιων άδικων αξιώσεων. Δεν θα θυσιάσω τον σεβασμό στην ιστορία μου, το σεβασμό στο αίμα των νεκρών ένδοξων, απώτερων και πρόσφατων, προγόνων μου, χάριν των ανύπαρκτων «αξιών» των δυτικών ιμπεριαλιστών σταυροφόρων και ανατολικών βάρβαρων και αδίστακτων πλιατσικολόγων.

Όλοι αυτοί, - όχι  Αμερικανοί, δυτικοευρωπαίοι και Τούρκοι – αλλά αμερικανικό, ευρωπαϊκό και ανατολίτικο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο έχουν μία και μοναδική αξία: τον πλουτισμό!

Τον πλουτισμό από την αρπαγή των κόπων των λαών, χάριν της απολαύσεως και της δυνάμεως και τη δύναμη, την ισχύ, χάριν του πλούτου.

Του άδικου πλούτου της αδίστακτης αρπαγής και της απάτης.

Δεν θα θυσιάσω τον αυτοσεβασμό μου, αφήνοντας παρακαταθήκη στα παιδιά μου το όνειδος της αισχράς ειρήνης, της υποταγής. Αφήνοντας στα παιδιά μου την ντροπή για τους γονείς τους, για τους άμεσους προγόνους τους.

Κλείνοντας θέλω να επισημάνω πως «ο πόλεμος (που είναι να γίνει) δεν αποφεύγεται· μόνο αναβάλλεται...»3, όπως συμπεραίνει ο Φλωρεντίνος πολιτικοφιλόσοφος Νικολλό Μακιαβέλλι, για να επισημάνει, σχολιάζοντάς τον ο Ναπολέων, πως είναι ένα συμπέρασμα βασικό για την πολεμική και πολιτικού του πορεία3. Kαι ήταν.

Είναι ανάγκη όμως να παρατηρήσω ότι στη σύγχρονη εποχή, «η τεχνολογία έκανε το τίμημα του πολέμου πολύ μεγάλο»4, όπως επισημαίνει ο μέχρι πρότινος Γενικός Διευθυντής Της Κομισιόν της Ε.Ε. Robert Cooper. Πράγμα που είχε παρατηρήσει πριν 2.400 χρόνια ο Θουκυδίδης: «...πόλεμος ουχ όπλων το πλέον, αλλά δαπάνης»!

Τον καιρό μάλιστα που το κόστος διεξαγωγής του ήταν πολύ μικρότερο.

Θα μου επιτρέψουν, φαντάζομαι οι αναγνώστες που μου κάνουν την τιμή να με διαβάζουν να προσθέσω και την προσωπική μου στρατηγική άποψη: Ο επιθετικός πόλεμος είναι η βίαιη επιβολή της, άδικης συνήθως, θέλησης του ισχυρότερου.

Η αντίσταση του αδυνάτου σ’ αυτόν τον πόλεμο είναι ο «ασύμμετρος πόλεμος» · η λεγόμενη «τρομοκρατία!» Ας το λάβουμε υπόψη μας. Ας το λάβουν υπόψη τους, αυτοί και οι πολίτες που τα δέχονται παθητικά ή και αρεστά. Αθώα είναι μόνο τα παιδιά! Κι εκείνοι που δεν συμμετέχουν δεν είναι αθώοι, φιλήσυχοι. Άχρηστοι5 είναι.


1. Χαρυ Τρούμαν, (1884-1972), πρόεδρος των ΗΠΑ, 1945-1953.
2. Πίνδαρος (5220438) Αρχαίος λυρικός ποιητής.
3. Ν. Μακιαβέλλι: Ο Ηγεμόνας, με σχόλια του Ναπολέοντα, εκδ. Σκαραβαίος, 2017, κεφ. 3, σελ. 90-91.
4. R. Cooper: Η Διάσπαση των Εθνών, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ, σελ. 32 κ.ε.
5. Θουκυδίδης: Επιτάφιος του Περικλέους.

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 108 επισκέπτες και κανένα μέλος