Η επικαιρότητα με αποπροσανατολίζει!

Θέλω ν’ ασχοληθώ με πολύ σοβαρότερα θέματα, θέματα του «σήμερα» και του «αύριο»: την πείνα, τη λειψυδρία, την ανισότητα, την αδικία, την αρπαγή που υποβιβάζει την ανθρωπότητα κάτω του κτήνους, τον άδικο πλούτο και την άδικη φτώχεια.

Για την κλιματολογική και την κοινωνική αλλαγή της άφρονης πλεονεξίας και της ατομικότητας, που οδηγεί την ανθρωπότητα στον μεσαιωνισμό και στον αφανισμό ενός θαυμαστού είδους – που αυτοκαταστρέφεται... μα δεν μ’ αφήνει η επικαιρότητα της πολιτικής βαρβαρότητας!

Ο άνθρωπος του τεχνολογικού θαύματος, της εκτόξευσης στο διάστημα του ηλιακού μας συστήματος και πέραν αυτού, και της διείσδυσης στο μεγαλείο του μικρόκοσμου της δομής της ύλης, να εκφράζεται με λόγο και με έργα και με συμπεριφορές Ερντογάν και Τραμπ! Kι όμως, αυτοί προβάλλονται. Η διάκριση της ασημαντότητας!

Κι ακόμα «μικρότερα» - μικροπρεπέστερα στα δικά μας, που δεν είναι μόνο «δικά μας»!

― Ο πολιτικός λόγος της «κοκορομαχίας», των ύβρεων του χουλιγκανισμού, της εχθρότητας και της διχόνοιας και της απρέπειας.

Ο λόγος των δικαστικών αλληλοκατηγοριών και της αποδόμησης του κύρους του λειτουργήματος. Δικαστικές ενέργειες και αποφάσεις που εκδίδονται «εν ονόματι του ελληνικού λαού» εναντίον των συμφερόντων του και ενάντια στο κοινό περί δικαίου αίσθημα.  

― Η πολιτειακή προβοκάτσια υπονόμευσης και διαστροφής του καθεστώτος, με την αποβολή του Προέδρου της Δημοκρατίας και την παρεμβολή πειθήνιων μεγαλόσχημων άηχων και παράτονων οργάνων που δεν ξέρεις “που θα σου βγει”... διότι τα όργανα ενίοτε μεταλλάσσονται σε ...οργανοπαίκτες!

Ας μείνουμε όμως πάλι στον αποπροσανατολισμό της εβδομάδας:

Πολλά κακά κι ένα καλό!

Ας αρχίσουμε από το καλό. Το BREXIT.

Ενας λαός, μια πρώην μεγάλη αυτοκρατορία - στην οποία ο ήλιος δεν έδυε ποτέ – ανέκτησε την ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ της. Δημοκρατικά, με αγώνα και αντιστάσεις στις πιέσεις και στην προπαγάνδα, στις ίντριγκες και τα δόλια τεχνάσματα.

Οι Άγγλοι ΕΣΠΑΣΑΝ τα δεσμά τους με την Ε.Ε.

Μ’ αυτήν την Ευρωπαϊκή Ενωση της Γερμανικής επικυριαρχίας. Αυτήν που είχε οραματιστεί το Γ’ Ράιχ του Χίτλερ. «... Οι ΝΑΖΙ, απέναντι στο δόγμα της τυπικής ισότητας των κρατών, αντέτειναν την εξουσία των φυλετικώς ανωτέρων(;) και αντί για την ελευθερία του εμπορίου, το συντονισμό των ευρωπαϊκών οικονομιών ως ενιαίας μονάδας, κάτω από τη γερμανική ηγεσία»1, βεβαίως. Το όνειρο των ΝΑΖΙ «φιλοτεχνείται» επί μισό αιώνα και πλέον, χωρίς τανκς, πυραύλους και δαπανηρά στρατεύματα, γιατί «η τεχνολογία έκανε το τίμημα του πολέμου πολύ μεγάλο»2 και «ευκολότερα υποτάσσεται ένας λαός, χάρη μιας “ιδεολογίας”» (π.χ. Ενωση των λαών της Ευρώπης) παρά με τη βία. Οι Άγγλοι «μυρίστηκαν» την πονηριά του γερμανικού κεφαλαίου και επέλεξαν εγκαίρως την ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΟΥΣ.

Οι Βορειοευρωπαίοι δεν πρόσεξαν καλά την παρατήρηση του Χένρι Κίσινγκερ: «Σ’ έναν κόσμο με εταίρους που είναι περίπου ισοδύναμοι, υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι για τη σταθερότητα. Ο ένας είναι η ηγεμονία και ο άλλος η ισορροπία»3. Οι υπέρμαχοι της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης επέλεξαν τον «εύκολο» δρόμο της «ηγεμονίας» του μορφώματος - Φρανγκενστάιν, μέσω της νομισματικής ενοποίησης (οικονομικός ασφυκτικός έλεγχος), με κατάληξη την Ομοσπονδιακή πολιτική ενοποίηση και τελικά στις ηγεμονικές επιδιώξεις της Γερμανίας, και όχι τη δύσκολη ισορροπία που ακολουθείτο πριν της Συνθήκη του Μάαστριχτ. Οι ηγεμονίες και οι αυτοκρατορίες δημιουργούν αντιπάθειες και εύλογες αντιστάσεις. Η Αγγλία δεν ήταν δυνατόν να υποταχθεί. Αντιστάθηκε, αντιτάχθηκε αρχικά στην ΟΝΕ και τελικά ανεξαρτητοποιήθηκε αποχωρώντας ολοκληρωτικά από την Ε.Ε.

Η Αγγλία νίκησε!

Νίκησε πάλι τους Γερμανούς, κι αυτή τη φορά μόνη. Vincere!
Και στα δικά μας.
 
Πάμε τώρα στα «κακά»
 

Αν θέλαμε μόνο να τ’ απαρριθμίσουμε, όχι και να τα σχολιάσουμε, μετά βεβαιότητος δεν θ’ αρκούσε η έκταση της σελίδας.

Ας περιοριστούμε λοιπόν σε ένα:

Η υπόθεση Novartis. Εκθέτει τους Δικαστικούς.
 
Το “σκάνδαλο” μετεβλήθη σε “σκευωρία”!
Ένα έγκλημα χωρίς «πτώμα» και θύτες!
 

Χωρίς θύτες, αλλά πολλούς κατηγορούμενους- μάρτυρες και μάρτυρες-κατήγορους.

Στα οικονομικά εγκλήματα καταδικάζεται συνήθως ο... καστανάς (που πουλάει χωρίς ταμειακή μηχανή). Αν είσαι τοκογλύφος Funds, ή κάτι τέτοιο, “χαίρονται” πολλοί για τη γνωριμία σφίγγοντάς σου το χέρι! Μου θυμίζει εκείνο που είχε πει ο Ζαν Ροστάν4: «Όταν σκοτώνεις έναν άνθρωπο είσαι δολοφόνος, όταν σκοτώνεις εκατομμύρια είσαι κατακτητής».

Εκείνο που μετά βεβαιότητος μπορούμε να αισθανθούμε είναι ότι το δικαστικό σώμα έχει προσβληθεί από... κορωναϊό!

Όταν μιλούσα ή σκεπτόμουνα για δικαστικούς λειτουργούς είχα στο μυαλό μου Τερτσέτηδες και Πολυζωίδηδες και Σαρτζετάκηδες. Από τον καιρό του Κων/νου Κόλλια, εισαγγελέα του Αρείου Πάγου που ανέλαβε πρωθυπουργός της χούντας των Συνταγματαρχών, η πίστη στους λειτουργούς άρχισε να κλονίζεται. Δεν ήταν εξάλλου ούτε ο μόνος, ούτε ο πρώτος...

Τώρα, έχουμε σωρεία ανώτερων και ανώτατων δικαστικών λειτουργών να βάλλουν κατά του πρ. Υπουργού Δικαιοσύνης και επίσης ανώτατου Δικαστικού Δημ. Παπαγγελόπουλου. Και αντίστοιχα εκείνου πατά των άλλων.

Δεν περιμένετε βεβαίως, να εκδόσω εγώ «δικαστική απόφαση»! Εκ των πρωτέρων όμως δηλώνω ότι θα αμφιβάλλω για το ακριβοδίκαιο οποιασδήποτε απόφασης, διότι κλονίστηκε η εμπιστοσύνη μου προς το δικαστικό σώμα, γενικά.

Του λοιπού θα «δικάζω» ποιος μου φαίνεται δίκαιος δικαστής και ποιος όχι. Κι αυτό δεν είναι καθόλου καλό σημάδι για το κυριότερο βάθρο της δημοκρατίας. Κι όταν όλα τα βάθρα είναι σαθρά, όλο το οικοδόμημα καταρρέει. Πώς το λέω αυτό; Είναι βαρύ!

Όταν έχω δικαστικούς να κατηγορούν μ’ αυτόν τον τρόπο, τώρα, δικαστικούς και όχι τον καιρό της διάπραξης του εγκλήματος της παρέμβασης στο έργο τους και ο αντίποδας να κατηγορεί τους πρώτους, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Ή ότι οι κατηγορίες ευσταθούν οπότε «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» ή πρόκειται για συκοφαντίες και πολιτικές σκοπιμότητες, όπως ισχυρίζεται η άλλη πλευρά, οπότε πάλι κάτι όζει στο δικαστικό σώμα. Ή έχουμε προσπάθεια παρέμβασης στην έκβαση δίκαιης δίκης, ή έχουμε κοινή συκοφαντία από δικαστικούς για οποιοδήποτε λόγο, προς αλλήλους, μέρος του δικαστικού σώματος έστω, σαπίζει. Όπως και να ’χει οφείλει το δικαστικό σώμα, πρωτίστως, να επιδιώξει με θάρρος, ν’ αυτοκαθαρθεί και η πολιτεία ν’ αναδιαρθρώσει θεσμικά τη δικαιοσύνη και να την αναστηλώσει.

Υπάρχει ακόμη το τρομακτικό θέμα του μεταναστευτικού και προσφυγικού, που δεν είναι μόνο ανθρωπιστικό (είναι), αλλά είναι κυρίως ΕΘΝΙΚΟ και ευρύτερα πολιτισμικό, αν η Ευρώπη θέλει να φέρει ένα φύλο συκής αιδημοσύνης και “αξιών»! Αλλά στο προσεχές.

Κώστας Βενετσάνος

 


1. Μαρκ Μαζόουερ (Σύγχρονος Αμερικανός καθηγητής) «Σκοτεινή Ήπειρος», τόμος 1, σελ. 14.
2. R. Cooper: «Η Διάσπαση των Εθνών», σελ. 33.
3. Henry Kissinger, στη Σύνοδο με θέμα, «Η Βρετανία στον κόσμο», 29/3/1995.
4. Jean Rostand (1894-1977( Γάλλος επιστήμονας Βιολόγος και φιλόσοφος.

 

 

 
Αφήστε σχόλιο...

Προσεχή Γεγονότα

Καμία εκδήλωση

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 406 επισκέπτες και κανένα μέλος