Θα ήτο άγος. Αλλά έτσι όπως άκουγα, το πρωί της περασμένης Πέμπτης, τον Άρη Πορτοσάλτε να κορυβαντιά «βγήκαμε στις αγορές», είχα την φρίττουσα αίσθηση ότι θα τον υποστώ να απαγγέλει τους στίχους με τους οποίους ο άρχοντας ποιητής Άγγελος Σικελιανός αποχαιρέτησε τον Κωστή Παλαμά:
Ηχήστε οι σάλπιγγες...Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα, πέρα ως πέρα...
Βογγήστε, τύμπανα πολέμου...Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα!
 
Ο Αντωνάκης του Χάρβαρντ έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι είναι πανεύκολο να παραμυθιάσεις τους Έλληνες. Εμείς οι ίδιοι του έχουμε χαρίσει αυτήν την πεποίθηση. Άλλωστε δικαιολογείται να σκέφτεται ότι εξαπατηθήκαμε πανεύκολα, ακόμα κι από εκείνον τον υδροκέφαλο συμφοιτητή και συγκάτοικό του στο Χάρβαρντ.
 
Το άλλοθι γιά να δεθούμε πισθάγκωνα με τα μνημόνια ήταν ότι το δημόσιο χρέος μας ήταν πριν τέσσερα χρόνια στο 120% επί του Α.Ε.Π. Τότε οι αγορές και οι οίκοι ανοχής, που αυτοβαπτίσθηκαν «οίκοι αξιολόγησης», συνέπλευσαν με την διεθνή παλιοπαρέα των μεγαλοτραπεζιτών γιά να καταναυμαχήσουν την Ελλάδα, αφού πρώτα ελέω απίστευτης μωρίας τινών εξ ημών είχαν βάλει καπετάνιο στο τιμόνι της χώρας μας κάποιον μούτσο του χεριού και του ποδιού τους, που ούτε γιά φασίνα στο κατάστρωμα δεν κάνει το παιντί.
 
Σήμερα που το δημόσιο χρέος μας λόγω του συνεχούς μεθοδευμένου δανεισμού και της ωσαύτως μεθοδευμένης ύφεσης έχει εκτιναχθεί στο 180% επί του Α.Ε.Π., σήμερα οι «αγορές» μάς αξιολογούν ως αξιόχρεους και μας δανείζουν μέσω ομολογιακού δανεισμού, με τοκογλυφικό επιτόκιο που αγγίζει το 5%. Εύγε μας λοιπόν και ζήτω μας, βγήκαμε στις «αγορές», ούτως ή άλλως «αγοραίες» του πεζοδρομίου έχουμε καταντήσει, εκπορνευόμενοι από «θεσμικές» εταίρες του σαλονιού.
 
«Σώζουμε» την Ελλάδα μωρέ! Με το 40% των Ελλήνων σε ανεργία και ημιαπασχόληση, με παραγωγικές επενδύσεις στο μηδέν, με τα νιάτα να ξενιτεύονται πανικόβλητα και τα γηρατιά ν’ αργοπεθαίνουν με συντάξεις ατιμωτικές και δημόσια υγεία τιμωρητική, «σώζουμε» την Ελλάδα με τον βρόγχο του αέναου δανεισμού και τις αμύθητες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας ανέγγιχτες, να τις βρουν «παρθένες» οι κατακτητές μας, όποτε αποφασίσουν να τις γλεντήσουν. Σιχαίνομαι να τους βλέπω στο «γυαλί», σιχαίνομαι να τους ακούω, σιχαίνομαι και που γράφω γιά μορφές ξερασμένες από την Κόλαση του Δάντη, ωσάν εκείνη την «κυρία» βουλευτή, που φύτρωσε εκει που έκαναν «πιπί» οι αληθινές κυρίες και δήλωνε με στόμφο ότι: «τα δύο κορυφαία ζητήματα που πρέπει να προτάξουμε ως χώρα αυτή τη στιγμή, είναι η έξοδός μας στις αγορές και η Χρυσή Αυγή».
 
Δεν θέλω να μιλώ άλλο γιά δαύτους. Θα σας μιλήσω γιά τον Λευκαδίτη αρχοντάνθρωπο Άγγελο Σικελιανό, που τον ανέφερα στην αρχή του κειμένου μου. Έτσι, γιά να θυμηθούμε από ποιούς Έλληνες καταγόμαστε και τους προσβάλλουμε με την κατάντια μας. Θα σας πάω λίγο πίσω στον χρόνο, στο 1930. Ο Σικελιανός, φτασμένος, καταξιωμένος ποιητής στα 46 του, επισκεπτόταν κάθε μέρα την νεαρή ποιήτρια φίλη του Μαρία Πολυδούρη, που αργόσβηνε από φυματίωση στο «Σωτηρία».
-Μαράκι, τι θες να σου φέρω αύριο; Πες μου, ότι θέλεις.
-Δεν θέλω να μου φέρεις τίποτα Άγγελε. Θέλω να βγω, να βγω έξω, να δω τον κόσμο έξω, ν’ ανασάνω καθαρό αέρα.
-Εντάξει, θα έρθω αύριο να σε πάρω, να πάμε όπου θέλεις.
 
Στα ματάκια της σπίθισε μιά στιγμή η λαχτάρα κι ύστερα τα σκέπασε πάλι η μελαγχολία. Του χαμογέλασε θλιμμένα.
-Ωραίε τρελλέ, δεν θα μ’ αφήσουν.
-Δεν θα τους ρωτήσουμε. Θα έρθω και θα σε κλέψω.
Έκανε να γελάσει και την έπιασε ο βήχας. Κάθισε κείνος στο κρεβάτι, την πήρε στην αγκαλιά του και της χάϊδευε τα μαλλιά.
-Μη, σε παρακαλώ, μη, θα σε κολλήσω, μη με πλησιάζεις.
-Εσύ να σκέφτεσαι που θέλεις να σε πάω. Αλήθεια, που θέλεις να πάμε;
-Θέλω να δω τη θάλασσα Άγγελε, θέλω να τη μυρίσω, να την αγγίξω, να... ω έλα τώρα, τι με κάνεις κι ονειρεύομαι; αφού δεν θα μ’ αφήσουν.
Τη φίλησε στο μέτωπο και σηκώθηκε.
-Θάλασσα λοιπόν. Ξεκουράσου τώρα Μαράκι. Θα κάνουμε μεγάλη βόλτα αύριο.
 
Έκλεισε την πόρτα πίσω του κι άφησε τα δάκρυά του να κυλήσουν. Θα την έχανε σύντομα, το ήξερε, κι ας της έλεγε πειραχτικά ότι θα ζήσει πολλά χρόνια ακόμα ...γιά να την «βασανίζει» απαγγέλοντάς της τα καινούργια του ποιήματα. Η αυριανή μέρα έπρεπε να της μείνει αξέχαστη, γιά να την πάρει μαζί της στο μεγάλο ταξίδι.
 
Έψαξε και της αγόρασε, αυτό που του φάνηκε το πιό όμορφο φόρεμα της Αθήνας. Νοίκιασε την πιό όμορφη άμαξα με δυό άλογα ολόλευκα, φόρεσε λευκό κοστούμι, διάλεξε 27 λευκά τριαντάφυλλα –ήταν τ’ αγαπημένο χρώμα της- και καταμεσίς ένα κατακόκκινο, στα 28 της έφυγε η Μαρία. Και το επόμενο πρωί ο Άγγελος Σικελιανός σήκωσε την Μαρία Πολυδούρη στα χέρια του, την ανέβασε στην άμαξα κι οδηγώντας ο ίδιος, πέρασε με γρήγορο καλπασμό την πύλη του «Σωτηρία», αφήνοντας πίσω τούς έξαλλους γιατρούς να φωνάζουν ότι θα καλέσουν την αστυνομία.
 
Φάληρο. Της μιλούσε ακατάπαυστα, την έκανε να γελάει, την πείραζε, την κρατούσε στην αγκαλιά του, την κρατούσε ζωντανή. Ώρες ατέλειωτες, πικνίκ με τα πόδια στο νερό κι ύστερα το σούρουπο, στο Τροκαντερό, δείπνο στο φως των κεριών και βιολιά. Επέμενε να χορέψουν βαλς και κρεμόταν πάνω του τ’ αδύναμο κορμάκι, αν την άφηνε θα σωριαζόταν η Μαρία, αλλά γελούσε, γελούσε...Γελούσε μέχρι που έφτασαν νυχτιάτικα στο νοσοκομείο, γελούσε μέχρι που την ξάπλωσε στο κρεβάτι της και την καληνύχτισε μ’ ένα φιλί.
-Ήταν η πιό όμορφη βόλτα της ζωής μου τρελλέ μου πρίγκηπα, σ’ ευχαριστώ.
-Κι εγώ σ’ ευχαριστώ ωραία μου κυρία, φεύγω τώρα πρίν με δολοφονήσουν οι γιατροί σου, η επόμενη βόλτα μας θα είναι στην Κηφισιά.
 
Η επόμενη βόλτα της Μαρίας Πολυδούρη, λίγες μέρες μετά, ήταν στη γειτονιά των αγγέλων. Και λίγο πριν φύγει έγραφε...
Ω, χαμηλώστε αυτό το φως!
Στη νύχτα τι ωφελάει;
Πέρασε η μέρα. Φτάνει πιά!
Ποιός ξέρει ο ύπνος μου κρυφός
Αν κάπου εδώ φυλάει.
...................................................
Πάρτε το φως.Είναι η στιγμή!
Τη θέλω όλη δική μου.
Είναι η στιγμή να κοιμηθώ.
Πάρτε το φως! Με τυραννεί.
Μου αρνιέται την ψυχή μου.
 
Είτε μας αρέσει, είτε όχι, τέτοιους ανθρώπους έχουμε στα γονίδιά μας, τέτοιους ανθρώπους κουβαλάμε στην ψυχή μας, θαμμένους κάτω από τις πολύτιμες πενταροδεκάρες της εξαγοράς μας, πικραμένους γιά την κατάντια μας. Είναι ζωή αυτό που ζούμε ορέ; Ξεφτίλα είναι, συνέλθετε.
 

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 58 guests και κανένα μέλος