«Καλά τα λες», μου λένε, καθ’ όλα καλοπροαίρετοι αναγνώστες. «Ποιοι φταίνε πρώτοι», τι φταίει, «τις πταίει», «αλλά, τώρα, εκεί που φτάσαμε, τι να κάναμε, να πτωχεύαμε»;

Αρα, σωστά έπραξε ο Πρωθυπουργός και μας έβαλε σε τριπλή επιτήρηση, βγαίνει αβίαστα – αβασάνιστα, λέω – το συμπέρασμα.

Σωστά ελήφθησαν, έγιναν αποδεκτά ορθότερα, τα σκληρά μέτρα, για τις περικοπές των αμοιβών των εργαζομένων, για τις απολύσεις, για την αύξηση της φορολογίας, για το άγριο κυνήγι όσων μπορούμε ν’ αρπάξουμε, για το ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό κλπ.

Σωστά, τα αποδέχεται – σύμφωνα με τις κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις – η πλειοψηφία του τρομοκρατημένου ελληνικού λαού.

Σωστά, και αποδοτικά το πράξαμε, όπως αποδείχτηκε, αφού κάναμε και κάνουμε επί 8 μήνες «πλύση εγκεφάλου», μέσω των Μαζικών Μέσων Επηρεασμού (ΜΜΕ) της κοινής γνώμης.

Το ερώτημα, λοιπόν, που πρέπει ν’ απαντηθεί είναι:

Τι να κάναμε;

 

Η Δύναμη του Ανίσχυρου

 

Όταν το δημόσιο χρέος υπερβαίνει σήμερα τα 320 δισεκατομμύρια € και σε 3 χρόνια θα πλησιάζει τα 450 δις, με Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας, σύμφωνα με το ΔΝΤ, 338,25 δις δολάρια, ήτοι 260,20 δις ευρώ, περίπου (το 2009), πρέπει ν’ αντιληφθούμε ότι η χώρα τελεί ουσιαστικά υπό δουλεία των «αγορών», δηλαδή των τοκογλύφων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Πρώτιστο μέλημα και χρέος είναι η αποτίναξη αυτού του δυσβάστακτου βάρους (άχθους) η σεισάχθεια.

Γι’ αυτό είχα γράψει πριν δύο χρόνια, «πρόσω ολοταχώς προς τον …Σόλωνα!

Για όσους με παρακολουθούν, έχω ασχοληθεί με το θέμα επανειλημμένα τα τρία τελευταία χρόνια1.

Τα μέτρα που έπρεπε να λάβουμε είναι και βραχυπρόθεσμα και μεσο-μακρυπρόθεσμα.

Για να λάβεις όμως τέτοια μέτρα – που δεν υπαγορεύονται από κανέναν ξένο παράγοντα, γιατί εδώ διακυβεύεται η εθνική κυριαρχία και η ανεξαρτησία της χώρας – πρέπει να διαθέτεις ευρεία και πολυσύνθετη φιλοσοφική σκέψη, τόλμη και αποφασιστικότητα.

Αποφασιστικότητα όχι έναντι των πολιτών – υπηκόων, αλλά κυρίως έναντι του εξωτερικού εχθρού. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Εχουμε πόλεμο! Πόλεμο οικονομικό.

Και στον πόλεμο, συχνά οι Ελληνες έχουν αποδείξει ότι δεν νικά πάντα ο δυνατότερος, αλλά εκείνος που ενεργεί μεθοδικά. Με συλλογικό πνεύμα, με αυτοθυσία, με τόλμη και αποφασιστικότητα.

Αυτή είναι η δύναμη του «ανίσχυρου». Στο κάτω κάτω τι έχει να χάσει, εκτός από την ενδοτικότητά του, που ανοίγει την όρεξη και την απληστία των δυναστών τους.

Αμα διογκώνεται συνέχεια το χρέος μας κι αποστραγγίζουμε συνέχεια το λαό μας, τις παραγωγικές μας μονάδες και αφυδατώνουμε και απισχνάζουμε τις καταναλωτικές μας δυνατότητες, σ’ έναν αέναο κύκλο επιδείνωσης, στο τέλος τι θα πάρουν; Το 37% των απαιτήσεών τους που πήραν στην Αργεντινή; Αυτό προτιμάνε; Όχι, βέβαια:

Αυτό τους το λές τώρα.

 

Βραχυπρόθεσμα μέτρα

 

Τους λές:

― Αναστέλλω τις πληρωμές. Επανδιαπραγματεύομαι τους επαχθείς και τοκογλυφικούς τόκους στο 1%, μέχρι 2 το πολύ.

― Αναστέλλω τις δεσμεύσεις μου από ορισμένα άρθρα της Συνθήκης του Μάαστριχτ και της Λισσαβόνας.

Σέβομαι τους διεθνείς κανόνες, αλλά πρώτος νόμος είναι η σωτηρία του λαού και της πατρίδας. Salus populus suprema lex esto, που έλεγαν οι Λατίνοι. Και δεν το αναφέρω τυχαία ή για εντυπωσιασμό.

― Στο προσχέδιο του ευρωπαϊκού Συντάγματος, αναφέρονταν στις αρχές του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού (και του χριστιανικού) ως βάση των πολιτιστικών αρχών της Ευρώπης.

― τους ξεκαθαρίζω να ξεχάσουν τις ορέξεις τους για τα νησιά μας και τις παντοειδείς πλουτοπαραγωγικές μας πηγές.

― Απαιτώ την εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους και των χρεών τους προς την Ελλάδα (π.χ. αποπληρωμή του κατοχικού δανείου της Γερμανίας).

― Τους υπενθυμίζω ότι συνυπεύθυνοι για τη σημερινή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας είναι κι εκείνοι που απαιτούν και απειλούν.

― Τους επισημαίνω ότι οικονομικός καταποντισμός ή άλλη περιπέτεια της Ελλάδας θα συνεπιφέρει σοβαρότατες επιπτώσεις αλυσιδωτές και σοβαρότατο κίνδυνο διάλυσης της Ε.Ε.

― Κάποιοι μπορεί και να το επιδιώκουν. Κάποιοι, οικονομικοί κυρίως, κύκλοι το απεύχονται. Τρέμουν μη συμβεί κάτι τέτοιο και τιναχθούν στον αέρα οι οικονομίες τους.

­― Τι να κάνουμε; Δεν θα θυσιάσουμε την Ελλάδα και το λαό της, για να σωθεί η Ευρώπη της «άκρως ανταγωνιστικής οικονομίας της αγοράς» (άρθρο 2 παρ.1 Συνθήκη Λισσαβόνας).

Εμείς, την Ευρώπη των λαών θέλουμε.

― Αφύπνιση του πατριωτισμού των Ελλήνων. Κάλεσμα και έμπνευση του απόδημου ελληνισμού.

― Παράλληλα επιβάλεις λιτότητα και εξορθολογισμό δαπανών και στη χώρα σου. Αλλά πρωτίστως με δίκαια και ευφάνταστα μέτρα, προσμετρώντας τις πολύπτυχες επιπτώσεις και την αλληλουχία των δεδομένων, με γνώμονα το δίκαιο και κοινωνικό κράτος.

― Δίνει πρώτη η πολιτική ηγεσία το παράδειγμα. Τα ‘χουμε γράψει. Μείωση των βουλευτικών εδρών στις 210. Μείωση απολαυών βουλευτών και κρατικών λειτουργών. Διοικητών, συμβούλων κλπ. Κανένας πάνω από 5.000 ευρώ. Οποιανού του αρέσει. Θυμηθείτε τον Καπποδίστρια «ούτε οβολόν από τα δημόσια χρήματα […] ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ανθρώπων βυθισμένων εις την εσχάτην αμηχανία» (Δ’ Εθνική Συνέλευση, Αργος, 4/8/1829).

― Θεσπίζεις αναπτυξιακούς νόμους, για προοπτικές τόνωσης και ανάπτυξης της οικονομίας. Της πραγματικής οικονομίας.

― Χτυπάς αλύπητα τη γραφειοκρατία και τους αδιόρθωτους σφραγιδοκράτες.

― Στη διαφθορά είσαι ανελέητος. Και στη φοροδιαφυγή, κυρίως των υψηλών εισοδημάτων.

― Ελαστικότητα στη φορολόγηση των επενδύσεων, κυρίως εντάσεως εργασίας.

― Μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων κατά κλάδους. Αύξηση της φορολογίας, υψηλών εισοδημάτων, φυσικών προσώπων. Αύξηση της φορολογίας χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων.

Σταθερότητα φορολογικού συστήματος.

― Προσέλκυση επενδυτικών κεφαλαίων, με δελεαστικά κίνητρα, όχι για «παιχνίδια». Ότι «μπαίνει», μένει για όσα χρόνια το κράτος κρατά σταθερούς τους όρους φορολογίας κλπ.

(Γι’ αυτό, μεταξύ άλλων, απαιτείται η αναστολή υποχρεώσεων από τις Συνθήκες που λέγαμε παραπάνω).

 

Μεσο-μικροπρόθεσμα μέτρα

 

Ορισμένα μεσο-μακροπρόθεσμα είναι προέκταση όσων ανέφερα παραπάνω. Ενδεικτικά αναφέρω μερικά ακόμη:

― Αναζήτηση, μέσω διμερών διαπραγματεύσεων, νέων οικονομικών και εμπορικών συμφωνιών (Κίνα, Ρωσία, Ινδίες, Αραβικές χώρες κ.ά. Η Αφρική επίσης έχει μέλλον).

― Ανάπτυξη παραδοσιακών και από τη φύση τους προσιτών και αποδοτικών κλάδων, όπως ναυτιλία, ναυπηγική, τουρισμός, αγροτική βιολογική καλλιέργεια αλλά και «πράσινων» επιχειρήσεων, κυρίως ενεργειακών (φωτοβολταϊκά, αιολική κ.ά.).

― Νέες τεχνολογίες

― Εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου

― Ανάπτυξη πολυεπίπεδης διπλωματίας

― Μείωση στρατιωτικών δαπανών με έξυπνες επιλογές εξοπλισμών

― Επαναδιαπραγμάτευση ευρωπαϊκών Συνθηκών.

Θα κάνουμε καλό στην Ευρώπη. Θα βοηθήσουμε έτσι και τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μιας ένωσης των Λαών και όχι των μονοπωλίων.

 

­­­­­―――――――

 

Σχετικά άρθρα στην Εβδόμη:

21/11/08: «Ακρως ανταγωνιστική οικονομία της αγοράς»
04/04/98: «Τι κράτος θέλουμε. Τι οικονομία θέλουμε. Τι κοινωνία περιμένουμε»
17/10/09: «Είμαστε αντιεξουσιαστές»
07/11/09: «Τα δημοσιονομικά της …κυρίας Αιμιλίας»
28/11/09: «Να πληρώσουν πρώτα οι πολιτικοί»
02/01/10: «Σιχάθηκα και το “κεραμίδι” μου»
09/01/10: «Οι 300 βουλευτές να γίνουν 200»
06/02/10: «Η ΕΛΛΑΣ προ της (νέας) αλώσεως!»
27/02/10: «Πώς φτάσαμε. Ποιος θα …ματώσει»
06/03/10: «Για την πατρίδα και το μισθό μου να θυσιάσω»
06/03/10: «Κοινωνική Ασφάλεια ή ασφάλιση ανταποδοτική;»
13/03/10: «Βιώσιμη ανάπτυξη ή σταθερότητα»
13/03/10: «Επανακαθορισμός της οικονομίας»
10/04/10: «Καταστολή και παράδειγμα»
24/04/10: «Μας βάζουν να πληρώσουμε αυτά που φάγανε»

 

 

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 311 επισκέπτες και κανένα μέλος