Η ασέβεια  στη φύση, στον συνάνθρωπο και τα ζώα την χρεωνόμαστε εξ ολοκλήρου εμείς

γράφει ο Βασίλειος Σιαμέτης*

Διανύσαμε μία περίοδο παρακμής, πιθανών της μεγαλύτερης μετά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο.

Πρωταρχικό ρόλο και σημείο αναφοράς η ασέβεια.

Την μεν ασέβεια στην πολιτική και τους πολιτικούς, τους κληρικους και τους θεσμούς, την κέρδισαν οι ίδιοι με τα έργα τους, με το σπαθί τους, θα έλεγα εγώ.

Η ασέβεια όμως στον Θεό και τη φύση, στον συνάνθρωπο και τα ζώα την χρεωνόμαστε εξ ολοκλήρου εμείς, ο πολιτισμός που δημιουργήσαμε και η πορεία μας στην παρακμή.

Με λυπεί και με προβληματίζει ακόμα περισσότερο η ασέβεια στους Νεκρούς.

Ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού ήταν η τιμή και ο σεβασμός που είχαν οι Έλληνες προγονοί μας στους νεκρούς τους.

Η ταφή των νεκρών και ο σεβασμός προς αυτούς ήταν θείος νόμος. Η Αντιγόνη στο ομώνυμο δράμα του Σοφοκλή, είναι έτοιμη να θυσιάσει τον εαυτό της παρά να αφήσει άταφο τον αδελφό της.

Αγώνα σκληρό διεξάγει γύρω από τον νεκρό Πάτροκλο, ο Μενέλαος και οι άλλοι σύντρφοί του προκειμένου να πάρουν το λείψανό του.

Ο γερο-Πρίαμος βασιλιάς της Τροίας ταπεινώνεται και ζητεί τον νεκρό γιό του, Έκτορα, προκειμένου να τον κηδεύσει.

Πολεμική εκεχειρία για την ταφή των νεκρών ήταν ζήτημα που πάντα γινόταν δεκτό και απαραβίαστο.

Αλλά αντί να σας περιγράψω τι συμβαίνει σήμερα και πόσο μεγάλη είναι η ασέβεια στους νεκρούς θα δανειστώ μια πραγματική ιστορία, που περιγράφει ο γιατρός Μιχάλης Γύρας στο βιβλίο του «το Ημερολόγιο ενός γιατρού».

- «Με επισκέφθηκε ένα αντρόγυνο και μου ζήτησε να μην ανακοινώσω το θάνατο του παππού, που ήταν ο πατέρας του »κυρίου» και είχε χάσει τη μάχη για τη ζωή πριν λίγιο, να μπει στο ψυγείο και να τον ανακοινώσω τη Δευτέρα.

Όταν ρώτησα γιατί; μου απάντησαν ότι την Κυριακή είχαν προγραμματίσει τα παιδιά τους (τα εγγόνια του παππού) ένα πάρτυ που αν αναβαλλόταν ή ματαιωνόταν θα τα λυπούσε πολύ.

Όπως καταλάβατε φίλοι μου, την ώρα που ο παππούς θα δροσιζόταν στο ψυγείο, ο γιος θα δροσιζόταν πίνοντας ουΐσκι με μπόλικα παγάκια και τα εγγόνια θα απολάμβαναν τον κήπο της βίλας, που ο παππούς απέκτησε με αγώνα και θυσίες.

Το εν λόγω γεγονός έλαβε χώρα στην πόλη της Βούλας, την εποχή εκείνη, πριν περίπου 30 χρόνια. Ήταν μια θλιβερή εξαίρεση.

Σήμερα φοβάμαι ότι έστω και κατά το ήμισυ είναι κανόνας.

Υ.Γ. Αγαπητοί φιλέβδομοι αναγνώστες

Βρισκόμαστε σε ελεύθερη πτώση από τα 2022 μέτρα. Το αλεξίπτωτο είναι σάπιο, το εφεδρικό ανύπαρκτο, κατεστραμένο. Μοναδική ελπίδα ο Θεός να βάλει το χέρι του, το αξίζουμε; το δικαιούμαστε;

――――――――

* Ο Βασίλης Σιαμέτης είναι ανεξάρτητος τοπικός Σύμβουλος
Κοινότητας Βάρης.

Περιφέρεια Αττικής

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 38 guests και κανένα μέλος