«Οτως οὐδέποτε δεῖ πρός τό παρόν μόνον, ἔτι δέ μᾶλλον πρός τό μέλλον ἀποβλέπειν ἀεί τούς ὀρθῶς βουλευομένους».

(Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης, 200-120, «ΙΣΤΟΡΙΑΙ», βιβλ. Α’, 72, 7, 1)

( Έτσι οι ορθώς σκεπτόμενοι δεν πρέπει ποτέ να αποβλέπουν μόνο στο παρόν, αλλά πολύ περισσότερο να αποβλέπουν πάντοτε στο μέλλον).

Για κάθε κακοδαιμονία μας συνηθίζουμε να μεταθέτουμε την ευθύνη στους άλλους -πάντα οι άλλοι μας φταίνε -εμείς είμαστε άμοιροι ευθυνών, ενώ φταίει το ξερό μας το κεφάλι! Θα σας παραθέσω ένα επίκαιρο και διαχρονικό παράδειγμα. Το 1921 δεν εορτάσαμε (σ.σ. τιμήσαμε) τα 100 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, διότι είχαμε τη Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922), η οποία κατέληξε σε Βατερλώ για τους Έλληνες της Ιωνίας λόγω εσωτερικών πολιτικών ερίδων και διχασμών. Το 1971 δεν εορτάσθηκαν τα 150 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, διότι είχαμε στρατιωτικό καθεστώς (1967-1973), τη δικτατορία των συνταγματαρχών (χούντα). Και ως γνωστόν κάθε επανάσταση προς τύραννο ή δικτάτορα είναι καταδικαστέα, γι’ αυτό και δεν επετράπη να γίνουν επετειακές εκδηλώσεις. Εφέτος, το 2021, εορτάζουμε (σ.σ. τιμούμε) εν μέσω πανδημίας, τα 200 χρόνια από την Εθνεγερσία μας. Έχουν προγραμματισθεί και δρομολογηθεί άπειρες εκδηλώσεις, ασφαλώς διαδικτυακές, από διάφορους φορείς, κρατικούς και μη, καθώς και την Εκκλησία, αρκετές εκ των οποίων με διαφορετικό ιδεολογικό προσανατολισμό. Πιστεύω ότι δεν έχουμε όλοι μας αντιληφθεί το όραμα, το μήνυμα και το δίδαγμα αυτού του παγκόσμιου ορόσημου και φοβάμαι ότι και ο εφετινός ιστορικός εορτασμός των 200 χρόνων θα περάσει χωρίς να ενστερνιστούμε τα διαχρονικά μηνύματα (Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Δημοκρατία, Αγωνιστικότητα, Φιλοπατρία, Ηρωισμό, Πίστη, Κοινωνική Προκοπή) που ακτινοβολεί σε όλο τον κόσμο για τη σπουδαιότητα του μεγαλειώδους αυτού γεγονότος. Θα τα «φορτώσουμε» και πάλι στην Πανδημία για να εξιλεωθούμε και θα περιμένουμε το 2071 (συμπληρώνονται τα 250 χρόνια) ή το 2121 (300 χρόνια) από την Εθνική Παλιγγενεσία για να τα τιμήσουμε δεόντως!

Πιστεύω ότι το πρόβλημα οφείλεται κυρίως όχι τόσο σε εξωτερικούς παράγοντες, όσο στην εσωτερική μας ψυχοσύνθεση, που δεν είναι σταθερή και ακλόνητη αλλά διχάζεται πολύ εύκολα και γρήγορα. Δεν έχουμε αναπτύξει ισχυρά εθνικά αντανακλαστικά, τα οποία να μας ενισχύουν την Εθνική μας Υπόσταση, την Αυτοπεποίθηση, την Αυτοεκτίμηση, τον Αυτοσεβασμό, την Αξιοπρέπεια, την Αυτοσυνειδησία και μια συνολική εικόνα για το ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ και ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ.

Την εικόνα αυτή προσπαθούν με κάθε μέσο και τρόπο να αμαυρώσουν και να υπονομεύσουν τα πολιτικά κόμματα, τα οποία αποβλέπουν στο στενό κομματικό τους συμφέρον και στο ιδιοτελές τους κέρδος, γι’ αυτό διχάζουν σκόπιμα την κοινωνία («διαίρει και βασίλευε») και καλλιεργούν στους πολίτες ένα κλίμα συνεχούς σύγχυσης, αβεβαιότητας και αμφιβολίας, πιστεύοντας ότι η Πόλωση τους προσφέρει τα εχέγγυα μιας πιο γρήγορης, εύκολης και απρόσκοπτης ανάδειξης και προβολής τους απ’ ό,τι η Συναίνεση, η Συσπείρωση, η Συστράτευση και η Ενότητα.

ΤΙΜΟΛΕΩΝ ΤΙΜΟΔΗΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΟΣ Ο Ήρωας της Δημοκρατίας

Ο Σωτήρας του Σικελιώτικου Ελληνισμού

Ο Μισο-δημοκόπος/δημοχαριστής

Ο Μισο-μοναρχικός

Ο Εφάμιλλος του ΜΙΛΤΙΑΔΗ

Ο Εμπνευστής δύο θεμελιωδών συνταγματικών αρχών για τα ατομικά δικαιώματα του ανθρώπου

 

Η Ιστορία σπάνια έχει να αναδείξει προσωπικότητες του διαμετρήματος του Τιμολέοντα, και όμως είναι εντελώς άγνωστος στο ελληνικό κοινό! Αυτές τις χαρισματικές και καταξιωμένες Προσωπικότητες της Ιστορίας, που δεν είναι γνωστές, παρά ξεχασμένες ή σκόπιμα αγνοημένες, προσπαθούμε να τις ανασύρουμε από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας, να τις φέρουμε στο προσκήνιο, να τις προβάλλουμε με τις πραγματικές τους διαστάσεις (θετικές-αρνητικές), αποχαρακτηρίζοντάς τες από την προσωνυμία των «αμφιλεγόμενων» προσωπικοτήτων, που τις θέτει σκόπιμα στο περιθώριο. Εμείς τολμάμε να τις αναδείξουμε, το αν αξίζουν ή όχι, θα το κρίνετε εσείς. Η Ιστορία δεν είναι άδικη, οι Ιστορικοί αδικούν την Ιστορία, με το να μην βγάζουν από την αφάνεια πρόσωπα που αποτελούν πρότυπα προς μίμηση, χάρη στη ζωή τους, το έργο τους και το ήθος τους.

 

ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΜΟΛΕΟΝΤΑ

από το έργο «Vitae de excellentibus ducibus exterarum gentium» (=Βίοι περί των ενδόξων στρατηγών των ξένων εθνών), του Ρωμαίου βιογράφου και ιστορικού Γάιου Κορνηλίου Νέπωτα, 100-30/27. Το έργο του «ΒΙΟΙ» απαρτίζεται από (25) κεφάλαια μικρής έκτασης, με πρόλογο στην αρχή τους. Τα (20) πρώτα κεφάλαια αναφέρονται σε Έλληνες στρατηγούς, εκτός από το (14ο) που αφιερώνεται στον Δατάμη από την Καρία. Τα αποσπάσματά μας είναι από το 20ό κεφάλαιο, αφιερωμένο στον Τιμολέοντα τον Κορίνθιο. Οι «ΒΙΟΙ» του Νέπωτα είναι γραμμένοι στα λατινικά, εμείς για οικονομία χώρου σας παραθέτουμε τη μετάφραση. Η βιογραφία του καλύπτει (5) παραγράφους.

  • 1 «Χωρίς αμφιβολία, κατά την κρίση όλων, Μέγας υπήρξε ο άνδρας αυτός….. Και εκείνο που θεωρείται δυσκολότερο, υπέμεινε την ευτυχία κατά τρόπο πολύ σωφρονέστερο απ’ ό,τι τη δυστυχία….. Προέταξε την ελευθερία των συμπολιτών του έναντι της σωτηρίας του αδελφού του και έκρινε προτιμότερο να υπακούσει στους νόμους παρά να διατάζει την πατρίδα του…..» (α’ θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα).
  • 2 «Θεωρούσε ότι λαμπρότατη νίκη είναι εκείνη στην οποία υπάρχει περισσότερη επιείκεια παρά σκληρότητα…..»
  • 3 «Μετά από ένα τόσο μεγάλο πόλεμο, τόση μεγάλη γαλήνη προσέφερε σ’ όλο το νησί (τη Σικελία), ώστε αυτός φαινόταν ιδρυτής των σικελικών πόλεων και όχι εκείνοι οι οποίοι κατ’ αρχάς είχαν οδηγήσει τους αποίκους. Την ακρόπολη των Συρακουσών, που είχε τειχίσει ο Διονύσιος ο τύραννος για αποκλεισμό της πόλης, κατεδάφισε εκ θεμελίων, τα υπόλοιπα προπύργια της τυραννίδας κατακρήμνισε, και μερίμνησε να παραμείνουν όσο το δυνατό λιγότερα ίχνη της δουλείας. Ενώ κατείχε τόσες μεγάλες δυνάμεις, ώστε να μπορεί ακόμη και παρά τη θέληση των πολιτών να κυβερνά, και τόση αγάπη εισέπραξε εκ μέρους όλων των Σικελών, ώστε να μπορεί να κατέχει την εξουσία χωρίς αντίσταση από κανένα, προτίμησε να είναι αγαπητός στο λαό παρά να εμπνέει τον φόβο».
  • 4 «Ουδέποτε εκφράστηκε με αλαζονικό και μεγαλαυχές ή κενόδοξο ύφος…

Πίστευε ότι τίποτε από τα ανθρώπινα πράγματα δεν εξεπληρούτο χωρίς τη θέληση των θεών…»

  • 5 «Με αυτήν την εξέχουσα χρηστότητα του ανθρώπου ήταν συνυφασμένα κάποια θαυμαστά περιστατικά…».

Όταν κάποιος Λαφύστιος, άνθρωπος αυθάδης και αγνώμων ήθελε να επιβάλει σ’ αυτόν (τον Τιμολέοντα) εγγύηση – για να εμφανισθεί ενώπιον του δικαστηρίου - καθ’ ό,τι έλεγε ότι βρίσκεται σε αντιδικία μ’ εκείνον, και, αφού πλείστοι είχαν συρρεύσει για να προσπαθήσουν με τη βία να εμποδίσουν την αναίδεια του ανθρώπου, ο Τιμολέων προέτρεψε όλους να μην το διαπράξουν αυτό. Διότι (είπε ότι) αυτός υποβλήθηκε σε τόσο μεγάλους κόπους και αντιμετώπισε τόσο μεγάλους κινδύνους, προκειμένου να επιτραπεί τούτο στο Λαφύστιο και σε οποιονδήποτε. Διότι (ισχυριζόταν ότι) αυτή ήταν η ιδέα της Ελευθερίας, αν δηλαδή επιτρεπόταν σε όλους τους πολίτες να δοκιμάσουν σύμφωνα με τους νόμους ό,τι ο καθένας ήθελε. Ο ίδιος, όταν κάποιος όμοιος του Λαφυστίου, με το όνομα Δημαίνετος, άρχισε στη συνέλευση του λαού να υποβαθμίζει τα κατορθώματά του και καταφέρθηκε λεκτικά σε μερικά σημεία εναντίον του Τιμολέοντα, είπε ότι επιτέλους έβλεπε τις ευχές του να εκπληρώνονται: διότι αυτό πάντοτε ζητούσε στους αθάνατους θεούς, να αποκαταστήσει δηλαδή τέτοια ελευθερία στους Συρακοσίους, ώστε να επιτρέπεται στον οποιονδήποτε να ομιλεί ατιμωρητί για ό,τι θα ήθελε». (β’ θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα).

 

ΑΝΗΚΟΥΣΤΟ ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΟ!

Ο ΤΙΜΟΛΕΩΝ είναι ο εμπνευστής δύο θεμελιωδών συνταγματικών αρχών που αφορούν στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα του ανθρώπου:

α) Την αρχή της ισότητας των πολιτών ενώπιον του νόμου (άρθρο 4,1 του Συντάγματος της Ελλάδας όπως συντάχθηκε το Δεκέμβριο του 1974 με τελευταία αναθεώρηση στις 25/11/2019) και β) Την αρχή της ελευθερίας του λόγου, της έκφρασης και της σκέψης (άρθρο 14,1 του Συντάγματος της Ελλάδας).

Αλλά και όλα τα Συντάγματα της Επανάστασης (1822-1827) προβλέπουν την ισότητα των πολιτών ενώπιον των νόμων και τα δύο τελευταία Συντάγματα (Άστρος-Τροιζήνα) και την ελευθερία της έκφρασης (βλέπε ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ 1822-1827).

Αλλά και η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789 (τελικό κείμενο 26/8/1789) εμπνευσμένη από τη Διακήρυξη της Αμερικανικής Επανάστασης του 1776 και του φιλοσοφικού στοχασμού του 18ου αιώνα αναγνωρίζει την ισότητα όλων απέναντι στο Νόμο και τη Δικαιοσύνη. Άρθρο 6: «Ο Νόμος αποτελεί έκφραση της κοινής βούλησης… Ο Νόμος πρέπει να είναι ο ίδιος για όλους». Αυτό προβλέπεται και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου που υπογράφτηκε στη Ρώμη (4 Νοεμβρίου 1950).

Ο ΤΙΜΟΛΕΩΝ αναφέρεται και εκθειάζεται ως ελευθερωτής της Κορίνθου και των Συρακουσών από την τυραννία στην επαναστατική προκήρυξη με προμετωπίδα «Μάχου Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος» που κυκλοφόρησε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, 1792-1828, αξιωματικός του ρωσικού στρατού και υπασπιστής του τσάρου Αλέξανδρου Α’, ο οποίος είχε αναλάβει από τη 12η Απριλίου 1820 την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας, μετά την άρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια. Η προκήρυξη κυκλοφορήθηκε την 24η Φεβρουαρίου 1821 στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας (σημ. Ιάσι Ρουμανίας) και σηματοδότησε την έναρξη της Επανάστασης στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Αυτή καλούσε όλους τους Έλληνες να ξεσηκωθούν και αναφερόταν στους αγώνες που έκαναν οι ευρωπαϊκοί λαοί για να απαλλαγούν από τους τυράννους τους.

«….Το αίμα των τυράννων είναι δεκτόν εις την σκιάν του Επαμεινώνδου Θηβαίου, και του Αθηναίου Θρασυβούλου, οίτινες κατετρόπωσαν τους τριάκοντα τυράννους, εις εκείνας του Αρμοδίου και Αριστογείτονος, οι οποίοι συνέτριψαν τον Πεισιστρατικόν ζυγόν, εις εκείνην του Τιμολέοντος, όστις απεκατέστησε την ελευθερίαν εις την Κόρινθον και τας Συρακούσας, μάλιστα εις εκείνας του Μιλτιάδου και Θεμιστοκλέους, του Λεωνίδου και των τριακοσίων, οίτινες κατέκοψαν τοσάκις τους αναριθμήτους στρατούς των βαρβάρων Περσών, των οποίων τους βαρβαροτέρους και ανανδροτέρους απογόνους πρόκειται εις ημάς σήμερον, με πολλά μικρόν κόπον, να εξαφανίσωμεν εξ ολοκλήρου.

Εις τα όπλα λοιπόν φίλοι, η Πατρίς Μας Προσκαλεί

Αλέξανδρος Υψηλάντης, την 24ην Φεβρουαρίου 1821 εις το γενικόν στρατόπεδον του Ιασίου.

 

Αξίζει να μνημονευθεί ότι τον Ιωάννη Καποδίστρια τον παραλλήλιζαν ιστορικά με τις προσωπικότητες του Τιμολέοντα, του Φωκίωνα, του Νάβιδος, του Ουάσιγκτον και του Καβούρ, προσωνυμίες που του απέδιδαν.

(Τρύφων Ευαγγελίδης, «Ιστορία του Ιωάννη Καποδίστρια», 1894).

 

Σε μια κοινωνία είναι λογικό και εν γένει υγιές να διαφωνούμε, αλλά οφείλουμε να συμφωνήσουμε στα βασικά και αυτονόητα, αν δεν θέλουμε να παραλογιζόμαστε.

Για 200 χρόνια παραμένει ακόμη ζητούμενο ότι :

«για να είμαστε δυνατοί επιβάλλεται να είμαστε όλοι οι Έλληνες πιο ενωμένοι από ποτέ!»

«όλοι ενωμένοι σαν μια γροθιά!»

Διότι «Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος!»

«Σύν τε δύ᾽ ἐρχοµένῳ» (Όμηρος, “ΙΛΙΑΣ”, άσμα Κ, 224-226)

 

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ – ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ!

ΟΙ ΕΝΔΟΞΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΜΑΤΗΡΕΣ ΘΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΔΕΝ ΕΞΑΡΓΥΡΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΦΟΛΚΛΟΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ!

 

«ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝ-ΕΘΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΝ-ΔΗΜΑ (=ΠΑΛΛΑΪΚΑ – ΠΑΓΚΟΙΝΑ)

ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΠΑΝ-ΔΗΜΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΝ-ΔΕΙΝΑ!»

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Φιλο-πευστία: η αγάπη προς τη μάθηση, την εξέταση, την έρευνα, την αναζήτηση, η φιλομάθεια, η φιλοπεριέργεια. Παράγεται από τα φίλος + πευθέω, πεύθομαι, πευστέω = πυνθάνομαι = πληροφορούμαι, ρωτώ και μαθαίνω, ακούω. Ἡ πύστις= ἡ πεῦσις = η πληροφόρηση, ἡ Πυθία = η χρησμοδοτούσα, η πληροφοριοδότρια.

*Ἀφιλοσπουδία: η αποστροφή, η περιφρόνηση, η απαξίωση της γνώσης/μάθησης. Παράγεται από τα:

α-στερητικό + φίλος + σπουδή = μελέτη, ζήλος, φιλοτιμία, επιμέλεια.

ΣΗΜ:Το άρθρο γράφτηκε την παραμονή της επετείου της Εθνεγερσίας (24/3/2021).

 

Πέτρος Ιωαννίδης
Καθηγητής Φιλόλογος
 
 
 

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 136 guests και κανένα μέλος