Ο πολιτικός κανόνας που ισχύει στον ΔΗΜΟ των 3Β δεν είναι η ευδαιμονία των δημοτών, αλλά το κέρδος των επενδυτών!

Γράφει ο Θεόδωρος Γεωργίου*

 

Όλοι, δημότες και κάτοικοι, στην περιοχή του ΔΗΜΟΥ των 3Β έχουμε διαπιστώσει, ότι εδώ και χρόνια οι εκλεγμένες ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ προσπαθούν να «επινοήσουν» ένα πρόγραμμα διαμεσολάβησης ανάμεσα σε δύο «πράγματα» (με την φιλοσοφική έννοια του όρου), δηλαδή ανάμεσα στην πόλη και την αναπτυξιακή προοπτική της. Αλλά δεν τα κατάφεραν.

Πριν αναπτύξω ορισμένες σκέψεις μου σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα, θα ήθελα να τονίσω, ότι όλοι εμείς οι δημότες που συμμετέχουμε στην τυπική αντιπροσωπευτική διαδικασία εκλογής της εκάστοτε ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ, διατυπώνουμε το αίτημα, εγείρουμε την αξίωση: να λειτουργήσει επιτέλους στο πλαίσιο της λήψης των αποφάσεων και η ουσιαστική κανονιστική αρχή της δημοκρατίας. Στον ΔΗΜΟ των 3Β λειτουργεί η δημοκρατία μόνον ως προς την τυπική αντιπροσωπευτική διάστασή της και όχι ως προς την κανονιστική δημοκρατική αρχή, πράγμα που θα μετέτρεπε τον διοικητικό μηχανισμό σε διαδικασία διαβουλευτικής δημοκρατίας.

Έκανα αυτή τη διάκριση και επισημαίνω την παθολογία της δημοκρατικής αρχής στο ΔΗΜΟ μας, επειδή οι αποφάσεις και οι πράξεις της ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ βρίσκονται σε διάσταση προς το πνεύμα της τοπικής κοινωνίας. Έχω αναφέρει σε προηγούμενες παρεμβάσεις μου στις φιλόξενες στήλες της εφημερίδας «ΕΒΔΟΜΗ» πολλά φαινόμενα δυσλειτουργίας και παθογένειας της δημοκρατικής αρχής. Αυτή τη φορά θα σκιαγραφήσω ένα καθολικό (όχι περιπτωσιολογικό) κριτικό θεωρητικο-πολιτικό σχέδιο με θέμα: τη δυνατότητα να μπορέσουν να συνυπάρξουν από τη μία πλευρά μία πόλη η οποία θα εξασφαλίζει στους κατοίκους της την ευδαιμονία και από την άλλη, ένα επιχειρησιακό πρόγραμμα ανάπτυξης στην περιοχή μας.

Όλοι μας θα πρέπει να παραδεχθούμε, ότι εδώ και δεκαετίες, δεν διεξήχθη ένας εμπεριστατωμένος δημόσιος διάλογος για το σχετικό ζήτημα. Η Βούλα, η Βουλιαγμένη, η Βάρη, η Βάρκιζα και όλες οι άλλες περιοχές που συναπαρτίζουν την διοικητική οργάνωση του ΔΗΜΟΥ των 3Β, έχουν η καθεμιά ξεχωριστά τη δική της ιδιαίτερη οικιστική και πολεοδομική ιστορία. Ακολούθησαν τη μοίρα της μεταπολεμικής Ελλάδας και πιο πρόσφατα τη μοίρα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Οι απέραντες εκτάσεις όλων αυτών των περιοχών, μετατράπηκαν σε οικοδομήσιμα τεμάχια γης. Τα κτήματα έγιναν οικόπεδα και τα οικόπεδα κτήρια, κατοικίες και στέγες. Δεν είμαι ειδικός επιστήμων για να ασχοληθώ μ’ αυτό το ζήτημα της οικιστικής ανάπτυξης σ’ αυτές τις περιοχές. Σήμερα στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, ο ΔΗΜΟΣ των 3Β εκτός από διοικητική δομή πολιτικής εξουσίας είναι και η πόλη μας. Είναι η πόλη στην οποία ζούμε, κατοικούμε και επομένως εμείς οι δημότες εγείρουμε την αξίωση να έχουμε τον πρώτο λόγο για όσα συμβαίνουν στην πόλη μας. Ποιό λοιπόν, είναι το μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης που προωθείται για την πόλη μας; Αυτό είναι το θεμελιώδες ζήτημα που απασχολεί όλους μας.

Από το σημείο στο οποίο βρίσκονται τα διοικητικά όρια του ΔΗΜΟΥ των 3Β με τον ΔΗΜΟ ΓΛΥΦΑΔΑΣ (πλατεία Κρήτης) μέχρι το ακρότατο σημείο της Βάρκιζας, ολόκληρη η παραλιακή έκταση εντάσσεται στη λογική της οικονομικής εκμετάλλευσης. Όλες αυτές οι εκτάσεις γης δεν αντιμετωπίζονται από την καπιταλιστική λογική ως φύση ή ως γη, αλλά ως εκτάσεις προς εκμετάλλευση. Δηλαδή το μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης που υιοθετείται είναι παρόμοιο με το μοντέλο οικιστικής ανάπτυξης που επικράτησε γι’ αυτές τις περιοχές τις προηγούμενες δεκαετίες. Ο πολιτικός κανόνας που ισχύει στον ΔΗΜΟ των 3Β δεν είναι η ευδαιμονία των δημοτών, αλλά το κέρδος των επενδυτών! Η μήπως κάνω λάθος στη διαπίστωσή μου αυτή;

Θα αναφερθώ σε μία πρόσφατη εξέλιξη στην οικιστική και την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής μας. Και αυτό επειδή θεωρώ αυτή την περίπτωση χαρακτηριστική του αναπτυξιακού πνεύματος που επικρατεί. Η έκταση των 70 τόσων στρεμμάτων (βλ. αναλυτική ενημέρωση στην εφημερίδα: «ΕΒΔΟΜΗ», φύλλο της 29 Αυγούστου 2020, σελ 6-7) που ανήκει στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ, αγοράσθηκε από πολυεθνικούς επιχειρηματικούς ομίλους για να κατασκευασθεί σ’ αυτή την έκταση μία κλειστή οικιστική δομή 400 κατοικιών, όπως λένε οι ίδιοι οι επενδυτές. Η επενδυτική και μόνον ιδέα να ιδρυθεί μία κλειστή οικιστική μονάδα σε μία ανοιχτή πόλη ανθρωπίνων δραστηριοτήτων αποδεικνύει ότι η ίδια η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ που την αποδέχθηκε δεν μπορεί να λειτουργήσει ως πολιτικό υποκείμενο.

Τονίζω για μία ακόμη φορά, ότι η τουριστική ανάπτυξη των περιοχών του ΔΗΜΟΥ 3Β δεν είναι μόνον διοικητικό ζήτημα πολιτικής εξουσίας, αλλά είναι πρωτίστως ζήτημα της πολιτικής έκφρασης των ίδιων των δημοτών, οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα απ’ τον οποιοδήποτε τί σημαίνει: «ευ ζειν», τί σημαίνει: ευδαιμονία σε μία περιοχή, σε μία ιστορική στιγμή, κατά την οποία το κέρδος καθίσταται η «πρώτη αρχή» της ανάπτυξης.

 

Σημείωση:     Ο Θεόδωρος Γεωργίου είναι καθηγητής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ στο ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ και τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «ΕΒΔΟΜΗ».

Προσεχή Γεγονότα

Καμία εκδήλωση

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 138 guests και κανένα μέλος