Όποιος από τους αναγνώστες διαβάσει τον τίτλο του κειμένου μου και δεν μπει στον κόπο να μελετήσει τις απόψεις που αναπτύσσω, θα έχει κάνει μεγάλο λάθος. Στο κείμενό μου δεν δίνω οδηγίες κηπουρικής, δηλαδή πώς θα έχουμε κήπους στην περιοχή μας (στη Βούλα, την Βουλιαγμένη και την Βάρη), μέσα στους οποίους ζούμε, κατοικούμε και αναπνέουμε. Αυτό μπορούν να το κάνουν οι ειδικοί τεχνίτες, οι κηπουροί, οι σχεδιαστές κήπων και όλοι γενικώς, οι οποίοι έχουν ως έργο τους την σχετική μέριμνα και φροντίδα.

Οπότε, εάν τα πράγματα έχουν αυτή την εικόνα, εύλογο είναι το ερώτημα: γιατί ένας πολιτικός φιλόσοφος, γράφει για την κηπουρική; Διευκρινίζω λοιπόν, ότι η φροντίδα των κήπων είναι μία οικονομική δραστηριότητα, όπως πολλές άλλες σε μία κοινωνία, αλλά αυτή η συγκεκριμένη δραστηριότητα στη Βούλα (όπου διαμένω) έχει αποκτήσει αντικοινωνικό χαρακτήρα. Τι σημαίνει αυτή η διαπίστωση; Σημαίνει, ότι η περιποίηση των κήπων, των δέντρων, των θάμνων, των φυτών γίνεται με μηχανήματα και εργαλεία, των οποίων ο θόρυβος καθίσταται ανυπόφορος για ολόκληρη τη γειτονιά, για ολόκληρη την περιοχή, για όλους εμάς.

Πρώτη λοιπόν, διαπίστωση είναι η εξής: η κηπουρική και ως οικονομική και ως αισθητική δραστηριότητα είναι καλοδεχούμενη, αλλά υπό τις προϋποθέσεις της παραδοσιακής τεχνικής. Είναι αδιανόητο να ακούγονται από το πρωί μέχρι το βράδυ στη ΒΟΥΛΑ διαρκώς, θορυβώδη μηχανήματα για να περιποιηθούμε τον κήπο μας. Δίπλα μας ζουν και κατοικούν γείτονες, φίλοι, γνωστοί κ.α., οι οποίοι κάνουν άλλες δραστηριότητες και εμποδίζονται στην άσκησή τους. Αναφέρω, χαρακτηριστικά την δική μου προσωπική βιωματική εμπειρία: καλοκαίρι γράφω ένα βιβλίο και μόλις εμφανισθεί ο κηπουρός με τον εκκωφαντικό θόρυβο θα πρέπει να «κατεβάσω τα μολύβια μου»! Ο καθένας από εμάς ζει την καθημερινότητά του υπό την απειλή, να εμφανισθεί ο κηπουρός με τα θορυβώδη εργαλεία του. Οπότε και οι καθημερινές ενασχολήσεις μας και πολύ περισσότερο οι επαγγελματικές δραστηριότητές μας ακυρώνονται. Επαναλαμβάνω, ότι η θορυβώδης κηπουρική στη ΒΟΥΛΑ δεν είναι μία ευκαιριακή ενοχλητική οικονομική δραστηριότητα, αλλά έχει ενταχθεί ως δομικό στοιχείο του ίδιου του κοινωνικού βιόκοσμου, στον οποίο ζούμε.

Το δεύτερο βήμα στην προσέγγισή μας αναφέρεται στην θεωρητικο-πολιτική επεξεργασία της θορυβώδους αυτής δραστηριότητας. Στην περίπτωση της κηπουρικής, η οποία δεν ασκείται με την παραδοσιακή τεχνική, διαπιστώνουμε, ότι η αντικοινωνική συμπεριφορά φθάνει στα ύψη. Στην περίπτωση της σύγχρονης κηπουρικής δεν ισχύει η κατηγορική προσταγή (κατά τον Kant), σύμφωνα με την οποία: να μην κάνεις στον άλλον, αυτό που εσύ δεν θέλεις να σου κάνει ο άλλος! Αναφέρω περιφραστικά την κατηγορική προσταγή, η οποία είναι η συγκροτησιακή αρχή της ίδιας της κοινωνίας μας, της ίδιας της ανθρώπινης συνύπαρξης.

Μετά απ’ αυτές τις δύο διαπιστώσεις (την περιγραφική και την θεωρητικο-πολιτική), σύμφωνα με τις οποίες η σύγχρονη κηπουρική είναι θορυβώδης (είναι πηγή εξωανθρώπινου θορύβου) και αντικοινωνική (προσβάλλει τον άλλο στην άσκηση των δραστηριοτήτων του) υποστηρίζω, ότι έχουμε να κάνουμε μ’ ένα μείζον κοινωνικό πρόβλημα, του οποίου η λύση μόνον πολιτική μπορεί να είναι. Και σύμφωνα με την πολιτική λογική, για να λυθεί αυτό το κοινωνικό πρόβλημα δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά μας: ο ένας είναι η μέθοδος της συνεννόησης και της συμφωνίας των γειτόνων, της κοινωνίας των πολιτών, να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε μηχανήματα και εργαλεία κηπουρικής που δημιουργούν θορύβους και ο άλλος δρόμος είναι, να αναλάβει το πολιτικό έργο της λύσης αυτού του κοινωνικού προβλήματος η Δημοτική Αρχή: με δική της απόφαση να απαγορεύσει την χρήση των μηχανημάτων και των εργαλείων που δημιουργούν θορύβους.

Ως συμπέρασμα στην ανάλυσή μου τονίζω, ότι είτε ο συναινετικός δρόμος επιλεγεί (πράγμα που για τα δεδομένα της κοινωνίας των πολιτών στην περιοχή μας βλέπω αδύνατο) είτε η μέθοδος της απαγόρευσης με απόφαση της Δημοτικής Αρχής, θα έχουμε κάνει ως πολιτική κοινωνία βήματα μπροστά. Στην πολιτική φιλοσοφία τονίζουμε, ότι από την στιγμή που εντοπισθεί το κοινωνικό πρόβλημα, τότε η επίλυσή του είναι υπόθεση των ορθολογικών πολιτικών υποκειμένων. Περιμένουμε λοιπόν, από την Δημοτική Αρχή να αναλάβει τις σχετικές πρωτοβουλίες για την επίλυση του προβλήματος: σύγχρονη κηπουρική με θόρυβο στην περιοχή των 3Β και ταυτόχρονα η ίδια η δημοτική πολιτική εξουσία να αυτοπροσδιορισθεί ως ορθολογικό πολιτικό υποκείμενο.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ


Ο Θεόδωρος Γεωργίου είναι καθηγητής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ στο ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ

 

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 52 επισκέπτες και κανένα μέλος