γράφει ο: Κώστας Βενετσάνος

 

Όπως λέγαμε και στο προηγούμενο άρθρο μας, κάθε τι έχει τα καλά του και τα κακά του. Το θέμα όμως είναι... λογιστικό· ποσοτικά και ποιοτικά! Πόσο και τι καλό, πόσο και τι κακό. Είναι θέμα ισοζυγίου λοιπόν, για να δούμε το καθαρό «υπόλοιπο». Το αποτέλεσμα!

Στο προηγούμενο άρθρο μας, στην ηλεκτρονική μας έκδοση – και τα λέω αυτά για ‘κείνους που για τον Α ή Β λόγο δεν τα πάνε καλά με τα «ηλεκτρονικά», το internet και τα sites – λέγαμε λοιπόν ότι στο ενεργητικό της κυβέρνησης, με βαθμό «λίαν καλώς», είχαμε εγγράψει τη σχετική ταχύτητα, έναντι άλλων κρατών, και την αποφασιστικότητα των μέτρων που έχει πάρει. Στο «παθητικό» του ισυζυγίου της είχε εγγραφεί ο τρόπος εφαρμογής και η γραφειοκρατική αντίληψη και των «οργάνων», και των σχεδιαστών.

Το αποτέλεσμα όμως ήταν θετικό: Περιορισμένη σχετικά εμφάνιση κρουσμάτων και θνητότητας από τον Κορωναϊό, παγκοσμίως αναγνωρισμένο, όχι μόνο σε απόλυτους αριθμούς, αλλά και αναλογικά.

Από τον Φλεβάρη ήδη, η κυβέρνηση, δεν επέτρεψε το καρναβάλι της Πάτρας (ορθώς), όταν άλλες χώρες έπαιζαν ποδόσφαιρο ή πραγματοποιούσαν συναυλίες (για να μη χαθούν τα λεφτά) - και περίμεναν ν’ αποκτήσουν την «ανοσία της αγέλης», γιατί έτσι προφανώς έχουν εκτιμήσει τις αντιδράσεις των λαών τους.

Ούτε ευτυχώς συνέστησε ο Μητσοτάκης, ενέσεις με ...χλωρίνη όπως έκανε «σαρκαστικά» ο «περίεργος» Πρόεδρος Τραμπ! Απ’ την άλλη, ο τρόπος που εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται τα μέτρα, καταδεικνύει την αυταρχικότητα του χαρακτήρα του λαού μας και, φυσικά, της ηγεσίας του. («Αυταρχικός χαρακτήρας» είναι εκείνος που φέρεται δεσποτικά, στους, έστω και περιστασιακά, κατωτέρους του, και δουλοπρεπώς στους, έστω και περιστασιακά, «ανωτέρους» του).

Άνθρωποι, που πρέπει να τους «θαυμάσουμε», με «συμπλέγματα πατροκεντρικά», όπου είναι εμφανή τα «χαρακτηριστικά της εξάρτησης από την πατρική αυθεντία, με την έννοια ενός μίγματος φόβου, αγάπης και μίσους, ή ταυτοποίησης με την πατρική αυθεντία έναντι των αδυνάτων. Αυστηρό υπέρ-Εγώ, που θεωρεί το (προτεσταντικό) καθήκον σπουδαιότερο από την ευτυχία...»1.

Ο τρόπος εφαρμογής των κυβερνητικών αποφάσεων καθώς και κάποια οικονομικά μέτρα, εγγράφονται στο παθητικό του κυβερνητικού ισοζυγίου, όπως και άλλα μέτρα π.χ. την δια τηλέ και δια περιφοράς «διαβουλεύσεων» και εγκρίσεων γκρίζων αποφάσεων κυβερνητικών και αποκεντρωμένης τοπικής διοίκησης. Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Τα ΕΛΛΗΝΟ-Τουρκικά και το Μεταναστευτικό

Ένας δεύτερος «λογαριασμός», ο σημαντικότερος ίσως τομέας της κυβερνητικής πολιτικής, είναι ένας «ιός» που ενδημεί, υποθαλπτόμενος, στην ανατολική γειτονιά μας και μας ενοχλεί και μας απειλεί μονίμως: Η Τουρκία:

Δεν ενστερνίζομαι την άποψη ότι πρέπει να συνηθίσουμε να ζούμε και μάλιστα συνεργαζόμενοι, μ’ έναν άρπαγα, απειλητικό και ενοχλητικό γείτονα, συζητώντας αενάως, πράγμα που τον συμφέρει και του αποφέρει οφέλη, εις βάρος του ελληνισμού και των δικαίων του και εις βάρος της παγκόσμιας ειρήνης. Αρκετά οι παραχωρήσεις καλής διάθεσης. Εναντι του casus belli που έχει προτάξει η τουρκική βουλή, η ελληνική Βουλή με ψήφισμά της πρέπει ν’ αντιτάξει την προειδοποίηση ότι κάθε παραβίαση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, μετά από μία και μοναδική προειδοποίηση, θα πλήττεται! Αυτό χάρη της ειρήνης και της οικονομίας.

Ο “πετροπόλεμος” στον Έβρο

Και πάλι σχετικά, αλλά λιγότερο καλά, τα έχει πάει η κυβέρνηση, στην αρχή της χρονιάς ιδιαίτερα, με την «εισβολή» που αποπειράθηκε να πραγματοποιήσει η Τουρκία, με πολιορκητικό κριό κεντρασιάτες και Αφρικανούς μουσουλμάνους, απαιτητικούς και μαχητικούς παράνομους μετανάστες και ελάχιστους, ως πρόσχημα και προμετωπίδα, πρόσφυγες.

Ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε το εγχείρημα ήταν εν μέρει και φαινομενικά αποτελεσματικός, αλλά όχι αποφασιστικός. Η Τουρκία κέρδισε «στα σημεία», και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις προσβλητικά και μειωτικά για την Ελλάδα, όπως στην περίπτωση της σύσκεψης για τη Λιβύη, όπου η χώρα μας δεν προσεκλήθη, παρόντος του Ερντογάν, ως πρωταγωνιστή!

Το ότι «καταδικάστηκε» στα λόγια η Τουρκία, ΔΕΝ ΛΕΕΙ, σχεδόν, ΤΙΠΟΤΑ. Έχει «καταδικαστεί» πολλές φορές, ακόμα κι από τη διεθνή κοινότητα, όπως με την εισβολή του Αττίλα, το 1974, στην Κύπρο – ψηφίσματα, εμπάργκο κ.ά. (Και «χωροφύλακας», δραγάτης των ΗΠΑ, τότε στην περιοχή υπήρχε ισχυρότερος, ο Σάχης Παχλεβή της Περσίας), αλλά η Τουρκία κατέχει το 40% περίπου της Κύπρου και αλωνίζει στα «οικόπεδα» της, με τα γεωτρύπανά της.

Σιγά – σιγά και σταδιακά και μεθοδικά αρπάζει και κερδίζει.

Ευθύνες έχουν ΟΛΕΣ οι ελληνικές κυβερνήσεις από τον Ράλλη και δώθε. Και η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα του Σημίτη, Πάγκαλου και Σια, και πρόσφατα του ΣΥΡΙΖΑ.

Αιτία, η λαθεμένη συνταγή «δεδομένης» προσκόλλησης στη «Δύση», στις ΗΠΑ, την Ε.Ε. αυτήν του γερμανικού κεφαλαίου, και το ΝΑΤΟ.

Ας διερωτηθούμε: Ποιος είναι ο ρόλος της Βορειο-Ατλαντικής Συμμαχίας; Ποιος είναι ο «κοινός» εχθρός; Εάν για τους Αμερικανούς και τα οικονομικά τους μεγαλοσυμφέροντα εχθρός τους είναι η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν, ΔΕΝ είναι εχθροί για την Ελλάδα! Διερωτηθείτε επιτέλους, ποιές είναι οι «επιθετικές ενέργειες», έναντι της Ελλάδος, της Κίνας, της Ρωσίας – τώρα, που δεν είναι και «κομμουνιστική», και ποιες του Ιράν; Κι όμως, συμμετέχουμε στις επιθετικές ενέργειες του ΝΑΤΟ και των χωρών της Ε.Ε. με τα εμπάργκο κι.λπ., έναντι της Ρωσίας και της Περσίας. Γιατί;

Και συζητάμε, και υπερακοντίζουμε, μάλιστα, για την εισδοχή της ασιατικής Τουρκίας, στην «μεγάλη αγκαλιά της Ευρωπαϊκής Ενωσης», για να την κατακτήσει και να την διαλύσει. Κι εμείς συναινούμε και υπερθεματίζουμε ομιλούντες για τις «αξίες» της Ευρώπης!

Τίς «αξίες» των αποικιοκρατών: Τις «αξίες» της Ε.Ε. που δέχεται να κατέχεται τμήμα κράτους – μέλους της, από την Τουρκία, επί μισό αιώνα, την Κύπρο, και να παρενοχλεί προκλητικά και επικίνδυνα, επί μισό αιώνα («ξεχνάω» τα προηγούμενα), άλλο κράτος - μέλος, την Ελλάδα, και να συζητάει με την Τουρκία με τον άρπαγα, τον ταραξία, τον νταή, που περιφρονεί τη διεθνή νομιμότητα, που την περιπαίζει και αδιαφορεί για το Διεθνές Δίκαιο και την ειρήνη, ενώ εμείς παραμένουμε σχεδόν μαζοχιστικά πιστοί και δεδομένοι! Φοβούμενοι παράλληλα ν’ ασκήσουμε νόμιμα δικαιώματά μας, γιατί έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε ψήφισμα της τουρκικής Βουλής ως casus belli!...

και τί πρέπει να κάνουμε;

Αναλογιστείτε τι έχουμε χάσει, για να δείτε τι πρέπει να κάνουμε: Αυτό που έλεγαν Αυτοί που ετοιμαζόμαστε να «τιμήσουμε», ντροπιασμένοι, (αν έχουμε τσίπα).

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ!

- Κάνουμε ξεκάθαρο σε συμμάχους και εταίρους ότι τα ψέματα τελειώσανε. Φτάνει το κοροϊδιλίκι. Φτάνει πια. Όχι παχιά λόγια.

Ή θ’ αποφασίσουν να υποστηρίξουν το ΔΙΚΑΙΟ και τη Διεθνή νομιμότητα αποφασιστικά και απερίφραστα, ή να τα μαζεύουν. ΣΥΜΜΑΧΟΥΜΕ μ’ όποιον συνταυτίζονται τα συμφέροντά μας.

Φίλοι μας, είναι οι εχθροί των εχθρών μας!

Οι Ιρανοί, οι Ρώσοι, οι Κούρδοι, οι Κινέζοι, οι...Αρειανοί. Κι αφού δεν έχουμε ατομική βόμβα και πυραύλους, όπως οι βορειοκορεάτες, ΝΑΙ, σταματάμε τους εξοπλισμούς, που τους αποδίδουν πολλαπλά κέρδη και μίζες σε κάποιους γνωστούς και μη εξαιρετέους και μετατρέπουμε τους πολίτες σε ειρηνικούς δια βίου οπλίτες, καλά γυμνασμένους και αποφασισμένους! Όποιος φοβάται μπορεί να σκύψει και να περιμένει να πεθάνει, από έμφραγμα, από καρκίνο ή κάποιον ΚΟΡΩΝΑΪΟ ή, αν είναι «τυχερός», από γηρατειά στα εκατό του, ντροπιασμένος ραγιάς, ανάξιος απόγονος ενδόξων προγόνων. Εαυτούλης μου – idiot και οπαδός δήθεν μιας πολιτικής Π.Α.Ε.! (Πολιτικής Ανώνυμης Εταιρείας) κάθε άλλο παρά «μη κερδοσκοπικής».

Ως προς την Τουρκία, τους εισβολείς μετανάστες, την ΟΝΕ και τα οικονομικά τα γράφω εδώ και δέκα χρόνια και θα τα ξαναγράφω όσο ζω, και θα τα φωνάζω έστω «σε ώτα μη ακουόντων». Ίσως κάποιοι ακούνε..


1. Εριχ Φρομ: “Αναλυτική Κοινωνική Ψυχολογία”, εκδ. “Αρίων”, κεφ. ΙΙ, σελ. 106.

 

 

 

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 264 επισκέπτες και κανένα μέλος