Η Ιστορία στους λαούς, γράφεται σε μια επανάληψη. Το θέμα είναι ποιός τη διαβάζει μα και ποιός αφού την διαβάσει την εκμεταλλεύεται. Ο Λίβιος ο ιστορικός, γράφει, ότι οι ιδρυτές των Πόλεων – Κρατών χρησιμοποιούν διάφορα τεχνάσματα, προκειμένου να αυξήσουν τον πληθυσμό τους....

Repetitio rerum*

 

Η Ιστορία στους λαούς, γράφεται σε μια επανάληψη. Το θέμα είναι ποιός τη διαβάζει μα και ποιός αφού την διαβάσει την εκμεταλλεύεται. Ο Λίβιος ο ιστορικός, γράφει, ότι οι ιδρυτές των Πόλεων – Κρατών χρησιμοποιούν διάφορα τεχνάσματα, προκειμένου να αυξήσουν τον πληθυσμό τους. Εκείνο δε που “πιάνει” περισσότερο, είναι η υπόσχεση σε ξεριζωμένους από την πατρίδα τους, σε εξόριστους, σε κοινωνικά απόκληρους, σε διωγμένους από διάφορες γειτονικές περιοχές, η υπόσχεση δουλείας, γης και το δικαίωμα να αποκαλούνται αυτόχθονες για να αποκτήσουν ιθαγένεια και δικαιώματα πολιτικά θα λέγαμε σήμερα. Αυτό έκανε και ο  Ρωμύλος τον 8ο π. Χ. αιώνα, ο Βασιλιάς που έφτιαξε τη Ρώμη. Μάζεψε  “ξεριζωμένους” και τους  ενσωμάτωσε στις φυλές των “Λουκέρων” σε αυτούς που οι άλλες φυλές, οι φυλές των Ραμνητών κα Τιτιηνσέων  τους θεωρούσαν κατώτερους. Και έτσι συγκροτήθηκε μια γενιά  σύμμικτη παρακατιανών.

Αυτοί όμως “οι παρακατιανοι” γρήγορα θέριεψαν σε αριθμό τέτοιο και δύναμη, που έκλεισαν την πόρτα σε κάθε καινούριο που ερχότανε. Τώρα λοιπόν οι νεοφερμένοι έμεναν έξω, χωρίς γη, χωρίς δικαιώματα. Και αυτοί ήταν οι “πληβείοι”. Οι πληβείοι, δε είχαν δικαίωμα ψήφου και δεν εστρατεύοντο -τουλάχιστον στην αρχή.

Ο διάδοχος του Ρωμύλου, Νουμάς, μυθικός βασιλιάς της Ρώμης  προσπάθησε να δώσει μια μεταρρυθμιστική λύση, χωρίς να πετύχει και πολλά πράγματα. Αργότερα, το 576 - 553 π. Χ.  ο Τύλλιος Σέρβιος, 6ος βασιλιάς της Ρώμης,  χτίζει τείχη,  περιχαρακώνει συνοικίες και χωρίζει τους πολίτες σε τάξεις, ανάλογα με την οικονομική τους κατάσταση και όχι ανάλογα με την καταγωγή τους.


Είχαμε  λοιπόν, συνοικισμούς   πλουσίων,  μεσαίας τάξης, και φτωχών, με απαραβίαστα  οριακά σύνορα επικοινωνίας. Χωρισμός δηλαδή τάξεων κατά συνοικίες.  

Το 367 π. Χ. ο Λικίνιος Στόλων -  Γάιος , δήμαρχος, ψήφισε νόμους, με τους οποίους καταργούνται οι ταξικές διακρίσεις, δίνει δικαιώματα στους πληβείους και έτσι  τα κρατικά αξιώματα γίνονται προσιτά σε όλους.

Αυτές οι μεταρρυθμίσεις έφεραν την κοινωνία, να μην είναι πλέον δομημένη σε γενιές, αλλά  σε νομικές τάξεις και εισοδηματικές κατηγορίες.

Αργότερα ο Κικέρων, (106 - 43 π.Χ.), επιδοκιμάζει  και  δηλώνει «ότι το δικαίωμα ψήφου,  δεν πρέπει να είναι στα χέρια της μάζας αλλά των “εχόντων”».

Αυτή ήταν η Ρωμαική Δημοκρατία.


Από την αρχή οι πληβείοι και οι Πατρίκιοι είχαν αναδυθεί σε ένα ταξικό αγώνα επικράτησης (4ος -5ος  π. Χ. αιώνας) και σε εκατόχρονες εμφύλιες συγκρούσεις. Σιγά σιγά και με το χρόνο, οι πληβείοι γίνανε αριθμητικά περισσότεροι και εκ των πραγμάτων και εξ ανάγκης, αφού οι Πατρίκιοι ήταν πολλοί λιγότεροι, οι Ρωμαίοι άρχισαν να τους εμπιστεύονται τα όπλα. Ανατροπή  βέβαια τάξης ή καλύτερα ταξική δεν επήλθε.

Οι πληβείοι  δεν έγιναν ποτέ άρχοντες, γιατί δεν μπόρεσαν ποτέ να αξιοποιήσουν δημιουργικά και συλλογικά τις παραγωγικές δυνάμεις τους.

Κατάφεραν όμως με τα χρόνια και τις γενιές, να παρεισφρύσουν ατομικά και να συγχωνευτούν προοδευτικά, με την κάστα των Πατρικίων δηλαδή των αρχόντων και να γίνουν ένα με αυτούς: δηλαδή έγιναν ένα με τον από πάνω.

Φαίνεται ότι είναι διαχρονικό γνώρισμα της ανθρώπινης αδυναμίας που ανατρέπει πολλές φορές συλλογικούς αγώνες μόνο και μόνο για το ατομικό συμφέρον.

 


–––––––––––

*Repetitio rerum: επανάληψη των πραγμάτων


Βοηθήματα

1) Ern. Borneman. ‘’Πατριαρχία’’ ΜΙΕΤ 2001

2) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, Μπριτάννικα,

3) Μιχ. Ρούση Το  Κράτος”,  Γκοβόστη

 


Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 228 επισκέπτες και κανένα μέλος