* “Άβεβαιο-λογίας, Άγνωστο-λογίας,
Ινδοευρωπαϊκής αερο-λογίας και
Άτιμο-λογίας
παύ-σασθαι”

 

“Εξ Άκριβο-λογίας, Κυριο-λογίας,
Άξιο-πιστίας, τυμο-λογίας &
Αγαιο-πελασγικς μοεθνίας
ρχεσθαι”
 

«Τό μέν ἐγρηγορέναι διά παντός ἀθανάτου φύσεως ἴδιον, ὑπνοῦν δέ μετρίως τῶν καθ᾽ἡμᾶς ἐστιν, ὡς ἔοικε, καί ἀνθρώπινον· τό δέ πέρα καθεύδειν τοῦ πρέποντος τοῖς τεθνηκόσι μᾶλλον ἤπερ τοῖς ζῶσιν ἁρμόδιον».

Θεοφύλακτος Σιμοκά(τ)της, 7ος αι., “Επιστολαί”, Επιστολή 55.

Το να είναι κανείς συνεχώς σε επιφυλακή, επαγρύπνηση, ετοιμότητα, να μην εφησυχάζει είναι χαρακτηριστικό αθάνατης φύσης, ενώ το να κοιμάται/εφησυχάζει ανήκει στους μέσους ανθρώπους, όπως φαίνεται, και είναι και ανθρώπινο· το να κοιμάται όμως περισσότερο απ’ όσο πρέπει αυτό ταιριάζει περισσότερο στους πεθαμένους παρά στους ζωντανούς.

«Πού είναι η Γραμματεία των Ασσυρίων, των Βαβυλωνίων, των Χαλδαίων, των Αιγυπτίων; Όλη η ανθρωπότητα έχει κληρονομήσει την Γραμματεία των Ελλήνων μόνον».

(Ιμπν Χαλντούν, 1332/732-1406/808, ο Άραβας πατέρας των κοινωνικών επιστημών).

«Η θητεία μου στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στη γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στη λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

σχόλιο: (=ταύτιση σημαίνοντος (λέξη) - σημαινομένου (έννοια)

(Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, 1901-1976, Νομπέλ Φυσικής 1932)

«Όταν ένας λαός δεν τολμά να υπερασπιστεί τη γλώσσα του είναι έτοιμος πια για τη σκλαβιά».

(Remy de Gourmont 1858-1915, Γάλλος ποιητής, συμβολιστής)

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση»

(Μιχάι Εμινέσκου, 1850-1889, εθνικός ποιητής της Ρουμανίας)

Όταν είμαι, όταν υπάρχω, όταν γι’ αυτά τα δύο δεν λυπάμαι, θλίβομαι που θα μπορούσε να είμαι Έλληνας, αλλά δεν είμαι...

(Νικήτας Στανέσκου, 1933-1983, Ρουμάνος ποιητής, από το ποίημά του “Και ου βάρβαρος”).

«Οι Έλληνες θα έχουν μια λέξη γι’ αυτό».

(Όλιβερ Τάπλερ, 1943 “Ελληνικό πυρ”)

«Η σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμαθία πάντων αίσχιστον»

(Πλάτων, 427-347, Ιππίας Μείζων 296α)

«Άξιοτεκμαρτότερον του λόγου το έργον εστί»

(Ξενοφών, 431/429-355, Απομνημονεύματα Δ’, 4, 10)

(= οι πράξεις / τα έργα είναι αυτές που παρέχουν πιο ικανές, ισχυρές αποδείξεις απ’ ό,τι τα λόγια)

Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015 , παραβρέθηκα στην ομιλία του καθηγητή μου Γ. Μπαμπινιώτη με θέμα: «Κόσμος, Νους, Γλώσσα» στο Πνευματικό Κέντρο του ιερού ναού της Παναγίας Φανερωμένης στη Βουλιαγμένη, εκδήλωση που είχε οργανωθεί από τον δραστήριο Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών “Απολλωνία”.

Δεν επιτρέπεται να αμφισβητήσουμε τις επιστημονικές θέσεις και απόψεις του δασκάλου μας, αυτό εξάλλου θα αποτελούσε “ύβριν” μάς επιτρέπεται όμως να τις κρίνουμε, να τις αξιολογήσουμε και ει δυνατόν να διαφοροποιηθούμε από τις ιδέες του περί γλώσσας και γραφής. Αυτό εξάλλου αποτελεί επιδίωξη του καλού δασκάλου να κάνει τους μαθητές του καλύτερους απ’ αυτόν. Πράγμα θεμιτόν και αναγκαίον. Όπως διαφοροποιήθηκε και ο Αριστοτέλης από το δάσκαλό του Πλάτωνα.

Παρακολουθώντας κριτικά την ομιλία του και όχι προσχηματικά / προσκυνητικά διαπίστωσα ότι ο καθηγητής μου υπέπεσε σε κάποιες αντιφάσεις / ανακολουθίες τις οποίες και σας τις επισημαίνω:

1) Ο αρχαιότερος πολιτισμός στον κόσμο είναι ο κινεζικός, αλλά στο αρχαιολογικό μουσείο του Πεκίνο δίπλα στα κινεζικά αγγεία του 15ου αιώνα π.Χ. φιγουράρουν και τα μυκηναϊκά της ίδιας εποχής. Βέβαια δε μας είπε πώς έφτασαν ή βρέθηκαν αυτά εκεί!!!

2) Μας εκθείασε το βασίλειο του ρήματος (ότι το ρήμα είναι η βάση, το στήριγμα της γλώσσας) χωρίς βέβαια να υποβαθμίσει και το βασίλειο/αξία του ουσιαστικού / της ουσίας / της υπόστασης των ονομάτων. Επέμεινε ότι χωρίς το ρήμα

δεν μπορείτε να πάτε πουθενά.

Αγνοεί ο κ. καθηγητής ότι οι πρώτες λέξεις που ψελλίζει ένα μωρό είναι λέξεις μονοσύλλαβες επαναλαμβανόμενες δις (μα-μα, για-για, κο-κο, πι-πι) και ουσιαστικά;

3) Μίλησε για ένα λεξιλόγιο της ελληνικής γλώσσας κατά προσέγγιση 100.000 λέξεων με 3 συνώνυμα εκάστη, που ανάγεται σε 300.000 περίπου λέξεις, λιγότερες ακόμα και της Αγγλικής, που είναι θυγατρική διάλεκτος της Ελληνικής.

Αγνοεί ο κ. καθηγητής ότι η ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που δεν έχει συνώνυμα, λόγω του πλούτου του λεξιλογίου της, αλλά μόνο λεπτές εννοιολογικές, σημασιολογικές αποχρώσεις μεταξύ τους (π.χ. βίος/ζωή, άγω/φέρω, κεράννυμι - μείγνυμι - φύρω κ.λπ.).

4) Μας ανέφερε ότι σημαντικό σε μια γλώσσα δεν είναι τόσο η παλαιότητα/αρχαιότητά της όσο η συνέχεια και η καλλιέργειά της.

Δηλαδή μας εξέθεσε ο κ. καθηγητής ότι δεν μας ενδιαφέρει ποια γλώσσα προηγείται ή ποια έπεται χρονικά, ούτε ποια γλώσσα απετέλεσε πρότυπο για τις άλλες.

Απέρριψε δηλαδή τον ίδιο τον Μάικλ Βέντρις (1922-1956) τον Βρετανό αρχιτέκτονα που αποκωδικοποίησε τη Γραμμική Γραφή Β’ και απέδειξε πως ήταν ελληνική γραφή το 1952 και ο οποίος μετέφερε τα όρια της γραπτής παράδοσης του ελληνικού πολιτισμού, επτά περίπου αιώνες νωρίτερα! Δηλαδή από τον 8ο αιώνα στον 15ο!

Ο Βέντρις πίστευε πως η αρχαία ελληνική γλώσσα ήταν ανώτερη όλων των παλαιοτέρων και νεωτέρων γλωσσών.

5) Μας σχολίασε τα χάλια της παιδείας, αλλά δεν μας είπε τί έκανε όταν ήταν ο ίδιος Υπουργός Παιδείας. Ποιο το έργο που προσέφερε για την αναβάθμιση της παιδείας και τί έκανε για τη γλωσσική καλλιέργεια των μαθητών.

6) Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και εμμονή στο φθογγολογικό και τυπολογικό μέρος της γραμματικής παραγνωρίζοντας το ετυμολογικό που, κατά την ταπεινή και επίμονη, πάντα, άποψή μας είναι και το σπουδαιότερο κεφάλαιο για την ιστορική προέλευση και ανάλυση της λέξης καθώς και για τις οικογένειές τους.

Το Υπουργείο Α-παιδείας έχει μεριμνήσει να αποκόψει τους μαθητές από τις ρίζες τους, γι’ αυτό έχει βγάλει εκτός ύλης την Παραγωγή και τη Σύνθεση των λέξεων ως περιττόν και μη αναγκαίον κεφάλαιο για διδασκαλία.

7) Κάθε λίγο και λιγάκι διαφήμιζε τα λέξικά του ευλογώντας όπως ο παπάς πρώτος τα γένεια του.

8) Το καινούργιο που άκουσα ήταν ότι η γραπτή παράδοση στην ελληνική γλώσσα έχει ιστορία 11 αιώνων και όχι 8 αιώνων που υποστηρίζει στα λεξικά του.

Αυτό είναι ένα θαρραλέο άλμα προόδου και πιστεύω ότι σε βάθος χρόνου θα ανακαλέσει την ψευδο-ινδοευρωπαϊκή θεωρία και το ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο από τους Φοίνικες τον 9ο - 8ο αιώνα, μια γλώσσα φάντασμα, χωρίς κανένα γραπτό μνημείο.

Λέει ο δάσκαλος στο μαθητή: «Αἴτησόν με ὅ θέλεις».

Ο μαθητής απαντά: «Ἀποσκότισόν με» (βγάλε με από το σκότος, δείξε μου την αλήθεια).

Τα παιδιά αυτό μας ζητούν. Να παραμερίσουμε να μπει φως, να τους ανοίξουμε παράθυρα ώστε να δουν με άλλη οπτική τον κόσμο.


* Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του κ. Γ. Μπαμπινιώτη το 1/4 των λημμάτων, ως προς την ετυμολογία, χαρακτηρίζεται ως αβεβαίου ή αγνώστου ετύμου, διότι ως μητέρα των γλωσσών θεωρεί τα σανσκριτικά και όχι την αρχαιότερη και αρτιότερη αιγαιοπελασγική γλώσσα που είναι η μητέρα όλων των γλωσσών (Πρωτογλώσσα).

Λέξεις που τις αφήνει μετέωρες, ήτοι αν-ετυμολόγητες, εμείς τις ετυμολογούμε ως πρωτογενείς - ριζικές ελληνικές και αντικρούομε τις απόψεις του περί ινδοευρωπαϊκής ομοεθνίας.

Ό,τι είναι δυσ-ετυμολόγητο για εκείνον είναι ευ-ετυμολόγητο για μας.

Πέτρος Ιωαννίδης
καθηγητής, φιλόλογος 2ου ΓΕΛ Βούλας

Διαφήμιση (2)

Διαφήμιση (1a)

ebdomi-dimosiefseis

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 325 guests και κανένα μέλος