Στα Ν.Α. της θρυλικής και μαρτυρικής ΣΜΥΡΝΗΣ, υψώνεται το όρος Τμώλος και στους πρόποδές του είχαν χτίσει οι Έλληνες Ίωνες, που είχαν αποικήσει τη Μ. Ασία πριν 3000 χρόνια και πλέον, μια πόλη με οτ όνομα Ύπαιπα.

Τα Ύπαιπα προόδευσαν γρήγορα, χάρη στην εύφορη κοιλάδα του Καΰστρου ποταμού, που απλωνόταν μπροστά τους.

Ο παμμέγιστος επικός Έλληνας Ίωνας, ο θεϊκός ΟΜΗΡΟΣ αναφέρει την κοιλάδα του Καΰστρου στην Ιλιάδα, με το όνομα “Άσιος λειμώ픨!

Οι κάτοικοι των Υπαίπων αναγκάστηκαν να χτίσουν μια καινούργια πόλη, τέσσερα χιλιόμετρα μακρύτερα και σε υψόμετρο 52 μέτρα γιατί δέχονταν πολλές εχθρικές επιδρομές από στρατεύματα διαφόρων βαρβαρικών λαών, αφού η κοιλάδα του Καΰστρου χρησίμευε σαν φυσική οδός, λόγω της ομαλής εδαφικής διαμόρφωσής της.

 

Τη νέα πόλη την ονόμασα “Οδεμήσιον”!

Οι Έλληνες Οδεμήσιοι, ενώ βρίσκονταν σε συνεχή και σκληρή σκλαβιά, διαφόρων βαρβάρων κατακτητών, όπως Περσών, Ρωμαίων, Σελτζούκων και Οθωμανιδών, φρόντισαν να διαφυλάξουν το εθνικό στοιχείο τους και ανέδειξαν την πόλη τους σε μεγάλο εμπορικό, βιομηχανικό, πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο.

Κατά την Οθωμανική κατοχή, η πόλη του Οδεμησίου αριθμούσε 3000 Έλληνες και στα 146 χωριά της, άλλες 4000 που είχαν αμιγή ελληνικό πληθυμσό, ο οποίος ασχολείτο με την καλλιέργεια της ελιάς, του βαμβακιού και του μεταξοσκώληκα. Στην πόλη υπήρχαν τέσσερα υπερσύγχρονα ατμοκίνητα εργοστάσια, που ασχολούνταν με την επεξεργασία των προϊόντων της ελιάς και του βαμβακιού, ενώ 140 μεγάλοι αργαλιοί ύφαιναν τα διεθνούς φήμης μεταξωτά τους.

Τα έσοδα της πόλης συμπληρώνονταν από τα κέρδη των ορυχείων που βρίσκονταν στη γύρω περιοχή, αφού το υπέδαφος ήταν πλούσιο σε αντιμόνιο (5β), σε υδράργυρο (Hg), σε Μαγγάνιο (Μn), σε χρυσό (Αu) και σε αρσενικό (As).

Η πόλη και τα χωριά του Οδεμησίου αριθμούσαν 555 θέσεις μαθητών και δύο παρθεναγωγείων, ενώ υπήρχαν 5 εκκλησίες και πολιτιστική εστία!

Το Οδεμήσιο ανήκε στην επαρχία της Θείρας (Καϊμακλήκι ή Καζά της Tire), που ήταν η πρωτεύουσα και είχε μεγάλες πόλεις τα Λίγδα και το Βαϊνθήριο, που κάθε πόλη είχε το δικό της Δήμο και όλη η Επαρχία ανήκε στο νομό (Σαντζάκι) της Σμύρνης. Το 1884 ευρωπαϊκή εταιρεία συνέδεσε σιδηροδρομικώς το Οδεμήσιο με τις γύρω πόλεις και με τη Σμύρνη με καθημερινά δρομολόγια.

 

Το 1919 με τη συνθήκη των Σεβρών, την οποία ποτέ δεν την υπέγραψαν οι Οθωμανοί, ο νομός της Σμύρνης έπαιρνε 5ετή ημιαυτονομία με την προοπτική να αποφασίσουν οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής τον τρόπο διακυβέρνησης του κρατιδίου της Σμύρνης. Δηλαδή αν ήταν αυτόνομο ή ομόσπονδο ή αν θα αποτελούσε ελληνική επαρχία όπως η Κρήτη, ενώ μέχρι τότε θα ήταν υπό την ελληνικό αρμοστεία. Δυστυχώς τα συμφέροντα των Μεγάλων δυνάμεων και τα λάθη (ηθελημένα ή μη) κάποιων Ελλήνων ηγετών, δημιούργησαν το μαζικό ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ των Ιώνων και Ποντίων Ελλήνων της Μ. Ασίας και την καταστροφή του Μικρασιατικού Ιωνικού Μεγαλείου που για περισσότερα από 3000 χρόνια αποτελούσε την κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού!

 

Οσοι Έλληνες σώθηκαν από ιδιωτική φιλάνθρωπη πρωτοβουλία και όχι από φροντίδα του ελληνικού κράτους, έχουν ιερό καθήκον να φωτίζουν με το αθάνατο Απολλώνειο Ελληνικό φως, με πρωτοπόρο το πνεύμα και το ήθος, όλο τον κόσμο, δια μέσου των απογόνων τους!!!

 

«Έρρωσθε καί όναισθε»!

 

Φαίδρα Φραγκομανώλη - Κοκκόλα

Διαφήμιση (2)

Διαφήμιση (1a)

ebdomi-dimosiefseis

Προτεινόμενο Video

Διαφήμιση

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 398 guests και κανένα μέλος