«λλά μήν καί λήθειαν γε περί πολλο ποιητέον» (= πρέπει να φροντίζουμε πάρα πολύ για την αλήθεια) Πλάτωνος, Πολιτεία Γ΄, 389β.

«Τόπάντωνχθιστον γεσθαι, τόν τληθ λέγοντα, τόδε ο χαρίεν (έστί)» (= δεν είναι αυτό χαριτωμένο / κομψό, δηλαδή να θεωρούν χειρότερο εχθρό τους, όποιος τους λέει την αλήθεια) Πλάτωνος, Πολιτεία δ, 426ε.

«Τ γάρ ληθε χαλεπαίνειν ο θέμις (στί)» (= το να θυμώνει κανείς με την Αλήθεια δεν είναι δίκαιο ούτε θεμιτό), Πλάτωνος Πολιτεία Ε’, 480ε

«Ψεύδεσθαι νελεύθερον, λήθεια γενναον» (Απολλώνιος, Επιστολαί, 83, 1)

«Ζητν τήν λήθειαν ο ζητήσεις τκ παντός τρόπου νικν καί ερών τήν λήθειανξεις τό μή νικσθαι», Επίκτητος, Γνωμολόγιον, Γνώμη 29, (= αναζητώντας την αλήθεια, μην επιδιώξεις τη νίκη με κάθε μέσο και άμα ανακαλύψεις την αλήθεια, θα αποκτήσεις την ικανότητα και τη δύναμη να μη νικιέσαι (να ‘σαι αήττητος!)

Επιμένω στα αποσπάσματα του Πλάτωνα, γιατί όταν κάποτε τέθηκε το ερώτημα: Τί στιν φιλοσοφία; απαντήθηκε: ο Πλάτων. Και στο επόμενο: Τί στιν Πλάτων; απαντήθηκε: η ίδια η φιλοσοφία. Δηλαδή έχουμε πλήρη ταύτιση φιλοσοφίας και Πλάτωνος.

Γι’ αυτό και ερανίζομαι τα περισσότερα εδάφια από την πλατωνική Πολιτεία (την Ουράνια) ευελπιστώντας ότι εμείς οι κοινοί θνητοί θα την κατεβάσουμε από τον ουρανό και θα την εφαρμόσουμε εδώ στη γη! Ετσι θα είμαστε Δι-πολίτες, γιατί θα μετέχουμε και της ουρανίας και της επίγειας πολιτείας. Πολίτες δύο κόσμων!

Συνυφασμένη με την Παιδεία, που εξετάσαμε στο προηγούμενο άρθρο (4.4.2015) είναι η έννοια της Αλη-θείας. Εδώ και 40 χρόνια κάνουμε παιδεία ψεμάτων (ψεύτικη - κάλπικη - νόθη), Παιδεία Ψ-ΕΥΔΟΥΣ (= η ψυχή (κάθε-εύδει) παιδεία υπνώτουσα την ψυχήν ήτοι υπνο-παιδεία και όχι αληθινή, ουσιαστική, εξ-υπνη (εκτός ύπνου), δι-εγερτική, ψυχωμένη και όχι ψυγμένη.

Στα μαθήματά μου προτείνω στους μαθητές μου οι ίδιοι να επιλέξουν πού θέλουν να ενταχθούν, στους ανθρώπους με Ψ(κεφαλαίο) ήτοι τους Ψαγμένους ή σε κείνους με ψ(μικρό) τους ψυγμένους (υποψιασμένους και κριτικούς ή ανυποψίαστους και άκριτους). Το ευχάριστο είναι ότι οι περισσότεροι επιλέγουν το πρώτο (Ψ κεφαλαίο) και δεν μετανιώνουν γι’ αυτό, παρ’ όλο που είναι πιο επώδυνο και άβολο.

Ο Πλάτων στον “Κρατύλο” έργο αφιερωμένο στην Ετυμο-λογία αναλύει την Αλήθεια σε λη-θεία (=περιπλάνηση θεϊκή), γιατί οι κατέχων αυτήν θεοται (= αποθεώνεται). Και επειδή η Ελληνική Γλώσσα δεν αποτελείται μόνο από λέξεις ή φράσεις, αλλά από Νοήματα (Μάρτιν Χάιντεγκερ), είναι Νοηματική και όχι Συμβατική, η έννοια της Αλή-θειας έχει διπλή ετυμολόγηση / μόνο για τους Έλληνες, παράγεται από το α-(στερητικό)=το λθος (η λήθη), αλλά συνάμα και από το α-(στερητικό) = το λάθος, οπότε σημαίνει δεν ξεχνώ το λάθος που έχω κάνει, για να μην το επαναλάβω*

«Δίς ἐξαμαρτεῖν ταὐτόν οὐκ ἀνδρός σοφοῦ»* Στις άλλες γλώσσες αποδίδεται συμβατικά (= κατά κοινή συμφωνία) ως truth, verita, wahrheit κ.α.

* Λέει ο κωμωδιογράφος της νέας κωμωδίας Μένανδρος που έγραψε πάνω από 100 κωμωδίες και νίκησε 8 φορείς (347 - 295).

Πέτρος Ιωαννίδης

φιλόλογος καθηγητής 2ου ΓΕΛ Βούλας

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 396 επισκέπτες και κανένα μέλος