ΠΑΡΑΧΩΡΗΤΗΡΙΑ ΤΑΣΣΙΑΝΗΣ

Από πού να ξεκινήσει κανείς στην ιστορία αυτών των ανθρώπων. Γράφαμε και στο προηγούμενο φύλλο μας, γράφουμε και σήμερα και όσο σκαλίζουμε χαρτιά, τόσο επιβεβαιώνεται η κοροϊδία των αρμοδίων, τα  εσκεμμένα(;) πισωγυρίσματα, η ολιγωρία της Δημοτικής Αρχής, εμφανίζονται οι Δασάρχες που ο ένας ράβει και ο άλλος ξηλώνει(;), ιδιαίτερα από το 1985 και εντεύθεν.

Ιδιαίτερης σημασίας πράξη της Νομαρχίας Πειραιά και της Κοινότητας Βουλιαγμένης.

Μεγάλη η ευθύνη του τότε Κοινοτάρχη που δεν προχώρησε στην ένταξη στο σχέδιο πόλης, αλλά τεράστια και η ευθύνη του νυν Δημάρχου. Αδικία απέναντι στους ανθρώπους αυτούς που κοροϊδεύονται 25 χρόνια τώρα, αλλά και εγκληματική παράλειψη, που εκτός άλλων στέρησε πολλά έσοδα από το Δήμο και το Δημόσιο.

Αντί να δούμε έναν οικισμό ενταγμένο στο σχέδιο, νοικοκυρεμένο μετά την ιστορική απόφαση του 1985, βλέπουμε να «ροκανίζεται» η περιοχή από επιτήδειους που χτίζουν μεζονέτες και βιλάρες, ενώ οι άλλοι “τρέχουν”

Αντ’ αυτού λοιπόν, αρχίζει ένα παραμύθι, μια κολοκυθιά, ένας εμπαιγμός των ανθρώπων και ένα «άρμεγμα» οικονομικό, είτε για δικαστικές διαδικασίες και αποφάσεις και ανατροπές αποφάσεων επί αποφάσεων, είτε ό,τι άλλο βάσιμα θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς.

Η μία Νομαρχία λέει αυτό, η άλλη εκείνο. Ο ένας Δασάρχης το χαρακτηρίζει δασικό, ο άλλος το αποκλείει από δασικό. Κι όλα αυτά υπερωρίμασαν, αν δεν γέρασαν, έκλεισαν 60 χρόνια.

Θα έχουμε συνέχεια. Γιατί κάποτε αυτό το κράτος πρέπει να καταλάβει ότι είναι οργανισμός με συνέχεια και ιστορία. Δεν είναι δυνατόν οι διάφοροι καρεκλοκένταυροι που εναλλάσσονται στις κρατικές θέσεις να χρησιμοποιούν την  καρέκλα κατά τις ορέξεις τους και τις φαντασιώσεις τους.

Στο επόμενο φύλλο μας θα έχουμε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα απόφαση, που θα παίξει καθοριστικό ρόλο για την θετική κατάληξη της ιστορίας.

Μιλήσαμε με κατοίκους της περιοχής και θα συνεχίσουμε να μιλάμε. Σήμερα παρουσιάζουμε μία συνέντευξη με το δικηγόρο Γιώργο Ράπτη και τον Νίκο Μανώλη, αλλά και επιστολή κατοίκων, που την υπογράφει ο Νίκος Τσικούκος.

Κύριε Ράπτη, ως κάτοικος της Τάσιανης, και ως νομικός που είστε θα θέλαμε να ξεδιπλώσουμε μαζί, όσο γίνεται, το κουβάρι αυτής της ταλαίπωρης ιστορίας των κατοίκων που μένουν εκεί σε παράγκες και ελενίτ από το 1951 χωρίς να μπορέσουν μέχρι σήμερα, να βάλουν το κεφάλι τους κάτω από κεραμίδι.

Πολλά ακούγονται, ιδιαίτερα από νεότερους, για αρπαγή της γης, για καταπατητές για.. για… Είναι χρήσιμο να γίνει αυτή η συζήτηση για να βγουν στο φως κάποια στοιχεία που ίσως δεν γνωρίζει ο κόσμος.

Γ. Ράπτης: Ευχαριστούμε κυρία Μπουζιάνη για την πρόσκληση. Να σας συστήσω τον κ. Νίκο Μανώλη, κάτοικος κι αυτός της Τάσσιανης, που θα βοηθήσει να θυμηθούμε μαζί κάποια πράγματα.

Το σπίτι αυτό, στην Τάσσιανη όπου κατοικώ, από ότι λένε οι δικαστικές αποφάσεις έχει χτιστεί το 1951 από τον παππού μου το Γ. Ράπτη του Αθανασίου.

Να πω κάτι για τη δημοσιότητα που δόθηκε με την εκπομπή του Τριανταφυλλόπουλου και την εφημερίδα σας που έχει ανακινίσει το θέμα.

Η δημοσιότητα αυτή δεν ξεκίνησε από εμάς. Δεν ξεκινήσαμε εμείς να φέρουμε το θέμα στη δημοσιότητα. Ημασταν τυχεροί. Τυχεροί γιατί έγινε μία καταγγελία από τον κ. Τρεμόπουλο εις βάρος του κ. Καμένου και ξαφνικά ήρθαν στο γραφείο μου, κάποιοι δημοσιογράφοι από το γραφείο του Τριανταφυλλόπουλου.

Α.Μ. Θα πρέπει να πούμε ότι δεν πήραμε αφορμή για το ρεπορτά μας αυτό από τη συγκεκριμένη εκπομπή γιατί εμείς έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές με το θέμα και είχαμε ανακοινώσει προ μηνός ότι θα έχουμε συνέχεια.

Εισέβαλαν λοιπόν στο γραφείο μου, νομίζοντας ότι έπιασαν κάποιον καταπατητή. Και είναι προς τιμήν τους, γιατί όταν τους έδωσα όλα τα στοιχεία, μόνο δεν έβγαλαν το θέμα εις βάρος μας, αλλά βγήκαν και είπαν την αλήθεια. Ότι εκεί υπάρχει μία κοινωνική αδικία.

Δεν θα σταθώ στα νομικά, αυτά είναι στη διάθεση του καθενός.

Το ελληνικό δίκαιο έχει μία ιδιαιτερότητα, η οποία για μένα είναι τιμητική και σπάνια. Είναι ίσως το μοναδικό δίκαιο που αναγνωρίζει ως  πηγή δικαίου τα χρηστά ήθη.

Συνεπώς μία απόφαση που έρχεται σε αντίθεση με την ηθική δεν μπορεί να είναι νόμιμη.  Αυτό που συμβαίνει να βασανίζονται οικογένειες εδώ και 50 χρόνια, ενώ έχουν δίκιο, όταν δίπλα τους σηκώνονται βίλες, κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ανήθικο.

Οι κάτοικοι της Τάσιανης δεν ξεφυτρώσανε σαν μανιτάρια. Πήγαν εκεί με έναν αναπτυξιακό νόμο του 1951. Είναι γηγενείς Βουλιαγμενιώτες, όπως και οι κάτοικοι της Αμαρυλλίδος, της Δαιδάλου, άνθρωποι που διαμόρφωσαν την Βουλιαγμένη όπως είναι σήμερα για να μπορούμε να τη χαιρόμαστε.

Αυτή η ιστορία η απίστευτη του να είμαστε έρμαια ψηφοθηρικών διαθέσεων του καθενός παραμονές των εκλογών, κάποτε πρέπει να τελειώσει.

Α.Μ.: Την περίοδο της Χούντας δόθηκαν κάποια παραχωρητήρια. Δεν πήραν όμως όλοι. Γιατί;

Γ.Ράπτης: Ναι, δόθηκαν κάποια παραχωρητήρια. Το τελευταίο πράγμα που έχω να κάνω είναι να κρίνω τη Χούντα. Εδωσε κάποια παραχωρητήρια σε άρτια τεμάχια και μετά δώσανε και κάποια μη άρτια, ενώ κατείχαν άρτια. Και ξαφνικά σταμάτησε να περνάει η Επιτροπή και ανακάλεσε και αυτά που είχανε δώσει. Προφανώς γιατί οι γηγενείς κάτοικοι της Βουλιαγμένης, αυτοί που είχαν πάρει τα μη άρτια οικόπεδα και αυτοί που δεν είχαν την τύχη να πάρουν ακόμη, να μην ήταν αρεστοί στο καθεστώς.

Και γίνανε κάποιες διακρίσεις. Το θέμα είναι ότι αυτές οι 30 οικογένειες, όλοι εγκατασταθήκαμε την ίδια ακριβώς περίοδο με τις ίδιες ακριβώς προϋποθέσεις.

Α.Μ. Απ’ αυτές τις 30 οικογένειες σήμερα ποιες δεν έχουν παραχωρητήριο;

Γ.Ρ.: Είναι 11 που δεν έχουν καθόλου και οι υπόλοιπες έχουν μη άρτια οικόπεδα. Μάλιστα θέλω να πω ότι μέχρι το 1996 και μέχρι το 2002 που κοινοποιήθηκε στη Νομαρχία η αμετάκλητη απόφαση της Επιτροπής Επιλύσεως Δασικών Διαφορών, το Δασαρχείο ισχυριζόταν ότι και τα παραχωρητήρια που έχουν δοθεί, είναι παράνομα.

Το 2001 ο Δασάρχης έδωσε πράξη χαρακτηρισμού σε ένα από τα παραχωρημένα. Ο Γεν. Γραμματέας της Περιφέρειας την προσέβαλε με εισήγηση του ίδιου Δασάρχη (Μπαλόγιαννη) ισχυριζόμενος ότι όλα τα παραχωρητήρια έχουν παρανόμως δοθεί, δεδομένου ότι το 318 περιλαμβάνεται στις  εκτάσεις που κηρύχθηκαν αναδασωτέες.

Η Επιτροπή Επιλύσεως Δασικών  Διαφορών έκρινε ότι δεν ευσταθούν οι ισχυρισμοί του Δασάρχη. Γιατί όπως έχει κρίνει και η 44/96 γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, που είχε γίνει αποδεκτή από τον Υπουργό και συνεπώς νόμος του κράτους, το 318 ως εποικιστική έκταση δεν ήταν δυνατόν να αναδασωθεί το 1934 και συνεπώς νομίμως χορηγήθηκαν τα παραχωρητήρια το 1969 και δεν είναι άκυρα.

Μετά οι άνθρωποι αυτοί μας είπαν ναι, αλλά μόνο για τα παραχωρημένα. Ξέρετε εκτός από ηθική μία απόφαση πρέπει να είναι και λογική. Όπως το ανήθικο δεν μπορεί να είναι νόμιμο δεν μπορεί και το παράλογο να είναι νόμιμο.

Δεν μπορεί να λένε σου παραχώρησε το ελληνικό δημόσιο 800μ. για να κτίσεις το σπίτι σου νόμιμα, αλλά τα 200 μ. που θέλεις να αποκτήσεις αρτιότητα είναι αναδασωτέα. Γιατί αν αυτό το είχε κάνει κάποιος ιδιώτης θα είχε διαπράξει απάτη.

Α.Μ.: Αυτοί οι 11 είναι όμοροι ή διάσπαρτοι.

Εκεί είναι ένας απίστευτος μπακλαβάς. Υπάρχει άνθρωπος που έχει άρτιο οικόπεδο και ζητάει να του προσκυρωθεί ένα μέτρο επί 20 που είναι ανάμεσα στο οικόπεδό του και το πεζοδρόμιο. Και του λένε ότι το οικόπεδό σου είναι άρτιο, νομίμως στο παραχώρησε το ελληνικό δημόσιο, αλλά το πεζοδρόμιό σου είναι αναδασωτέο και δεν μπορούμε να προσκυρώσουμε το ένα μέτρο!

Υπάρχει άνθρωπος που αν φύγει από την κουζίνα του να πάει στο υπνοδωμάτιό του διαπράττει ποινικό αδίκημα. Γιατί έχτισε το σπίτι και έκανε αίτηση παραχώρησης, και του παραχώρησαν το μισό κομμάτι με το μισό σπίτι! Στο παραχωρημένο είναι η κουζίνα, στο απαραχώρητο το υπνοδωμάτιο.

Το 2005 η Επιτροπή Απαλλοτριώσεων Ανατ. Αττικής  με βάση τον ν. 31/47 έδωσε παραχωρητήριο στην κ. Σαρρή. Πολύ καλά έκανε και πολύ νόμιμα και όφειλε να το δώσει. Γιατί αναγνώρισε ότι το 1969 νομίμως της είχε δοθεί παραχωρητήριο, και μολονότι είχε χάσει την προθεσμία να προσφύγει, όφειλε με βάσει τη χρηστή διοίκηση να το δώσει.

Και γεννώνται δύο πολύ βασικά ερωτήματα. Νόμιμα δίνεται το παραχωρητήριο στην κ. Σαρρή. Γιατί δεν δίνεται το ίδιο και στην κ. Τσικούκου που είναι όμορη με την κ. Σαρρή είναι μεσοτοιχία.

Παραχωρεί στην κ. Σαρρή 700  μέτρα το 2005 με τον 31/47 κρίνοντας ότι το οικόπεδο που της παραχωρεί δεν είναι αναδασωτέο. Και έρχεται το 2007 και λέει αυτό που μου παραχώρησες δεν είναι άρτιο. Δώσε μου άλλα 200μ. μέχρι το δρόμο για να εξασφαλίσω οικοδομική άδεια, αφού το οικόπεδο το κατέχω εδώ και 50 χρόνια.  Και της λένε ότι το υπόλοιπο είναι αναδασωτέο!

Αν έρθετε στο σπίτι μου και κοιτάξετε από το μπαλκόνι θα δείτε αποκάτω γερανό που σηκώνει πολυκατοικία με μεζονέτες και πισίνες!

Ειλικρινά, προχθές έβλεπα ένα νέο παιδί να φτιάχνει τον κήπο του και αναρωτιόμουν: 4η γενιά και δεν ξέρει αν σπέρνει …στην άμμο, αν θα γίνει το σπίτι του ποτέ νόμιμο…

Εμείς δεν πήγαμε αυθαίρετα. Μας είπαν μετά τον πόλεμο, κύριοι πηγαίνετε εκεί.

Αν ο παππούς μου ήταν παράνομος γιατί δεν τον πιάσανε τόσα χρόνια.

Α.Μ.: Εσείς σε ποιο σημείο βρίσκεσται από πλευράς ενεργειών.

Γ.Ρ.: Πετύχαμε μέσω του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Αττικής να γίνει ένα ερώτημα στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, αν το 318 είναι αναδασωτέο ή όχι. Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους μας απάντησε, ότι εμείς σας έχουμε απαντήσει με την 44/96.

Εχουμε κάνει αίτηση στο Νομάρχη Αν. Αττικής να αναπέμψει την υπόθεσή μας, έχοντας τόσο την απόφαση της τριμελούς όσο και γνωμοδότηση από το μεγαλύτερο συνταγματολόγο αείμνηστο Γεώργιο Παπαδημητρίου, δεν έχουμε πάρει απάντηση, εδώ και δύο χρόνια περίπου.

Α.Μ.: Δεν έχει απαντήσει η Νομαρχία δηλαδή;

Γ.Ρ.: Όχι. Σιωπηρά έχει απορρίψει, γιατί όταν εντός δύο μηνών δεν σου δώσει  απάντηση τεκμαίρεται από το νόμο ότι σιωπηλά έχει απορρίψει.

Από τον Αννα στον Καϊάφα και τούμπαλιν…

Γ. Ρ.: Εχουμε κάνει προσφυγές και περιμένουμε να περάσουν δέκα, 15, είκοσι χρόνια.

Διοικητικό Πρωτοδικείο, Εφεση, Συμβούλιο της Επικρατείας…

Από το Μάιο του 2001 που ασκήθηκε η έφεσή μου,  σε απόφαση του  2000 δεν έχει εκδικαστεί ακόμα.

Τώρα βγήκαν 4 αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, τα οποία αναφέρονται σε μία απόφαση του ΣτΕ που επικαλείται το Δασαρχείο ότι η αναδάσωση του 1934 είναι ισχυρή, το Ελληνικό Κράτος καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (Ε.Δ.) σε αποζημίωση 250.000 € κατά κεφαλήν, γιατί δεν επανεκτίμησε τι έχει συμβεί από το 1934 έως σήμερα.

(Εμείς δεν υπαγόμαστε στην αναδάσωση του 1934). 

Επικαλείται σήμερα την αναδάσωση του 1934 χωρίς να επανεκτιμήσει τι έχει γίνει μέχρι σήμερα. Γιατί λέει το Ε.Δ. ότι η απόφαση αυτή χωρίς επανεκτίμηση των συνθηκών από τότε μέχρι σήμερα, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το άρθρο 1 του πρ. πρωτοκόλου της συνθήκης της Ρώμης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Πόσο μάλλον  εμείς που με δικαστική απόφαση έχει κριθεί ότι είμαστε πλήρως διαμορφωμένος οικισμός από το 1951.

Αυτά τα χρήματα τα πληρώνει ο ελληνικός λαός.

Τι άλλο να κάνουμε, αγωνιζόμαστε.

Α.Μ.: Εσείς οι οικογένειες που βρίσκεστε εκεί οι 30 έχετε συνοχή; Κάνετε ενέργειες όλοι μαζί ή μεμονωμένα; Από τα άρτια και μη, έχετε χτίσει; 

Γ.Ρ.: Απ’ αυτούς τους 30 άρτιους και μη δεν έχει χτίσει κανείς. Αν κάποιος από αυτούς έχει πουλήσει, ο νέος ιδιοκτήτης έχει χτίσει! Εμείς είμαστε με ελενίτ και τσιμεντόλιθους. Τώρα γιατί να μην έχουμε συνοχή. Εχουμε κοινά συμφέροντα.

Εάν κάποιος διαφοροποιεί τη θέση του και ενεργεί μόνος του δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω.

Φυσικά και είμαστε ενωμένοι. Και να έχουμε κάποια διαφωνία σαν μια οικογένεια μεταξύ μας, είμαστε υποχρεωμένοι να τη λύνουμε μεταξύ μας και όχι ηλιθίως να τη δημοσιοποιούμε διασύροντας ο ένας τον άλλον. Γιατί έχουμε έναν κοινό στόχο και έναν κοινό σκοπό.

Τώρα αν κάποιος πιστεύει ότι επειδή γνωρίζει τον κουμπάρο της ξαδέρφης του αδελφού του μπατζανάκη, του θείου του περιπτερά από τον οποίο ο Γραμματέας του σοφέρ του Υπουργού παίρνει εφημερίδες και μπορεί με άλλη μέθοδο να λύσει το θέμα, τότε ας έχει μία άλλη άποψη. Δεν είμαι ψυχολόγος ούτε ψυχίατρος, νομικός είμαι. Και ένας άνθρωπος αγανακτισμένος, που θέλει ζήσει ελεύθερος στο σπίτι το οποίο γεννήθηκε.

Και επειδή ρωτήσατε και για τη Χούντα, εγώ θεωρώ ότι ειδικά αυτοί που σήμερα ταλαιπωρούμαστε με μη άρτια οικόπεδα ή καθόλου παραχωρήσεις είναι αυτονόητο ότι θα παραχωρούμασταν. Ο ένας ήταν στη δίκη των αεροπόρων, ο άλλος στον ΕΛΑΣ, τι να κάνουμε τώρα.

Α.Μ. Για όλα αυτά έχετε έρθει σε επαφή με τους βουλευτές της Περιφέρειας;

(Παρεμβαίνει ο τρίτος συνομιλητής)

Νίκος Μανώλης: Από παραμύθι έχουμε φάει μπόλικο. Πριν τις εκλογές είμαστε καλοί και μας θυμούνται, μετά τις εκλογές, “θα το σκεφτούμε”. Περνάνε τα 4 χρόνια των εκλογών και: «τώρα δεν είμαστε για τέτοια, ψηφίστε μας και εδώ είμαστε», και και…

Δεν έχει γίνει καμία ερώτηση στη Βουλή;

Γ.Ρ.: Εχει γίνει από την κ. Χριστοφιλοπούλου δύο φορές, στην οποία έχει αρνηθεί το Υπουργείο να απαντήσει.

Αλλά κυρία Μπουζιάνη, η Βουλή έχει εκφράσει την άποψή της ότι δεν είμαστε αναδασωτέοι. Όταν έγινε μήνυση στον κ. Καμένο, ομόφωνα η Βουλή είπε ότι ορθώς αγόρασε ο κ. Καμένος γιατί το 318 δεν περιλαμβάνεται στην αναδάσωση του 1934.

Ν.Μ.: Και να σκεφτείτε ότι όταν τραβάει το καζανάκι του ο κ. Καμένος τον ακούω δίπλα!

Γ.Ρ.: Το σοβαρό κοινωνικό εποικιστικό πρόβλημα της Βουλιαγμένης δεν λύνεται ούτε με συζητήσεις κρυφές, ούτε με το εγώ κάνω, αλλά δεν σου λέω ούτε με φαιδρές υποσχέσεις σε έναν κόσμο που έχει τον πόνο του.

Ν.Μ. Ακούστε εκεί, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι οικονομικά ασθενέστεροι, γιατί αν είχαμε λεφτά, εντάξει…

Ο Δήμαρχος τι γνώμη έχει;

Ακούστε, ο κ. Δήμαρχος με εξέπληξε ευχάριστα στην εκπομπή του Τριανταφυλλόπουλου. Όταν βγαίνει στην τηλεόραση και λέει ότι «έχετε δίκιο», τι παραπάνω να πω εγώ, γιατί ακούστηκε ότι δεν του πήγα κόντρα.

Υπάρχει κατάλογος δικαιούχων

Ναι αλλά είπε και κάτι άλλο

Ν.Μ.: Ναι είπε κάτι, αλλά όταν ο Γρηγόρης κουβάλαγε λάσπη, εμάς μας τρώγανε τα κοτόπουλα οι αλεπούδες. Τώρα δεν μπορεί να καταλάβει τον πόνο των ανθρώπων που ζήσανε μαζί.

Όταν πήγαινε ο Καραμανλής στην Αγία Μαρίνα και πέρναγε με βάρκα απέναντι γιατί δεν υπήρχε δρόμος, εκεί που σήμερα είναι “η τρύπα”, τα γνωρίζει πολύ καλά ο Γρηγόρης. Αλλά…

Δεν μπορεί να  γυρνάει να λέει ότι υπάρχουν κάποιοι που μπήκανε στα καλά καθούμενα και  τέτοια. Υπάρχει λοιπόν ένα χαρτί του 1981, που λέει ο τάδε και ο τάδε…, ο Δήμαρχος μπορεί να κοιτάξει λοιπόν το χαρτί και να ξέρει.

Γ.Ρ.: Υπάρχει έκθεση του 5ου Τμήματος του Υπουργείου Γεωργίας του 1981, υπογεγραμμένη από τοπογράφο, δύο υπαλλήλους του Υπ. Γεωργίας και ένα Δασάρχη, που έχει καταμετρήσει τους νόμιμους δικαιούχους με τα ονόματά τους και τα μέτρα που ο καθένας έχει.

Ν. Μανώλης: Εγώ έχω 180 ελιές μέσα στο κτήμα μου, που αν  κόψεις κάποια θα δεις  ποια χρονολογία έχει. Αδιάψευστος μάρτυρας. Ας βρουν μία που δεν είναι του 1946!

Επομένως το ποιος δικαιούται είναι ξεκάθαρο.

Α.Μ. Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας. Είναι ένα θέμα που θα ασχοληθούμε ξανά και ξανά.

Δείτε σχετικό κείμενο χρονογράφημα για το θέμα στο μενού: ειδήσεις - νέα