Οι γονείς προσφεύγουν στην ή στον διευθυντή του σχολείου, ο οποίος όμως είτε γιατί φοβάται είτε γιατί σκέπτεται συναδελφικά, δεν ενεργεί, έτσι που να διαπιστώσει και να προωθήσει το πρόβλημα στις ύπερθεν αρχές. Η κατάσταση πολλές φορές εγκυμονεί ιδιαίτερους κινδύνους για ψυχικές και σωματικές βλάβες των παιδιών, αλλά και του εκπαιδευτικού, ο οποίος προφανώς είναι διαταραγμένη προσωπικότητα.

Η παρακάτω επιστολή αποτελεί μία τέτοια περίπτωση γονιού που εναγωνίως ζητάει “αυτιά” να τον ακούσουν.

Είμαι η μαμά τριών μικρών παιδιών. Το μεγάλο μου παιδί, η κορούλα μου, πηγαίνει στην Δευτέρα δημοτικού σε σχολείο της Αρτέμιδας Αττικής και έχει την «ατυχία» να έχει πέσει σε μια δασκάλα «περίπτωση» όπως πολλοί «παθόντες» γονείς έσπευσαν να μου πουν για να… γλυκάνουν λίγο τον πόνο μου…

Από πού να αρχίσω??? Μια δασκάλα που ΔΕΝ μπορεί να επιβληθεί στα παιδιά… αν μπει κανείς στην τάξη εν ώρα μαθήματος θα πρέπει να φοράει τουλάχιστον πανοπλία και κράνος… εκτοξεύονται αντικείμενα… μαθητές κόβουν με ψαλίδια τα μαλλιά ή τα ρούχα συμμαθητών τους και πολλά άλλα… και έχω πετύχει την δασκάλα σε μια τέτοια φάση να κάθεται αμέριμνη στην έδρα της και να διαβάζει… λογοτεχνία!!!

Το θέμα της μάθησης… δεν θα το θίξω καν… απλά… ΔΕΝ διδάσκει… βάζει δουλειά για το σπίτι και περιμένει τι? Να διδάξουμε εμείς τα παιδιά μας??? Μα τότε γιατί τα στέλνουμε σχολείο? Αν κάθε γονιός είχε αυτή την δυνατότητα, τότε το σχολείο θα ήταν ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ και όχι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ!!!

Κι ακόμα κι εμένα, που θεωρώ ότι έχω τις βασικές γνώσεις (τελείωσα Τρίτη δέσμη άριστα, σπούδασα δημοσιογραφία και γενικά θεωρώ ότι έχω την μέση γνώση), ΔΕΝ είναι εύκολο να μεταδώσω στο παιδί ΜΟΥ τις γνώσεις αυτές, γιατί αν κάποιος είναι γονιός και έχει ασχοληθεί στοιχειωδώς με το θέμα οικογένεια, θα ξέρει πολύ καλά ότι δεν είναι δυνατόν η σχέση μάνας – παιδιού να γίνει σχέση δασκάλας – μαθητή.

Ως γονείς της συγκεκριμένης τάξης έχουμε κινηθεί με συνεχόμενες διαμαρτυρίες προς την διεύθυνση του σχολείου, προφορικά τουλάχιστον μία με δύο φορές την εβδομάδα και στις αρχές του Οκτώβρη παραδώσαμε και έγγραφο στην διεύθυνση με τις υπογραφές των 2/3 των γονιών από τους μαθητές της τάξης… και δεν μπορεί να γίνει τίποτα… υπομονή μας λένε… ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΤΟ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΜΕΝΟΥΝ ΠΙΣΩ? Κοντεύουν τα Χριστούγεννα και δεν έχουν μάθει απολύτως τίποτα? Και κατά έναν περίεργο τρόπο… ξεχνάνε τα παιδιά και όσα μάθανε πέρυσι…

Ζητώ την δημοσίευση του παρόντος κειμένου μα ΚΥΡΙΩΣ ζητώ την βοήθεια όποιου μπορεί να λυθεί το θέμα αυτό… Δεν είναι δυνατόν εν έτη 2011, κοντεύουμε 2012 να έχουμε ΤΕΤΟΙΕΣ δασκάλες… μπορώ να πω πολλά ακόμα, αλλά δεν υπάρχει λόγος να τα γράψω σε ένα κείμενο που δεν ξέρω τι τύχη θα έχει. Είμαι στην διάθεση όποιου δημοσιογράφου ή άλλου ενδιαφερθεί για λεπτομέρειες.

Ευχαριστώ πολύ

Με τιμή,

Κωττάκη Κερανάκη Μαριλένα

www.familyclub.gr