Θυμάμαι τη φωνή του εκπαιδευτή, όταν ρίχναμε με το σαρανταπεντάρι κολτ:
- Μην πατάτε απότομα τη σκανδάλη. Πρώτα να μαζεύετε το λάσκο.
Τούτη η σκανδάλη η τωρινή έχει πολύ λάσκο. Και πολύ αργά το μαζεύουμε.
Αλλά που θα πάει; Δεν θα πατηθεί; Κι άμα δείτε μιά πύλη εξόδου που ανοίγει η άτιμη η σαρανταπεντάρα... Μεγάλη σαν το στόμα του πεινασμένου λύκου ...πρασινοσκουφίτσες μου!

Εκείνοι οι άγριοι εισαγγελείς που ψάχνουν τα παρασκήνια του Μνημονίου, μπας και χώσουν καμπόσους από εσάς στη «στενή», σαν πολύ ορεξάτοι δείχνουν. Για μαζέψτε τους λιγάκι, γιατί τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Κι άμα φάνε τον πρώτο, εκείνος θα δείξει άλλους και οι άλλοι άλλους. Οπότε, αντί να τραγουδάτε «εγώ δεν το διάβασα το Μνημόνιο», μπορεί να τραγουδήσετε «το κελί 33 είχα στον Κορυδαλλό».
Κι όχι τίποτ’ άλλο δηλαδή, αλλά έχει κάτι βαρυποινίτες εκεί μέσα που άντε να σκότωσαν κανα-δυό ανθρώπους. Ενώ εσείς καταδικάσατε σε αργό θάνατο δέκα εκατομμύρια ανθρώπους. Ο εστί μεθερμηνευόμενον ...άμα σας πέσει το σαπούνι στο ντους, μη σκύψετε να το πάρετε.
Μιά μεγάλη φυλακή όλη η Ελλάδα. Με δεσμοφύλακες τους τοποτηρητές του Μνημονίου, να κοψομεσιάζονται για να τέρψουν τις αγορές με την αγοραία συνείδησή τους ...διαπραγματευόμενοι σκληρά. Όσο κι αν ανατρέχω στην Ιστορία του Γένους μας, δεν μπορώ να βρώ σ’ άλλη περίοδο τόσους πολλούς προδότες μαζεμένους και να ονομάζουν τους εαυτούς τους «σωτήρες» της Πατρίδας!
Τουλάχιστον εκείνοι στο Δημόσιο Ψυχιατρείο που δηλώνουν «Ναπολέοντες» και «Θεοί» είναι ακίνδυνοι. Ενώ οι «σωτήρες» είναι πάρα πολύ επικίνδυνοι, με τον βαθμό επικινδυνότητάς τους να ποικίλλει από τους απλά ηλίθιους μέχρι τους πορωμένους και ανάλγητους γενίτσαρους της Νέας Τάξεως.
Σπρωγμένα και ζορισμένα πια τα χαμόγελα. Στανικά και διαταγμένα να γελούνε όλο και πιο σπάνια τα χείλη, πιότερο από νευρική αντίδραση στη μαυρίλα, μορφασμό και σαρκασμό να θυμίζουν πιό πολύ παρά γέλιο και στα μάτια η πίκρα νά ‘χει ρίξει μεσοπέλαγη άγκυρα.
Μιά μεγάλη φυλακή όλη η Ελλάδα. Τοίχος ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης ολόγυρά της κι αγκαθωτό συρματόπλεγμα, λίγο ν’ αφήνει μολυβένιο ουρανό  κι επίκαιρους να κάνει του Γιάννη Ρίτσου τους γυμνούς τους στίχους, με τη χαλκόηχη φωνή τού βάρδου της Ρωμιοσύνης Νίκου Ξυλούρη: «Γύρω σε κάθε βλέμμα το συρματόπλεγμα, γύρω στην καρδιά μας το συρματόπλεγμα, γύρω στην ελπίδα το συρματόπλεγμα, πολύ κρύο εφέτος».

Δεν υπάρχει πιο φονική παγωνιά απ’ της ψυχής τη βαρυχειμωνιά, που θυμίζει του πεσμένου στο χιόνι την παραίτηση, όταν δεν θέλει πια να σηκωθεί, δεν θέλει να παλέψει για να ζήσει. Ένας λαός ολάκερος σε θανάσιμη υποθερμία. Να φέρνεις μπρος στα μάτια σου πυρά τα λόγια των παλιών να σε θαρρέψουν «τον Έλληνα να τον φοβάσαι όταν κάνει μπροστά και να τον τρέμεις όταν κάνει πίσω» και μιά δράκα γης σταθερή να μην υπάρχει, να καθίσεις, να φωνάξεις, μπας και θαρρέψεις απ’ την ίδια τη φωνή σου και το πιστέψεις κι εσύ ότι πρέπει να σε τρέμουν, τώρα που συνέχεια κι ασταμάτητα πίσω κάνεις.
Στα πρώτα εκείνα προ Μνημονίου πετσοκόματα της ζωής μας, που με «πόνο ψυχής» είχε δηλώσει ο «πατριώτης» Τζέφρυ ότι τα επιβάλλει η «σωτηρία της πατρίδας», κάποιοι μεταξύ των οποίων και ο γράφων είχαμε προειδοποιήσει ότι οι εντολείς του πονεμένου πρωθυπουργεύοντος δεν θα ησυχάσουν αν δεν κατεβάσουν τους μισθούς στα 500 ευρώ. Υπήρχαν άλλωστε και οι σχετικές δηλώσεις του «λαγού» Καρατζαφέρη. Τότε, όπου κι αν διατυπώναμε την άποψή μας, συναντούσαμε ειρωνικά σχόλια και την ακλόνητη βεβαιότητα ότι έτσι και τολμούσαν να κατεβάσουν κι άλλο τους μισθούς ...«θα γίνει χαμός». Έχουμε ήδη χάσει τον λογαριασμό, πόσες φορές από τότε κατρακύλησαν «στου κακού τη σκάλα» οι μισθοί και οι συντάξεις, πόσοι νέοι άμεσοι και έμμεσοι φόροι επιβλήθηκαν, πόσες φορές πήραν φωτιά τα πιστολάκια που διορθώνουν –προς τα πάνω πάντα- τις τιμές στα σουπερμάρκετ. Κι ο μόνος που έγινε χαμός είναι αυτός της αξιοπρέπειάς μας και του αυτοσεβασμού μας. Από κοντά και η πειθαναγκασμένη από μας τους ίδιους απατηλή ελπίδα ότι να εδώ θα σταματήσουν, δεν θα τολμήσουν να πάνε πιο πέρα, θα τα κουτσοβολέψουμε και με τόσα που μας άφησαν.
Μα γιατί να σταματήσουν; Ποιόν να φοβηθούν ότι θα τους σταματήσει; Ίσως τελικά νά ‘χει δίκιο ο φίλος μου ο Δημήτρης, που λέει ότι υπάρχει ακόμα πολύ ξύγκι και σαν τις αρκούδες τρεφόμαστε σε χειμέρια νάρκη πεσμένοι και με τους σφυγμούς στο ελάχιστο, να περιμένουμε την άνοιξη.
Ποιός όμως μάς εγγυάται ότι θα ΄έρθει η άνοιξη; Γιατί δηλαδή να μην ακολουθήσει την ημερολογιακή αναβολή των εκλογών; Κι έτσι όπως δήλωσε προχθές ο Γιωργάκης ότι οι εκλογές δεν πρέπει να γίνουν το 2012, να βγει κάποιος άλλος «σωτήρας» και να μας πει ότι η άνοιξη αναβάλλεται για το 2020 και βλέπουμε. Ομολογώ, φίλε Δημήτρη, ότι δεν το βλέπω το «ξύγκι» κάθε μέρα στο σουπερμάρκετ, όπου τα καρότσια έχουν αραχνιάσει από καιρό και τα καλαθάκια όταν φτάνουν στο ταμείο μπορεί κάλλιστα να τα σηκώσει και πεντάχρονο παιδάκι. Κόκκαλα βλέπω παντού κι όχι περίσσιο ξύγκι, εκτός ίσως από εκείνο που έχει από χρόνια επικαθίσει στις καρδιές πολλών.
Δηλαδή, πρέπει σώνει και καλά να ξεσηκωθούμε κι εμείς σαν τους παλιούς Βιετναμέζους, όταν δεν θά ‘χουμε να χάσουμε τίποτε άλλο παρά μόνο την αθλιότητά μας;
Αχ ελπίδα, μαχαίρι δίκοπο, πότε καρδιές ανάβεις, πότε τις θάβεις.