Ο άμβωνας της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης, με τους μαρμάρινους κίονές του και τους ορειχάλκινους θυρεούς, που κοσμεί τον ναό του Αγ. Μάρκου της Βενετίας, καθώς και τα τέσσερα ορειχάλκινα άλογα που βρίσκονται στην πρόσοψή του είναι αντιπροσωπευτικό μόνο δείγμα της λεηλασίας, που υπέστη η Κωνσταντινούπολη από τους σταυροφόρους το 1204.

Ο Σισμόντι υπολογίζει τον πλούτο που λεηλατήθηκε στην Πόλη, από τους “ευσεβείς ληστές” της Δ’ Σταυροφορίας, σε 24 εκατομμύρια στερλίνες!

Και η αποτίμηση αυτή αφορά τα χρυσά και αργυρά σκεύη και κοσμήματα, τους πολύτιμους λίθους το μέταλλο των ανεκτίμητης αξίας αγαλμάτων και αντικειμένων, την καλλιτεχνική και ιστορική προστιθέμενη αξία των οποίων αγνοούσαν οι “ευγενείς” άξεστοι ιππότες. Ν’ αναφέρω μόνον το κολοσιαίο ορειχάλκινο άγαλμα της Ηρας - που για να μεταφερθεί στο χυτήριο μόνο το κεφάλι της, χρειάστηκαν 4 βόδια - τον Πάρι που πρόσφερε το μήλο στην Αφροδίτη, μεγαλοπρεπής οβελίσκος - ανεμοδείκτης, με πανέμορφα ανάγλυφα - ο κολοσιαίος Ηρακλής του Λυσίππου, που κοσμούσε τον Τάραντα, η αναθυματική πλάκα της μάχης των Πλαταιών κ.ά. κ.ά. που οδηγήθηκαν στα χυτήρια, για να γίνουν νομίσματα!

Να προσθέσω ακόμη την αρπαγή ιερών κειμηλίων, όπως του Τιμίου Σταυρού κι ένα σωρό άλλα, καθώς και ιερά λείψανα!1

Θ’ άξιζε να διαβάσει κάποιος την περιγραφή της λεηλασίας, και των άλλων αγριοτήτων που διέπραξαν, όπως την περιγράφει ο σύγχρονος της αλώσεως Μέγας Λογοθέτης Χωνιάτης.

Και δεν είναι μόνο αυτά. “Αυτά” είναι τα κινητά της Πόλης. Τ’ ακίνητα και τα κινητά του ελλαδικού, κυρίως, χώρου και των νησιών, μαζί με τον αγρότη κυρίως λαό που ζούσαν και εργάζονταν με το φεουδαλικό σύστημα της δουλοπαροικίας, αποτιμώνται - αν μπορούσαν ν’ αποτιμηθούν - σε δυσθεώρητη αξία.

Στον ελλαδικό χώρο οργίασε η εκμετάλλευση του πλούτου της χώρας και του λαού της, όπως παραστατικότατα περιγράφει ο ιστορικός Ουίλιαμ Μύλλερ2.

Ποιο ήταν το κίνητρο των “ευγενών” αυτών και “ευσεβών” συνήθως βαρόνων, μαρκησίων, δουκών, δόγηδων, ιπποτών κλπ.; Η αρπαγή, η πλεονεξία, η απληστία, η ακόρεστη δίψα για κτήση, για δύναμη, για επιβολή, για κατάκτηση, τα κίνητρα! Σκευωρίες, ίντριγγες, δολοπλοκίες, δολοφονίες, έρωτες και άλλα, Στα μέσα. Σκοπός, ο πλούτος. Το ανέντιμο κέρδος, η αρπαγή.

Μοναδικό έντιμο κέρδος είναι η εργασία. Σωματική ή πνευματική. Δεξιοτήτων και γνώσεων. Ποσοτικής εντάσεως και ποιότητας.

Το αποδοτικό μέγεθος, η παραγωγικότητα, η χρησιμότητα και η αναντιστοιχία ζήτησης και προσφοράς προσδιορίζει το ύψος του εντίμου κέρδους.

Ο μόνιμος αντίλογος των “ρεαλιστών”, των ανιστόρητων και αρνησίστορων βολεμένων συνήθως, των δειλών και συμβιβασμένων είναι ότι “αυτά είναι ιστορίες”.

Δεν είναι “ιστορίες”. Ιστορικά αντικατοπτρίσματα της σημερινής πραγματικότητας είναι.

Γίνεται και επιδιώκεται να γίνει ότι έγινε.

“Το βαλάντιον του τραπεζίτου ενίκησε το ξίφος του τυχοδιώκτου”, λέει ο Μύλλερ.

Για να δούμε πώς ένας τραπεζίτης της εποχής εκείνης - ο αντίστοιχος της σημερινής Goldman Sachs - είχε αποκτήσει τα κεφάλαιά του απ’ αυτό το πλιάτσικο που αναφέραμε πιο πάνω, από πειρατείες, απ’ την άγρια εκμετάλλευση των δουλοπάροικων - εργατών γης κι από την τοκογλυφία, έγινε Δούκας των Αθηνών. Μετά την παρακμή των Καταλανών, “ο τυχάρπαστος Φλωρεντίνος” τραπεζίτης Νέριος Ατζαϊώλης, με τέχνασμα - να εξαρθρώσει δήθεν την τρομοκρατία των πειρατών και των Τούρκων που λιμαίνονταν τον Αργοσαρωνικό και τον Κορινθιακό - μίσθωσε γαλέρα από τους Βενετούς του Ηρακλείου Κρήτης και εισέπλευσε κατευθείαν στο Πορτο Λεόνε - τον Πειραιά απ’ όπου και ευχερώς κατέλυσε το δουκάτο των Αθηνών (2 Μαϊου 1388). Η ιστορία αυτή έχει και μια χαρακτηριστική προϊστορία.

Ο οίκος των Ατζαϊωλών ήταν ιδιοκτήτες “της ανθηρότατης των φλωρεντιακών τραπεζών”, η οποία με δάνεια που χορήγησε στην αυλή της Νεαπόλεως, για την συντήρηση των μισθοφορικών στρατευμάτων της, απέκτησε μεγάλη δύναμη στη Νεάπολη και στην Πελοπόννησο. Επειδή η “Νεάπολη, μετά την εκστρατεία εναντίον της Αχαϊας, δυσκολευόταν να εξοφλήσει τα έντοκα δάνεια, παρεχώρησε, ανταλλάγματα μεγάλης έκτασης γης της Αχαϊας στον τραπεζίτη.

Ο Νικόλαος Ατζαϊώλης αγόρασε κι άλλες εκτάσεις κι έτσι έγινε “μέγιστος γαιοκτήμων” και διορίσθη κληρονομικός διοικητής της Κορίνθου, με το κάστρο της, βεβαίως. Ελαβε δε και τον τίτλο του βαρόνου! Γυιος αυτού και κληρονόμος ήταν ο Νέριος που έγινε κύριος των Αθηνών και της Θήβας4.

Βλέπετε τίποτα ομοιότητες; κάνετε κάποιες ταυτοποιήσεις΄Οι “ρεαλιστές” και οι ιερείς και πρωθιερείς της έντιμης “αξιοπιστίας” μας, προς τους ανέντιμους και αδίστακτους δανειστές μας, θα πουν πως “αυτά” είναι παλιές ιστορίες που δεν έχουν καμιά σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα. “Σήμερα έχουμε διεθνείς Συνθήκες, διεθνές δίκαιο...” Κολοκύθια! Και τότε γίνονταν συνδιασκέψεις, συνάπτονταν συνθήκες και υπήρχε και πιο μεγάλη ευσέβεια, ευλάβεια προς τα θεία κι άλλα τέτοια που δεν μπορούμε να τ’ αναφέρουμε σ’ ένα άρθρο. Οι δε αυτοκτονίες, οι ληστείες και οι φόνοι είναι προφανώς “παράπλευρες απώλειες”.

Τότε, στην πρώτη φραγγοκρατία πλιατσικολογούσαν τα χρυσά, τ’ αργυρά και τα ορειχάλκινα. Αρπαζαν τη γη, λιμαίνονταν τη θάλασσα, “άρμεγαν” τους ανθρώπους. Σήμερα ορέγονται τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές, τα πετρέλαιά μας, τους υδρογονάνθρακες με τα πλουσια κοιτάσματα της ελληνικής επικράτειας, τα ορυκτά μας, την ενέργεια, τις επικοινωνίες, τον ήλιο μας, τα νησιά μας, τις παραλίες μας, τα χωράφια μας, καλλιεργούμενα και χέρσα - που δεν τα μοιράζουμε στους ακτήμονες και στους άνεργους, όπως έχω προτείνει5 - στο ανθρώπινο δυναμικό μας, που επιδιώκουν να το εκμεταλλεύονται μ’ ένα πιάτο “μέλανα ζωμό”. Αυτή είναι η 2η Φραγγοκρατία εν Ελλάδι.

Τότε, ήταν το αρχοντολόι - σκυλολόι και ο τραπεζίτης Ατζαϊώλης, τώρα είναι η Goldmn Sachs, οι κυβερνήσεις τους και οι άνθρωποί τους.

Λογαριάζουν “χωρίς τον ξενοδόχο”. Εχουν προβλέψει β’ πλάνο για τις κοινωνικές εκρήξεις - Αλλά οι κοινωνικές εκρήξεις έχουν απρόβλεπες συνέπειες (φράκταλς). Κι αυτό δεν μπορούν να το προβλέψουν.

Πάντοτε δε, βρίσκονται “Εφιάλτες”, αλλά γεννιώνται και Λεωνίδες. Οσο κι αν μας “ψεκάζουν”, όσο κι αν μας τρομοκρατούν, όσο κι αν μας παραμυθιάζουν, παραβλέπουν ότι ο Ελληνας  είναι Ηνίοχος (Νίτσε).

1. “Η άλωση της Κωνσταντιπόλης το 1204” του Εdwin Pears.

2. “Φραγκοκρατία στην Ελλάδα”. (Η Ελλάς επί των Ρωμαίων, των Φράγκων και των Τούρκων). Μετάφρ. Σπυρ. Λάμπρου εκδ. 1924 έως 1927.

3. Στο ως άνω, τεύχος 7ον “Οι Δούκες των Αθηνών” σελ. 30.

4. Αυτόθι: σελ. 27 κ.ε.

5. ΕΒΔΟΜΗ φ. 684/21-5-2011