Υπεύθυνοι  ΟΛΟΙ οι πολιτειακοί παράγοντες. Οι Συνταγματολόγοι, η Δικαιοσύνη και ο Λαός έχουν το λόγο.

Είναι επιτακτική η ανάγκη συγκλήσεως Συνεδρίου Συνταγματολόγων, για την διερεύνηση της νομιμότητας της Κυβέρνησης Παπαδήμου. Είναι ανάγκη να ερμηνευτεί η – αναθεωρημένη – διάταξη του άρθρου 37 του Συντάγματος που αναφέρεται στο διορισμό πρωθυπουργού από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (Π.τ.Δ.), βάση των κατευθύνσεων του Συντάγματος (Σ.)

Το Σ. του 1975 που ψηφίστηκε από Συντακτική Βουλή, μετά την ανατροπή της χούντας, με δεσμεύσεις δηλαδή, όχι νομικές – προϋπάρχοντα νομικό κανόνα – αλλά καθοδηγούμενη από τις διαμορφωνμενες ιστορικές και πολιτικές συνθήκες1.

Το Σ. λοιπόν του ’75 στο αντίστοιχο άρθρο 37 §2, ορίζει: «…αν ο αρχηγός αυτού (του κόμματος που εχει την απόλυτη πλειοψηφία) δεν εξελέγη βουλευτής […] ο διορισμός ενεργείται μετά την υπό της κοινοβουλευτικής ομάδος του κόμματος ανάδειξιν αρχηγού αυτής» (Αρχηγού δηλ. της κοινοβουλευτικής ομάδας, άρα βουλευτή).

Στην παράγραφο 4 του ίδιου άρθρου, δίνει την δυνατότητα στον Π.τ.Δ., αν όλες οι προσπάθειες – που αναφέρονται ρητά - αποτύχουν για τονσχηματισμό Κυβέρνησης, «…ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δύναται (ν’ αναθέσει νέαν διερευνητικήν εντολήν εις τον αργηχόν του δευτέρου εις κοινοβουλευτικήν δύναμιν κόμματος ή να διορίσει Πρωθυπουργόν, μετά γνώμην του Συμβουλίου Δημοκρατίας, μέλος ή μη (μέλος ) της Βουλής, δυναμένου κατά την κρίσιν του να τύχη ψήφου εμπιστοσύνης της Βουλής». Το εδάφιο αυτό, της αρμοδιότητας του Π.τ.Δ. να διορίσει Πρωθυπουργό «μη μέλος» της Βουλής, καταργήθηκε με την αναθεώρηση του Σ. του 1986, όπως και το «Συμβούλιο της Δημοκρατίας» του άρθρου 39, που καταργήθηκε στο σύνολό του.

Το δε άρθρο 38, του αυτού Συντάγματος, όριζε: «Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας απαλλάσει των καθηκόντων του τον Πρωθυπουργόν παραιτούμενον […] (όταν δηλαδή παραιτηθεί).

«Εις τας περιπτώσειως ταύτας η εντολή σχηματισμού Κυβερνήσεως ανατίθεται εις μέλος της Βουλής (δηλ. Βουλευτή), υποχρεούμενον όπως ζητήσει ψήφον εμπιστοσύνης κατά το άρθρο 84… ή εις μέλος ή μη της Βουλής, προς άμεσον διάλυσιν αυτής και ενέργειαν εκλογών», όμως. Εντός 30 ημερών κι όχι πε΄ραν αυτών και να δεσμεύσει πολύ περισσότερο τη χώρα για 10ετίες με δανειακές συμβάσεις και μνημόνια!…

Τι ορίζει το παρόν αναθεωρημένο Σ. του ’86 και του 2001; Ότι αν ο αρχηγός του κόμματος που διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή (15) Βουλευτές τουλάχιστον αν δεν έχει εκλεγεί βουλευτής (ο Αργηχός) ο Π.τ.Δ. «δίνει την εντολή σ’ αυτόν που θα προτείνει η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος» Δεν επιβάλλεται δηλαδή στο κόμμα να εκλέξει νέον Αρχηγό, όπως, όριζε το αρχικό άρθρο 37 §2 στο Σ. του ’75.

Βουλευτή, όχι τον ...κηπουργό ή τον τραπεζίτη.

Κατά την άποψή μας λοιπόν η Συνταγματική τάξη θέλει ξεκάθαρα τον Πρωθυπουργό εκλεγμένο βουλευτή. Πράγμα απόλυτα εδραζόμενο στη Λαϊκή Κυριαρχία, όπως αυτή εκφράζεται κυρίως στο άρθρο 1 § 2 & 3 του Σ.

Αυτό, πλην των παραπάνω διατάξεων εναρμονίζεται και με τα άρθρα 50, 52 και 84² αλλά και με το όλο πλέγμα και πνεύμα που εξασφαλίζει τη δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος και της λαϊκής κυριαρχίας. Αυτά, με όλο το σεβασμό προς τους ειδικούς επιστήμονες, αλλά και σε όσους πολιτικούς και πολίτες επαφείουν την κρίσης τους στην κρίση ή την ακρισία των άλλων.

1. Δ. Τσάτοσς: Συνταγματικό δίκαιο § 2 ΙΙΙ, η Παραγωγή του Συντάγματος

2. “Άρθρο 50: Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει άλλες αρμοδιότητες παρά μόνο όσες του απονέμουν ρητά το Σύνταγμα και οι νόμοι που είναι σύμφωνοι μ’ αυτό”.

“Άρθρο 52: Η ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργιών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση”.