Στην καρδιά της Αθήνας, εκατό μέτρα από την Ομόνοια ήταν το ορμητήριό μου. Γερανίου 41, ανάμεσα Αγ. Κωνσταντίνου και Ζήνωνος. Από εκεί ξεκινούσαν οι καθημερινές εξορμήσεις μου, που ποτέ δεν υπολείπονταν των 5 χιλιομέτρων πεζοπορίας.  Όμως, όσο κι αν βιαζόμουν στα καθημερινά μου τρεχάματα, πάντοτε ξέκλεβα λίγο χρόνο για να εντοπίζω «στόχους», δηλαδή ...μαγαζιά. Όχι, δεν τ’ άνοιγα με λοστό τη νύχτα, μην πάει το μυαλό σας εκεί. Απλώς για μιά εικοσαετία δεν υπήρχε μαγαζί σε μιά ακτίνα δύο χιλιομέτρων από την Ομόνοια, που να μη γνώριζα τι διαθέτει και σε ποιές τιμές. Όταν στα τελευταία χρόνια άρχισα ν’ ακούω τον ξενοφερμένο όρο shopping therapy, ομολογώ ότι γελούσα. Κάποια κουταβάκια στο «σπορ» αυτό νομίζουν ότι κάνουν πρωταθλητισμό, επισκεπτόμενα δέκα μαγαζιά στη Γλυφάδα κι άλλα τόσα στην Ερμού.

Στα μυστικά των αγορών –όχι αυτών του Ροκφέλερ και του Σόρος- με είχαν μυήσει ο παππούς μου και ο πατέρας μου. Αλλά εκείνοι ήταν φυσιολογικοί καταναλωτές. Εγώ είχα ξεφύγει. Το μυαλό μου ήταν κάτι σαν «Αθηνόραμα». Γνώριζα και φώναζα με τα μικρά τους ονόματα τους περισσότερους καταστηματάρχες στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου. Μου άρεσε να διαβαίνω έναν δρόμο, να λέω και ν’ ακούω καμμιά δεκαριά “καλημέρα”. Άλλωστε έκανα έτσι και δημόσιες σχέσεις για τη δουλειά μου, αφού όταν σε κάποιο γνωστό μου μαγαζί χρειάζονταν ένα διαφημιστικό, ή οποιοδήποτε άλλο έντυπο, μού τηλεφωνούσαν. Πολύ συχνά εφάρμοζα την δοσοληψία του ανταλλακτικού εμπορίου –«κλήρινγκ»- που εκείνη την εποχή ακολουθούσαν και κάποιες κυβερνήσεις μας. Δηλαδή, πάρε ροδάκινα, δώσε μου τρακτέρ. Κάποιες φορές ένα μέρος της αμοιβής μου για τη δουλειά που παρέδιδα, μπορεί να ήταν ένα ρούχο, ένα εργαλείο, ή οτιδήποτε άλλο.

Υπήρχαν τα διάσπαρτα μαγαζιά, υπήρχαν και οι λεγόμενες “πιάτσες”. Όπως η Αιόλου και τα γύρω δρομάκια ήταν πιάτσα για ρούχα και παπούτσια, η Σοφοκλέους και η Ευριπίδου για τρόφιμα, οι δρόμοι κάτω από τη Σοφοκλέους, προς το Μοναστηράκι, προσφέρονταν για καλές αγορές σε παιχνίδια, είδη ραπτικής και πλεξίματος, η Μητροπόλεως και τα πέριξ της για κουρτίνες, χαλιά και υφάσματα επιπλώσεων, η Αθηνάς για εργαλεία και πάει λέγοντας. Είχα συνηθίσει να με ρωτούν φίλοι και γνωστοί για κάτι που ήθελαν ν’ αγοράσουν. Ήξεραν ότι θα κέρδιζαν χρόνο και χρήμα. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις μού χρειάστηκε να ψάξω για κάτι που ήθελα ν’ αγοράσω. Συνήθως το είχα εντοπίσει από πριν, σε ανύποπτο χρόνο. Πολλές φορές μου τύχαινε να μ’ αρέσει πολύ κάτι και να μην είχα αρκετά χρήματα πάνω μου. Κανένα πρόβλημα. Έλεγα στον καταστηματάρχη να το κρατήσει στην άκρη κι αν δεν περνούσα σε δέκα μέρες το πολύ, ας το πουλούσε. Ποτέ, κανείς, δεν μου το αρνήθηκε.

Έπινα καφέ με μιά φίλη στην Αιόλου, μιά ηλιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα. Ότι είχαμε τελειώσει μιάν εξόρμηση για “shopping therapy” στα πέριξ. Είχε έρθει φορώντας κάτι πανέμορφες μπότες, αλλά την είχαν “σφάξει” στο μαγαζί που τις είχε αγοράσει. Της παραπονέθηκα: - Γιατί δεν με ρώτησες πριν; Το ίδιο εργοστάσιο που τις φτιάχνει, δίνει και σ’ άλλα μαγαζιά, που έχουν πολύ καλύτερες τιμές. Νευρίασε... –Απορώ πως φορτώνεις το μυαλό σου με τόσες άχρηστες πληροφορίες. Γέλασα και της έδειξα την μπλούζα κασμίρ που φορούσε: - Φοράς μιά ...άχρηστη πληροφορία -της είπα. Την μπλούζα σου την είχα εντοπίσει δυό μήνες πριν την πάρω για τη γιορτή σου. Λίγους μήνες αργότερα, έχοντας τελειώσει -μετά τη Νομική- και την πρακτική της στο δικηγορικό γραφείο που ήταν ασκουμένη, τη βοηθούσα με βαψίματα κι άλλα μαστορέματα σ’ ένα παλιό γραφείο που είχε νοικιάσει και προσπαθούσε να το σουλουπώσει. –Ορίστε ξερόλα τιμοκατάλογε, θα χρειαστώ κουρτίνες. Ξέρεις τίποτα;

Τη ρώτησα πως περίπου τις φανταζόταν, πήρα τα μέτρα και την άλλη μέρα τ’ απόγευμα ήμουν στο μαγαζί του φίλου -και γείτονά μας στη Βουλιαγμένη- Πέπο Λεβί, στην οδό Αθηναϊδος. Ελληνοεβραίος, εκπληκτικός άνθρωπος, έξω καρδιά, Θεός σχωρέστον. Κάθε Ανάσταση ερχόταν στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα στη Βουλιαγμένη και με το “Χριστός Ανέστη” έριχνε μπαλωθιές με το πιστολάκι του εγγονού του.

- Φίλε μου Γρηγόρη, κατάλαβα τι κουρτίνες θέλει η κοπέλα, αλλά δεν έχω. Θα σε στείλω σ’ έναν δικό μας στην Μητροπόλεως, έχει πιο μεγάλο μαγαζί από μένα, αλλά πρόσεχε. Κάνε του σκληρό παζάρι, είναι πανάκριβος. Πέστου ότι σ’ έστειλα εγώ.

Το μαγαζί ήταν η σπηλιά με τους θησαυρούς του Αλή Μπαμπά, σ’ ότι είχε σχέση με κουρτίνες και υφάσματα επιπλώσεων. Και ο μαγαζάτορας λες κι είχε βγει από τις “Χίλιες και μία νύχτες”. Ιέραξ! Μου έκανε αστραπιαίο ψυχογράφημα με το που μπήκα.

― Ώστε έτσι, έ; Σου είπε ο Πέπο ότι θα σου κάνω καλή τιμή; Πάντα είχε χιούμορ ο Πέπο, αλλά το δικό μου είναι καλύτερο. Γι’ αυτό θα σου κάνω καλή τιμή και να πας να του την πεις. Διάλεξε τι σ’ αρέσει και τα λέμε.

Διάλεξα κάτι κουρτίνες όνειρο. Τον ρώτησα πόσο κάνουν και μου είπε μιά τιμή αστρονομική.

― Αυτή είναι η καλή τιμή που θα μου κάνατε;

― Όχι, αυτή είναι η τιμή που θά ‘πρεπε να σου κάνω. Θα σου μάθω κάτι και φρόντισε να το θυμάσαι κάθε φορά που θα μπαίνεις σ’ ένα μαγαζί. Αυτά δεν τα λέμε σ’ όποιον κι όποιον, αλλά μιά και είσαι φίλος του Πέπο, άκου. Είδες αυτό που σου άρεσε και πήρες μιά έκφραση λες κι είδες την Ράκελ Γουέλς γυμνή.

― Σας αρέσει;

― Ναι, μ’ αρέσει πολύ, όπως μου αρέσουν πολύ και οι πελάτες σαν εσένα. Τέτοιους θέλω να ‘χω κάθε μέρα. Άκου. Θα μπαίνεις στο μαγαζί κι όταν βλέπεις αυτό που σ’ αρέσει δεν θα του ρίχνεις δεύτερη ματιά. Θα κοιτάς άλλο ...κι άλλο και μετά θ’ αρχίσεις να ρωτάς τιμές, αλλά όχι αυτό που σ’ αρέσει. Θα δείχνεις ένα άλλο, θα σου λέει αυτός την τιμή·  “πολύ ακριβό” θα του λες. Θα δείχνεις διάφορα και κάθε φορά που θ’ ακούς την τιμή θα κάνεις ότι βγαίνεις από τα ρούχα σου: “ακριβό, πολύ ακριβό, πανάκριβο”, ξέρεις. “Ευχαριστώ, θα κοιτάξω κι αλλού”, θα του πεις και ξεκινώντας να φύγεις θα του δείξεις πάλι ένα άσχετο, όχι αυτό που σ’ αρέσει. Έχει πειστεί πια ότι σ’ έχει χάσει και θα σου πει μιά καλύτερη τιμή. Θα κουνήσεις το κεφάλι σου, θα κάνεις πάλι ότι φεύγεις κι εντελώς αδιάφορα θα του δείξεις αυτό που σ’ αρέσει και θα τον ρωτήσεις την τιμή. Τότε θα σου κάνει την καλή τιμή. Κατάλαβες;

Είχα καταλάβει. Η Μάγδα είχε τις κουρτίνες που ήθελε κι εγώ είχα πάρει ένα πολύ καλό μάθημα, από εξπέρ δάσκαλο. Τις περισσότερες φορές που εφάρμοσα τη συνταγή, βγήκα εύκολα κερδισμένος. Εκτός από κάποιες φορές που είχα απέναντί μου πεπειραμένη γυναίκα έμπορο. Νιαουρίσματα στη γάτα δεν είναι εύκολο.

Συνέχεια και τέλος στο επόμενο.